ତଥା ନାରୀ ସୁରୂପାଢ୍ଯଂ ଯଂ ପଶ୍ଯତି ନରଂ କ୍ଵଚିତ୍
ସେପରି କେବେ ଜଣେ ନାରୀ ଶୋଭାମୟ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଥାଏ,
ଲିପ୍ଯତେ ନ ଚ ପାପେନ କଥଂଚିତ୍ତକୃତେନ ଚ ୬.୭୮.
ସେମାନେ କେମିତି ଦୋଷ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ ଲାଗେନାହିଁ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତତ୍ର ରାଜା ଵିଦୂରଥଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେଠାରେ ବିଦୂରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଽଭଵତ୍ତନ୍ଵୀ ତରୁଣୀ ଵରରୂପଧୃକ୍
ତାଙ୍କର ଏକ ଶୁଣ୍ଠି, ଯୁବତୀ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ।
ନ ତସ୍ଯାଃ ସ ଜରାଗ୍ରସ୍ତଶ୍ଚିତ୍ତେ ଵସତି ପାର୍ଥିଵଃ
ତାଙ୍କ ମନରେ ବୟସରେ ଦୁଃଖିତ ରାଜା ବସିନଥିଲେ।
ପାର୍ଥିଵୋଽପି ପରିଜ୍ଞାଯ ତସ୍ଯାସ୍ତଚ୍ଚ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ବୁଝିପାରିଲେ।
ତତ୍କୁଣ୍ଡଂ ପୂରଯାମାସ ତତଃ ପାଂଶୂତ୍କରୈର୍ଦ୍ରୁତମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ସେହି କୁଣ୍ଡକୁ ମାଟି ଦେଇ ପୁରିଦେଲେ।
ଯଶ୍ଚୈତତ୍ପୂରିତଂ କୁଣ୍ଡଂ ପାଂଶୁନା ନିଖନିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ଏହି ମାଟି ପୁରା କୁଣ୍ଡକୁ ପୁଣି ଖୋଦିବ,
ପରଦାରକୃତଂ ପାପଂ ତସ୍ଯ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେଽଖିଲମ୍
ତାଙ୍କ ଉପରେ ସମସ୍ତ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସଂପୃକ୍ତ ପାପ ଆସିପଡ଼ିବ।
ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାଂତରାତ୍ମନା
ତାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଅଥ ତାଂ ଵିରତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୋଽନ୍ଯଚିତ୍ତାଂ ପ୍ରିଯାଂ ନୃପଃ
ତାପରେ ରାଜା ଜାଣିଲେ ଯେ ସେ ଅଲଗା ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ମନ ଅନ୍ୟଠାରେ ରହିଛି।
ଅନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଦିଵସେ ଶସ୍ତ୍ରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଵେଣ୍ଯାଂ ନିଧାଯ ସା ୬.୭୮.
ଅନ୍ୟ ଦିନ ତିନି ନିଜ ଚୁଟିରେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅସ୍ତ୍ର ଲୁଚାଇ ରଖିଲେ।
ତତସ୍ତେନ ସମଂ ହାସ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯଭାଵଜମ୍
ତାପରେ ସେ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କର କ୍ଷତ୍ରିୟ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖି ହସିଥିଲେ।
ତତୋ ନିଦ୍ରାଵଶଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତଂ ନୃପଂ ସା ନୃପପ୍ରିଯା
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଜଣେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜା ଘୁମରେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ଫଲଂ ଜାତଂ ସଦ୍ଯସ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଭଂଗଜମ୍
ଏଭଳି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଭଙ୍ଗ କରିବାର ଫଳ ତାଙ୍କୁ ସତେଜ ମିଳିଗଲା।
ଅଦ୍ଯାପି ତତ୍ର ଦେଵେଶୋ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷଃ ସ ତିଷ୍ଠତି
ଆଜିଯାଏଁ, ସେଠାରେ ଦେବମାନ୍ୟ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷ ରହିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ତସ୍ଯ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଜପେଦ୍ରୁଦ୍ରଶିରଃ ଶୁଚିଃ
ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷ ପାଠ କରିବେ, ସେଠି ଦଢ଼ିଆ ଥାଇ, ସେ ଲୋକ—
ଵାଂଛିତଂ ଲଭତେ ଚାଶୁ ତସ୍ଯେଶସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେ ଭଗବାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କ ଚାହିଦା ଜଳ୍ଦି ପାଇଯାନ୍ତି।
ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷଂ ନ ସଂଦେହଃ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନିତ୍ଯଂ ଦିନକୃତାତ୍ପାପାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଲୋକ ପ୍ରତିଦିନ ଦିନରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପାନାଂ ସଦ୍ଯୋ ନାଶନକାରକମ୍ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତସ୍ମାଚ୍ଛ୍ରୋତଵ୍ଯମାଦରାତ୍
ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷର ମହିମା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ସତେଜ ନଶ୍ଟ କରେ; ତେଣୁ ଏହି ମହିମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷ (ଜାଗେଶ୍ଵର )ମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣନା ଓ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷ (ଜାଗେଶ୍ୱର) ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଅଠସତତି ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଦୁଇ ଶଖା ମଧ୍ୟରୁ ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଲିଂଗମସ୍ତି ସୁଵିଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍
ଏଠାରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଯମାରାଧ୍ଯ ଚ ତୈଃ ପୂର୍ଵଂ ଶକ୍ରାମର୍ଷସମନ୍ଵିତୈଃ
ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ଏହାକୁ ପୂଜିଥିଲେ।
ପ୍ରକୋପୋ ଵାଲଖିଲ୍ଯାନାଂ ସଂଜଜ୍ଞେ ଗରୁଡଃ କଥମ୍
ବାଲଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କର କ୍ରୋଧ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ଗରୁଡ଼ କିପରି ଜନ୍ମିଲେ?
ଚକାର ଵିଧିଵଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ସଂପୂର୍ଣଵରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ବିଧିମତେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନଦେଇ, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରାଦଯୋ ଦେଵାଃ ସହାଯାର୍ଥଂ ନିମଂତ୍ରିତାଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବମାନେ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତଥା ଵେଦଵିଦୋ ଵିପ୍ରା ଯଜ୍ଞକର୍ମଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ତେଣୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯାଇଥିଲେ।
ଅଥ ତେ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଖ୍ଯା ମୁନଯଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ ପ୍ରସ୍ଥିତା ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ତଂ ଭାରାର୍ତାଃ କ୍ଲେଶସଂଯୁତାଃ
ତାପରେ ବାଲଖିଲ୍ୟ ନାମକ ମୁନିମାନେ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରି, ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ସେମାନେ ଭାର ଓ କଷ୍ଟରେ ଅତିଶୟ ପୀଡିତ ଥିଲେ।
ଅଥ ତେଷାଂ ସମସ୍ତାନାଂ ମାର୍ଗେ ଗୋଷ୍ପଦମାଗତମ୍
ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଯାତ୍ରାପଥରେ, ଏକ ଗାଈର ଖୁରର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଗଲା।