ସମୁଦ୍ରଵୀଚିସଂସକ୍ତପ୍ରୋଚ୍ଚପ୍ରାକାରମଣ୍ଡନମ୍
ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ତତ୍ରାଭୂଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କଶ୍ଚିତ୍କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ କୁଷ୍ଠ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଽଭଵତ୍ସାଧ୍ଵୀ କୁଲୀନା ଶୀଲମଂଡନା
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗୁଣବତୀ, ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ।
ଔଷଧାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ମହାର୍ଘ୍ଯାଣ୍ଯପି ଚାଦଦେ ୬.୭୬.
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଦାମି ଔଷଧ ନେଉଥିଲେ।
ତଥା ଭିଷଗ୍ଵରାନ୍ନିତ୍ଯମାନିନାଯ ଚ ସାଦରମ୍
ସେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସର୍ବଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକମାନେକୁ ଆଣୁଥିଲେ।
ଯଥାଯଥା ସ ଗୃହ୍ଣାତି ଭେଷଜାନି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେ ଯେପରି ଔଷଧ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ସେପରି ନେଉଥିଲେ।
ଅଥୈଵଂ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଵିପ୍ରଵରସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିଥିଲେ।
ଅଥ ଵିପ୍ରଂ ଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ସତୀ ପ୍ରିଯା
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରକୁ ଆସିଲେ ବୋଲି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତଂ ସ୍ନାତମାଚାଂତଂ କୃତାହାରଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍
ତାପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଖାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତେଜୋଽନ୍ଵିତଂ ଯଥା ଭାନୁଂ ରୂପୌଦାର୍ଯଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ରୂପ ଓ ଉଦାର ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।
ଏଵଂ ଲାଵଣ୍ଯଯୁକ୍ତୋଽପି କିମେକାକୀ ଯଥାର୍ତିଭାକ୍
ଏପରି ଲାବଣ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ସେ ଏକା, ଦୁଃଖିତ ଭଳି ଅଛନ୍ତି?
ସୁସ୍ଥିତୈଃ ସେଵିତା ନିତ୍ଯଂ ଜନୈର୍ଧର୍ମଵ୍ରତାନ୍ଵିତୈଃ
ଧର୍ମ ଓ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଲୋକମାନେ ସଦା ସେଉଁଠି ସେବା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯାମହଂ କୃତାଵାସୋ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମମାଵହନ୍
ସେଠାରେ ମୁଁ ଘରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲି ଏବଂ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲି।
ତତଃ ଶ୍ରୁତଂ ମଯା ତାଵତ୍ପୁରାଣେ ସ୍କାନ୍ଦସଂଜ୍ଞିତେ ୬.୭୬.
ତାପରେ ମୁଁ 'ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣ' ନାମକ ପୁସ୍ତକ ପଢିବାକୁ ଶୁଣିଲି।
ତତୋ ନିର୍ଵେଦମାପନ୍ନୋ ଭେଷଜୈଃ କ୍ଲେଶିତଶ୍ଚିରମ୍
ତାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଔଷଧରେ କଷ୍ଟ ଭୋଗି ମୁଁ ଆଶାଭଙ୍ଗ ହେଇଗଲି।
ତତୋ ଵିନିଶ୍ଚଯଂ ଚିତ୍ତେ କୃତ୍ଵା ଗୃହ୍ଯ ଧନଂ ମହତ୍
ତାପରେ ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି ମୁଁ ବଡ଼ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରିଲି।
ତତଃ ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ନିତ୍ଯଂ ପଶ୍ଯାମି ତଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି ମୁଁ ସେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲି।
ସୂର୍ଯଵାରେ ଵିଶେଷେଣ ନିରାହାରୋ ଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ବିଶେଷ କରି ରବିବାରରେ ମୁଁ ଉପବାସ କରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲି।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦିନାଧିପମ୍
ତାପରେ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ମୁଁ ଦିନର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲି।
ତେନୈଵ ଵିଧିନା ଵିପ୍ର ତସ୍ଯାପି ଦିଵସେଶିତୁଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଦିନରେ ମୁଁ ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏହି ଭଳି ପୂଜା କରିଥିଲି।
ତତୋଽପି ଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାଥ ଶକ୍ତିତଃ
ପୁଣି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ମୁଁ ଯେତେ ସମ୍ଭବ ଥିଲା, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲି।
ତେନୈଵ ଵିଧିନା ପୂଜା ତସ୍ଯାପି ଵିହିତା ମଯା
ସେହିପରି ଭାବରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲି।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ମାଂ ଭାସ୍କରୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭାସ୍କର ମୁଁକୁ କହିଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ତେ ଵିପ୍ର କର୍ମଣାଽନେନ ଭକ୍ତିତଃ ୬.୭୬.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରାଂତୋଽସି ନିଜମଂଦିରମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଶିଘ୍ର ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ, ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ।
ତ୍ଵଯା ହୃତଂ ପୁରା ରୁକ୍ମଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଏକ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସୁନା ନେଇଥିଲା।
ସ ମଯା ନାଶିତସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାଧୁନା ଦ୍ଵିଜ
ମୁଁ ତାହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ଖୁସି।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଯେ ନରା ଲୋକେ କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିସମାକୁଲାଃ
ଯେମାନେ ଜଗତରେ କୁଷ୍ଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଦେଖାଯାନ୍ତି,
ତସ୍ମାଦ୍ଦେଯଂ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ନ ସ୍ତେଯଂ କନକଂ ବୁଧୈଃ
ତେଣୁ ଯେତେ ସମ୍ଭବ ଦେବା ଉଚିତ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସୁନା ଚୋରି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସହସ୍ରାଂଶୁସ୍ତତଶ୍ଚାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ଏଭଳି କହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।