ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯାମି ଦେହଂ ସ୍ଵଂ କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିପରିଚ୍ଯୁତମ୍
ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ଦେହକୁ ଦେଖୁଛି, ଯାହା କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଏବଂ ତ୍ୟାଗ ହୋଇଛି,
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଭକ୍ତ୍ଯା ତଦ୍ଭାସ୍କରତ୍ରଯମ୍
ସେହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ତିନି ଭାସ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କିମୌଷଧୈଃ କିମାହାଂରୈଃ କଟୁକୈରପି ଯୋଜିତୈଃ
ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା କଣ ଲାଭ, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା କଣ ଲାଭ, ଏବଂ ତୀତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶାଇ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କଣ ଲାଭ?
ସ୍ଵସ୍ତି ତେଽସ୍ତୁ ଗମିଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତଂ ତାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରତି ୬.୭୬.
ତୁମେ ଭଲ ରୁହ, ମୁଁ ଏବେ ସେହି ସହରକୁ ଯିବି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ପାଂଥେନ ତେନ ଵିପ୍ରଃ ସ କୁଷ୍ଠଭାକ୍
ଏଭଳି ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ
ସାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଯୁକ୍ତମୁକ୍ତଂ ତେ ପାଂଥେନାନେନ ଵଲ୍ଲଭ
ସେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ପ୍ରିୟ, ସେଠିଏ ସଠିକ୍।'
ଅହଂ ତ୍ଵଯା ସମଂ ତତ୍ର ଶୁଶ୍ରୂଷାନିରତା ସତୀ
ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏଠାରେ ସେବା କାମରେ ସଦା ଲାଗି ରହିବି।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଯା ସୋଽଥ ଵିତ୍ତମାଦାଯ ଭୂରିଶଃ
ତାଙ୍କ ସହିତ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ବହୁ ଧନ ନେଲେ,
ପ୍ରତିଜ୍ଞଯା ଗମିଷ୍ଯାମି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଦ୍ଦେଵତାତ୍ରଯମ୍
ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି ମୁଁ ସେ ଦେବତା ତ୍ରୟକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବି।
ତତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ମହତା କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିସମାକୁଲଃ
ତାପରେ, ବଡ ଅସୁବିଧା ସହିତ, କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ,
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁମହତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ତାପସୌଘନିଷେଵିତମ୍
ସେ ବଡ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ,
ଅହଂ ନିର୍ଵେଦମାପନ୍ନୋ ରୋଗେଣାଥ ବୁଭୁକ୍ଷଯା
ମୁଁ ରୋଗ ଓ ଭୋକରେ ନିରାଶ ହେଇଗଲି।
ତସ୍ମାଦତ୍ରୈଵ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ଵିହାସ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ତେଣୁ ଏଠାରେ ମୁଁ ମୋ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏକାଂତେଽପି ମହାଭାଗ ନ ସୁପ୍ତଂ ଜାଗ୍ରତି ତ୍ଵଯି ॥ ୬.୭୬.
ଏକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଘୁମି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଜାଗି ରହି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦେତନ୍ମହାକ୍ଷେତ୍ରଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ତେଣୁ, ଏହି ବଡ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି ଏବଂ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ବସିଥିବା ଦେଖି,
ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯେ ମୁଖଂ ତେଷାଂ ତ୍ଵଯା ହୀନା ଅହଂ କଥମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖେଇବି; ତୁମ ବିନା କିପରି ମୁଁ ଏହା କରିପାରିବି?
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ସମଂ ନାଥ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ହୁତାଶନମ୍
ତେଣୁ, ନାଥ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।
ଯାଵତସ୍ତଵ ସଂଜାତା ଉପଵାସା ମହାମତେ
ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପବାସ କରିଛ, ବୁଦ୍ଧିମାନ,
ଏଵଂ ତସ୍ଯା ଵିଦିତ୍ଵା ସ ନିଶ୍ଚଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତଦା
ସେପରି ତାଙ୍କର ଦୃଢ़ ସଂକଳ୍ପ ବୁଝି, ସେ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହିପରି କଲେ।
ଭାସ୍କରଂ ମନସି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଯାଵଦଗ୍ନିଂ ସମାଦଦେ
ମନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଅଗ୍ନି ଉଠାଇଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ କ ଏତେ ପୁରୁଷାସ୍ତ୍ରଯଃ
ଏହା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହି ତିନିଜଣ ପୁରୁଷ କିଏ?
ଵ୍ଯାଵୃତ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ସ୍ଵ ଭାର୍ଯାସହିତୋ ଦ୍ଵିଜ
ତୁମେ ତୁମର ଘରକୁ ତୁମ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଫେରିଯାଅ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ମୁଣ୍ଡୀରସ୍ଵାମିନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଽନ୍ଯଂ କାଲଵଲ୍ଲଭମ୍
ମୁଣ୍ଡୀରର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଓ କାଳବଲ୍ଲଭଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମୂଲସ୍ଥାନଂ ଚ କର୍ତଵ୍ଯଂ ତତଃ ସସ୍ଯପ୍ରଭକ୍ଷଣମ୍ ଭକ୍ଷଯାମି ତଥା ସସ୍ଯଂ ତେନ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି ଜୀଵିତମ୍॥ ୬.୭୬.
ମୂଳ ସ୍ଥାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଦରକାର, ତାପରେ ଚାଷ ଧ୍ୱଂସ କରିବି; ମୁଁ ଏହି ଚାଷ ଖାଇ ମୋ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯାକୃଷ୍ଟମନସୋ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାମହେ
ତୁମ ପ୍ରତି ଆମର ଭକ୍ତିରେ ମନ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଛି, କହ, ଆମେ କଣ କରିବା?
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ଯଦି ଯୂଯଂ ସମାଯାତାଃ ସ୍ଵଯମେଵ ମମାଂତିକମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ଯଦି ତୁମେ ନିଜେ ଆସିଛ, ମୋ ପାଖକୁ—
ତଥାଽତ୍ରୈଵ ସଦା ସ୍ଥେଯଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ଯୁଷ୍ମାଭିରେଵ ହି
ତେବେ ଏଠାରେ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସବୁବେଳେ ରୁହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ରୋଗନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସ୍ଯନୁତ୍ତମମ୍
ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବେ।
ପ୍ରାସାଦତ୍ରିତଯଂ ତସ୍ମାଦସ୍ମଦର୍ଥଂ ନିରୂପଯ
ତେଣୁ ଆମ ପାଇଁ ତିନିଟି ଦେଉଳ ତିଆରି କର।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ଗତାଶ୍ଚାଦ୍ଦର୍ଶନଂ ତତଃ
ଏଭଳି କହି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।