ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵାଂ ପାପକର୍ମାଣମସତ୍ଯପକ୍ଷପାତିନମ୍
ସେହିପାଇଁ, ତୁମେ ଯେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରୁଛ, ଅସତ୍ୟ ପକ୍ଷ ନେଉଛ,
ସପ୍ତାର୍ଚିର୍ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତଃ କୃତାଂଜଲିରୁଵାଚ ତମ୍ ॥ ୬.୭୮.
ସାତଟି ଅଗ୍ନିଶିଖା ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେ ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତାଗସାଽପି ମେ ଵାକ୍ଯଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵାତ୍ର ସ୍ଫୁଟେରିତମ୍
ମୁଁ ଅପରାଧ କରିଥିଲି ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ମୋ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଶୁଣ।
ଅନଯା ପରକାଂତେନ କୃତଃ ସହ ସମାଗମଃ
ଏହି ଜନନୀ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ।
ପରଂ ଯସ୍ମାଦ୍ଵିଶୁଦ୍ଧୈଷା ମଯା ଦଗ୍ଧା ନ ସା ଦ୍ଵିଜ
ତଥାପି, ସେ ପବିତ୍ର ଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦହିଦେଲି; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ନୁହେଁ।
ଯତ୍ରାନଯା କୃତଃ ସଂଗଃ ପରକାଂତେନ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ
ଏଠି, ଏହି ଜନନୀ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରିଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ,
ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ରତଂ ଚିତ୍ରଂ ପରକାଂତସମଂ ତଦା
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକ ସହ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ସେପରି ଅନେକ ମଜା କରିଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯତ୍ଯଂଗଂ କୁଣ୍ଡେ ତତ୍ରାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତେ
ତାପରେ, ମୁଁ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ, ସେ ପୋଖରୀରେ ନିଜ ଶରୀର ଧୋଇଥିଲେ।
ଅତ୍ର ପୂର୍ଵଂ ଵିପାପ୍ମାଽଭୂଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ଏଠି, ପୂର୍ବରୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଅପରାଧ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ମାନ୍ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ମେ ଦୋଷଃ ସ୍ଵଲ୍ପୋଽପି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ତେଣୁ, ଏଠି ମୋର କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ତସ୍ମାଦେନାଂ ସମାଦାଯ ସଂଶୁଦ୍ଧାଂ ପାପଵର୍ଜିତାମ୍
ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଓ ପାପରହିତ ଭାବରେ ନେଇ,
ପରକାଂତେନ ତାଂ ନାଦ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧାମପି ଗୃହଂ ନଯେ ॥ ୬.୭୮.
ସେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହ ଥିଲେବୋଲି, ଏବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇଯିବି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ପବିତ୍ର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାପି ଶୁଚିଵ୍ରତଃ
ଏଭଳି କହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଚିତାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସାପି ତେନ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ପତିନା ହୃଷ୍ଟମାନସା
ସେ ମଧ୍ୟ, ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତେନୈଵ ପରକାଂତେନ ଵିଶେଷେଣ ରତିକ୍ରିଯାମ୍
ସେ ଏହି ପରପୁରୁଷ ସହ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦରେ ମିଳନ କରିଲେ।
ଅଥାନ୍ଯେ ପରଲୋକସ୍ଯ ଭୀତ୍ଯାଽତୀଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ପରଲୋକର ଭୟରେ ବହୁତ ସଂଯମ ରଖିଲେ।
ଦୂରତୋଽପି ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ମଂଦିରେ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଲେ।
ନିମଜ୍ଜଂତି ତତଃ କୁଣ୍ଡେ ତସ୍ମିନ୍ପାତକନାଶନେ
ତାପରେ ସେମାନେ ପାପ ନାଶକ ସେହି କୁଣ୍ଡରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ନଷ୍ଟୋ ଧର୍ମଃ ପତ୍ନୀସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଏହି ସମୟରେ ଜନ୍ମାନ୍ତର ନିଷ୍ଠା ଉପରେ ଆଧାରିତ ଧର୍ମ ହରାଇଗଲା।
ଯୋ ଯାଂ ପଶ୍ଯତି ରୂପାଢ୍ଯାଂ ନାରୀମପି କୁଲୋଦ୍ଭଵାମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ରୂପଶ୍ରୀମତୀ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜଣେ ନାରୀକୁ ଦେଖେ,
ତଥା ନାରୀ ସୁରୂପାଢ୍ଯଂ ଯଂ ପଶ୍ଯତି ନରଂ କ୍ଵଚିତ୍
ସେପରି କେବେ ଜଣେ ନାରୀ ଶୋଭାମୟ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଥାଏ,
ଲିପ୍ଯତେ ନ ଚ ପାପେନ କଥଂଚିତ୍ତକୃତେନ ଚ ୬.୭୮.
ସେମାନେ କେମିତି ଦୋଷ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ ଲାଗେନାହିଁ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତତ୍ର ରାଜା ଵିଦୂରଥଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେଠାରେ ବିଦୂରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଽଭଵତ୍ତନ୍ଵୀ ତରୁଣୀ ଵରରୂପଧୃକ୍
ତାଙ୍କର ଏକ ଶୁଣ୍ଠି, ଯୁବତୀ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ।
ନ ତସ୍ଯାଃ ସ ଜରାଗ୍ରସ୍ତଶ୍ଚିତ୍ତେ ଵସତି ପାର୍ଥିଵଃ
ତାଙ୍କ ମନରେ ବୟସରେ ଦୁଃଖିତ ରାଜା ବସିନଥିଲେ।
ପାର୍ଥିଵୋଽପି ପରିଜ୍ଞାଯ ତସ୍ଯାସ୍ତଚ୍ଚ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ବୁଝିପାରିଲେ।
ତତ୍କୁଣ୍ଡଂ ପୂରଯାମାସ ତତଃ ପାଂଶୂତ୍କରୈର୍ଦ୍ରୁତମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ସେହି କୁଣ୍ଡକୁ ମାଟି ଦେଇ ପୁରିଦେଲେ।
ଯଶ୍ଚୈତତ୍ପୂରିତଂ କୁଣ୍ଡଂ ପାଂଶୁନା ନିଖନିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ଏହି ମାଟି ପୁରା କୁଣ୍ଡକୁ ପୁଣି ଖୋଦିବ,
ପରଦାରକୃତଂ ପାପଂ ତସ୍ଯ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେଽଖିଲମ୍
ତାଙ୍କ ଉପରେ ସମସ୍ତ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସଂପୃକ୍ତ ପାପ ଆସିପଡ଼ିବ।
ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାଂତରାତ୍ମନା
ତାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।