ତସ୍ମାଦେନାଂ ସମାଦାଯ ସଂଶୁଦ୍ଧାଂ ପାପଵର୍ଜିତାମ୍
ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଓ ପାପରହିତ ଭାବରେ ନେଇ,
ପରକାଂତେନ ତାଂ ନାଦ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧାମପି ଗୃହଂ ନଯେ ॥ ୬.୭୮.
ସେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହ ଥିଲେବୋଲି, ଏବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇଯିବି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ପବିତ୍ର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାପି ଶୁଚିଵ୍ରତଃ
ଏଭଳି କହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଚିତାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସାପି ତେନ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ପତିନା ହୃଷ୍ଟମାନସା
ସେ ମଧ୍ୟ, ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତେନୈଵ ପରକାଂତେନ ଵିଶେଷେଣ ରତିକ୍ରିଯାମ୍
ସେ ଏହି ପରପୁରୁଷ ସହ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦରେ ମିଳନ କରିଲେ।
ଅଥାନ୍ଯେ ପରଲୋକସ୍ଯ ଭୀତ୍ଯାଽତୀଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ପରଲୋକର ଭୟରେ ବହୁତ ସଂଯମ ରଖିଲେ।
ଦୂରତୋଽପି ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ମଂଦିରେ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଲେ।
ନିମଜ୍ଜଂତି ତତଃ କୁଣ୍ଡେ ତସ୍ମିନ୍ପାତକନାଶନେ
ତାପରେ ସେମାନେ ପାପ ନାଶକ ସେହି କୁଣ୍ଡରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ନଷ୍ଟୋ ଧର୍ମଃ ପତ୍ନୀସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଏହି ସମୟରେ ଜନ୍ମାନ୍ତର ନିଷ୍ଠା ଉପରେ ଆଧାରିତ ଧର୍ମ ହରାଇଗଲା।
ଯୋ ଯାଂ ପଶ୍ଯତି ରୂପାଢ୍ଯାଂ ନାରୀମପି କୁଲୋଦ୍ଭଵାମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ରୂପଶ୍ରୀମତୀ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜଣେ ନାରୀକୁ ଦେଖେ,
ତଥା ନାରୀ ସୁରୂପାଢ୍ଯଂ ଯଂ ପଶ୍ଯତି ନରଂ କ୍ଵଚିତ୍
ସେପରି କେବେ ଜଣେ ନାରୀ ଶୋଭାମୟ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଥାଏ,
ଲିପ୍ଯତେ ନ ଚ ପାପେନ କଥଂଚିତ୍ତକୃତେନ ଚ ୬.୭୮.
ସେମାନେ କେମିତି ଦୋଷ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ ଲାଗେନାହିଁ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତତ୍ର ରାଜା ଵିଦୂରଥଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେଠାରେ ବିଦୂରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଽଭଵତ୍ତନ୍ଵୀ ତରୁଣୀ ଵରରୂପଧୃକ୍
ତାଙ୍କର ଏକ ଶୁଣ୍ଠି, ଯୁବତୀ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ।
ନ ତସ୍ଯାଃ ସ ଜରାଗ୍ରସ୍ତଶ୍ଚିତ୍ତେ ଵସତି ପାର୍ଥିଵଃ
ତାଙ୍କ ମନରେ ବୟସରେ ଦୁଃଖିତ ରାଜା ବସିନଥିଲେ।
ପାର୍ଥିଵୋଽପି ପରିଜ୍ଞାଯ ତସ୍ଯାସ୍ତଚ୍ଚ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ବୁଝିପାରିଲେ।
ତତ୍କୁଣ୍ଡଂ ପୂରଯାମାସ ତତଃ ପାଂଶୂତ୍କରୈର୍ଦ୍ରୁତମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ସେହି କୁଣ୍ଡକୁ ମାଟି ଦେଇ ପୁରିଦେଲେ।
ଯଶ୍ଚୈତତ୍ପୂରିତଂ କୁଣ୍ଡଂ ପାଂଶୁନା ନିଖନିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ଏହି ମାଟି ପୁରା କୁଣ୍ଡକୁ ପୁଣି ଖୋଦିବ,
ପରଦାରକୃତଂ ପାପଂ ତସ୍ଯ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେଽଖିଲମ୍
ତାଙ୍କ ଉପରେ ସମସ୍ତ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସଂପୃକ୍ତ ପାପ ଆସିପଡ଼ିବ।
ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାଂତରାତ୍ମନା
ତାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଅଥ ତାଂ ଵିରତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୋଽନ୍ଯଚିତ୍ତାଂ ପ୍ରିଯାଂ ନୃପଃ
ତାପରେ ରାଜା ଜାଣିଲେ ଯେ ସେ ଅଲଗା ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ମନ ଅନ୍ୟଠାରେ ରହିଛି।
ଅନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଦିଵସେ ଶସ୍ତ୍ରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଵେଣ୍ଯାଂ ନିଧାଯ ସା ୬.୭୮.
ଅନ୍ୟ ଦିନ ତିନି ନିଜ ଚୁଟିରେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅସ୍ତ୍ର ଲୁଚାଇ ରଖିଲେ।
ତତସ୍ତେନ ସମଂ ହାସ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯଭାଵଜମ୍
ତାପରେ ସେ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କର କ୍ଷତ୍ରିୟ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖି ହସିଥିଲେ।
ତତୋ ନିଦ୍ରାଵଶଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତଂ ନୃପଂ ସା ନୃପପ୍ରିଯା
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଜଣେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜା ଘୁମରେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ଫଲଂ ଜାତଂ ସଦ୍ଯସ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଭଂଗଜମ୍
ଏଭଳି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଭଙ୍ଗ କରିବାର ଫଳ ତାଙ୍କୁ ସତେଜ ମିଳିଗଲା।
ଅଦ୍ଯାପି ତତ୍ର ଦେଵେଶୋ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷଃ ସ ତିଷ୍ଠତି
ଆଜିଯାଏଁ, ସେଠାରେ ଦେବମାନ୍ୟ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷ ରହିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ତସ୍ଯ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଜପେଦ୍ରୁଦ୍ରଶିରଃ ଶୁଚିଃ
ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷ ପାଠ କରିବେ, ସେଠି ଦଢ଼ିଆ ଥାଇ, ସେ ଲୋକ—
ଵାଂଛିତଂ ଲଭତେ ଚାଶୁ ତସ୍ଯେଶସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେ ଭଗବାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କ ଚାହିଦା ଜଳ୍ଦି ପାଇଯାନ୍ତି।
ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷଂ ନ ସଂଦେହଃ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ରଶୀର୍ଷ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନିତ୍ଯଂ ଦିନକୃତାତ୍ପାପାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଲୋକ ପ୍ରତିଦିନ ଦିନରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।