ତତୋଽପି ଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାଥ ଶକ୍ତିତଃ
ପୁଣି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ମୁଁ ଯେତେ ସମ୍ଭବ ଥିଲା, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲି।
ତେନୈଵ ଵିଧିନା ପୂଜା ତସ୍ଯାପି ଵିହିତା ମଯା
ସେହିପରି ଭାବରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲି।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ମାଂ ଭାସ୍କରୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭାସ୍କର ମୁଁକୁ କହିଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ତେ ଵିପ୍ର କର୍ମଣାଽନେନ ଭକ୍ତିତଃ ୬.୭୬.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରାଂତୋଽସି ନିଜମଂଦିରମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଶିଘ୍ର ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ, ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ।
ତ୍ଵଯା ହୃତଂ ପୁରା ରୁକ୍ମଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଏକ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସୁନା ନେଇଥିଲା।
ସ ମଯା ନାଶିତସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାଧୁନା ଦ୍ଵିଜ
ମୁଁ ତାହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ଖୁସି।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଯେ ନରା ଲୋକେ କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିସମାକୁଲାଃ
ଯେମାନେ ଜଗତରେ କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଦେଖାଯାନ୍ତି,
ତସ୍ମାଦ୍ଦେଯଂ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ନ ସ୍ତେଯଂ କନକଂ ବୁଧୈଃ
ତେଣୁ ଯେତେ ସମ୍ଭବ ଦେବା ଉଚିତ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସୁନା ଚୋରି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସହସ୍ରାଂଶୁସ୍ତତଶ୍ଚାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ଏଭଳି କହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯାମି ଦେହଂ ସ୍ଵଂ କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିପରିଚ୍ଯୁତମ୍
ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ଦେହକୁ ଦେଖୁଛି, ଯାହା କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଏବଂ ତ୍ୟାଗ ହୋଇଛି,
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଭକ୍ତ୍ଯା ତଦ୍ଭାସ୍କରତ୍ରଯମ୍
ସେହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ତିନି ଭାସ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କିମୌଷଧୈଃ କିମାହାଂରୈଃ କଟୁକୈରପି ଯୋଜିତୈଃ
ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା କଣ ଲାଭ, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା କଣ ଲାଭ, ଏବଂ ତୀତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶାଇ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କଣ ଲାଭ?
ସ୍ଵସ୍ତି ତେଽସ୍ତୁ ଗମିଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତଂ ତାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରତି ୬.୭୬.
ତୁମେ ଭଲ ରୁହ, ମୁଁ ଏବେ ସେହି ସହରକୁ ଯିବି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ପାଂଥେନ ତେନ ଵିପ୍ରଃ ସ କୁଷ୍ଠଭାକ୍
ଏଭଳି ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ
ସାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଯୁକ୍ତମୁକ୍ତଂ ତେ ପାଂଥେନାନେନ ଵଲ୍ଲଭ
ସେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ପ୍ରିୟ, ସେଠିଏ ସଠିକ୍।'
ଅହଂ ତ୍ଵଯା ସମଂ ତତ୍ର ଶୁଶ୍ରୂଷାନିରତା ସତୀ
ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏଠାରେ ସେବା କାମରେ ସଦା ଲାଗି ରହିବି।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଯା ସୋଽଥ ଵିତ୍ତମାଦାଯ ଭୂରିଶଃ
ତାଙ୍କ ସହିତ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ବହୁ ଧନ ନେଲେ,
ପ୍ରତିଜ୍ଞଯା ଗମିଷ୍ଯାମି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଦ୍ଦେଵତାତ୍ରଯମ୍
ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି ମୁଁ ସେ ଦେବତା ତ୍ରୟକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବି।
ତତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ମହତା କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିସମାକୁଲଃ
ତାପରେ, ବଡ ଅସୁବିଧା ସହିତ, କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ,
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁମହତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ତାପସୌଘନିଷେଵିତମ୍
ସେ ବଡ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ,
ଅହଂ ନିର୍ଵେଦମାପନ୍ନୋ ରୋଗେଣାଥ ବୁଭୁକ୍ଷଯା
ମୁଁ ରୋଗ ଓ ଭୋକରେ ନିରାଶ ହେଇଗଲି।
ତସ୍ମାଦତ୍ରୈଵ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ଵିହାସ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ତେଣୁ ଏଠାରେ ମୁଁ ମୋ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏକାଂତେଽପି ମହାଭାଗ ନ ସୁପ୍ତଂ ଜାଗ୍ରତି ତ୍ଵଯି ॥ ୬.୭୬.
ଏକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଘୁମି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଜାଗି ରହି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦେତନ୍ମହାକ୍ଷେତ୍ରଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ତେଣୁ, ଏହି ବଡ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି ଏବଂ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ବସିଥିବା ଦେଖି,
ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯେ ମୁଖଂ ତେଷାଂ ତ୍ଵଯା ହୀନା ଅହଂ କଥମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖେଇବି; ତୁମ ବିନା କିପରି ମୁଁ ଏହା କରିପାରିବି?
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ସମଂ ନାଥ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ହୁତାଶନମ୍
ତେଣୁ, ନାଥ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।
ଯାଵତସ୍ତଵ ସଂଜାତା ଉପଵାସା ମହାମତେ
ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପବାସ କରିଛ, ବୁଦ୍ଧିମାନ,
ଏଵଂ ତସ୍ଯା ଵିଦିତ୍ଵା ସ ନିଶ୍ଚଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତଦା
ସେପରି ତାଙ୍କର ଦୃଢ़ ସଂକଳ୍ପ ବୁଝି, ସେ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହିପରି କଲେ।
ଭାସ୍କରଂ ମନସି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଯାଵଦଗ୍ନିଂ ସମାଦଦେ
ମନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଅଗ୍ନି ଉଠାଇଲେ।