ଆର୍ଦ୍ରେଂଧନାନି ଭୂରୀଣି କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵାକ୍ଷିତ୍ଵା ଵିଭାଵସୌ
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ବହୁ ଭିଜା କାଠ ଫେଙ୍ଗିଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ ନାହିଁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଧୂମଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଃ ସମଂତତଃ
ଏହି ସମୟରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗରେ ଧୂଆଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ତତୋ ଧୂମାକୁଲେନେତ୍ରେ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିପୁ ରାନ୍ତକଃ
ତାପରେ ଧୂଆଁରେ ଆଖି ଲାଲ ହୋଇଥିବା ତ୍ରିପୁରା ନାଶକ ଭଗବାନ ଦେଖିଲେ ।
ତତୋ ଵସ୍ତ୍ରଂ ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ସତୀଵକ୍ତ୍ରଂ ପିତାମହଃ
ତାପରେ ପିତାମହ ସତୀଙ୍କ ମୁହଁ ପାଖକୁ ପୋଶାକ ଉଠାଇଲେ ।
ତସ୍ଯ ରେତଃ ପ୍ରଚସ୍କନ୍ଦ ତତସ୍ତଦ୍ଵୀକ୍ଷଣାଦ୍ଦ୍ରୁତମ୍ ୩୮ ତତଶ୍ଚ ସିକତୌଘେନା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପଦ୍ମସଂଭଵଃ
ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ପଡିଗଲା; ଏହା ଦେଖି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପଦ୍ମସଂଭବ ଏହାକୁ ବାଳି ଦେଇ ଢାକିଦେଲେ ।
ଅଥ ତଦ୍ଭଗଵାଞ୍ଚ୍ଛଂଭୁର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯେନ ଚକ୍ଷୁଷା ୬.୭୭.
ତାପରେ ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହା ଜାଣିଲେ ।
କିମେତଦ୍ଵିହିତଂ ପାପ ତ୍ଵଯା କର୍ମ ଵିଗର୍ହିତମ୍
“ତୁମେ କଣ ଏହି ପାପ ଏବଂ ନିନ୍ଦନୀୟ କାମ କରିଛ ?”
ତ୍ଵଂ ଵେତ୍ସି ଶଂକରେଣୈତତ୍କର୍ମଜାଲଂ ନ ଵିଂଦିତମ୍ ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଜଂଗମଂ ସ୍ଥାଵରଂ ତଥା
ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ଜାଣିଛ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଜାଲ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଅଜଣା ନୁହେଁ; ତିନି ଜଗତରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ ।
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ପୃଶ ନିଜଂ ଶୀର୍ଷଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନେତଦସଂଶଯମ୍ ତାଵତ୍ତତ୍ର ସ୍ଥିତଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତଦ୍ରୂପୋ ଵୃଷଵାହନଃ
ତେଣୁ, ବ୍ରହ୍ମଣ, ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ଛୁଅ; ଏଠାରେ ସେଇ ରୂପରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
ତତୋ ଲଜ୍ଜାପରୀତାଂଗଃ ସ୍ଥିତଶ୍ଚାଧୋମୁଖୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାପରେ ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଆବୃତ ହେଲା, ତିନି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଉଡ଼ିଲେ ।
ଅଥାଽସୌ ଲଜ୍ଜଯାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ଲଜ୍ଜାରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଅସ୍ଯ ପାପସ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରାଯ ଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵଦ ପ୍ରଭୋ
“ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପର ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବି, କହନ୍ତୁ ।”
ତପଃ କୁରୁ ସମାଧିସ୍ଥୋ ମମାରାଧନତତ୍ପରଃ
ସମାଧିରେ ଲଗି ରହି, ମୋର ଉପାସନାରେ ଲଗିଥିବା ତପସ୍ୟା କର ।
ଖ୍ଯାତିଂ ଯାସ୍ଯତି ସର୍ଵତ୍ର ନାମ୍ନା ରୁଦ୍ରଶିରଃ କ୍ଷିତୌ
ପୃଥିବୀରେ ସ everywhere ଏହା ରୁଦ୍ରଶିରା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହେବ ।
ମାନୁଷାଣାମିଦଂ କୃତ୍ଯଂ ଯସ୍ମାଚ୍ଚୀର୍ଣଂ ତ୍ଵଯାଽଽଧୁନା ॥ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ମାନୁଷୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଚରିଷ୍ଯସି ଭୂତଲେ । ୬.୭୭.
ମାନବମାନେ କରୁଥିବା କାମ ତୁମେ କରିଛ; ତେଣୁ, ତୁମେ ମାନବ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ।
ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଚାନେନ ରୂପେଣ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୃଚ୍ଛାଂ କରିଷ୍ଯତି
ଯେ କେହି ଏହି ରୂପରେ ତୁମକୁ ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବ,
ତତସ୍ତେ ଚେଷ୍ଟିତଂ ସର୍ଵଂ କୌତୁକାଚ୍ଚ ଶୃଣୋତି ଯଃ
ଏବଂ ଯେ କେହି ଉତ୍ସୁକତାରେ ତୁମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବ,
ଯଥାଯଥା ଜନସ୍ତ୍ଵେତତ୍କୃତ୍ଯଂ ତେ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯତି
ଲୋକେ ଯେଭଳି ତୁମର ଏହି କାମ କଥା କହିବେ,
ଏତଦେଵ ହି ତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମଣ, ଏହି ତୁମର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଭାବରେ ଘୋଷିତ ହେଲା ।
ଏତଚ୍ଚ ତଵ ଵୀର୍ଯଂ ତୁ ପତିତଂ ଵେଦିମଧ୍ଯଗମ୍
ତୁମର ବୀର୍ୟ ବେଦିର ମଧ୍ୟରେ ପଡିଛି ।
ଯାଵନ୍ମାତ୍ରୈଃ ପରିସ୍ପୃଷ୍ଟମେତତ୍ସୈକତରେଣୁଭିଃ
ଏଠି ଯେତେ ଦଳି ଦଳି ବାଲି ଛୁଇଁଛି,
ଵାଲଖିଲ୍ଯା ଇତି ଖ୍ଯାତାଃ ସର୍ଵେଂଽଗୁଷ୍ଠପ୍ରମାଣକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବାଲଖିଲ୍ୟା ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ସବୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତସ୍ମାଦ୍ଵେଦିମଧ୍ଯାଚ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଅଂଗୁଷ୍ଠକପ୍ରମାଣାନି ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତାନି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବେଦିର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଆକାରର କିଛି ପୂଣ୍ୟାତ୍ମା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ।
ତତସ୍ତେ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଚ୍ଚୈଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଦେଵଂ ପିତାମହମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଗଭୀର ଶିରୋନମନ କରି, ଦେବତା ପିତାମହଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଗମିଷ୍ଯଥ ପରାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଯେନ ଲୋକେ ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍ ॥ ୬.୭୭.
ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧିକୁ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।
ତେ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ କୃତ୍ଵା ତତ୍ରାଶ୍ରମଂ ଶୁଭମ୍
ସେମାନେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କଲେ।
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମାପି ତତ୍କର୍ମ ସର୍ଵଂ ଵୈଵାହିକଂ କ୍ରମାତ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ବିବାହ ସଂସ୍କାର କ୍ରମାନୁସାରେ କରିଦେଲେ।
ପତତ୍ସୁ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷେଷୁ ସମନ୍ତାଦ୍ଗଗନାଂଗଣାତ୍
ଆକାଶର ଚାରିପାଖରୁ ଫୁଲର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା,
ପଠତ୍ସୁ ଵିପ୍ରମୁଖ୍ଯେଷୁ ନୃତ୍ଯମାନାସୁ ରାଗତଃ
ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିଲେ, ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ,
ଏଵଂ ମହୋତ୍ସଵୋ ଜଜ୍ଞେ ତତ ସ୍ତୁଂବୁରୁପୂର୍ଵକୈଃ
ଏଭଳି ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତ ସହିତ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।