ତଥା ପାଂଡୁସୁତାଶ୍ଚୈଵ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ତତ୍ର ପାର୍ଥିଵାଃ
ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ,
ତେ ତୁ ସଂପ୍ରସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ମିଲିତାଃ କୁରୁପାଂଡଵାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଏକତାରେ ମିଶି ଯାତ୍ରା କଲେ ।
ଅଥ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ଦୂରେ କୃତ୍ଵା ନିଵେଶନମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ସେଠିକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୂରରେ ତାଙ୍କର ଶିବିର ଗଢ଼ିଲେ ।
ତତ୍ର ସର୍ଵାନ୍ସମାହୂଯ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵିନଯାନ୍ଵିତାଃ
ସେଠି, ସମସ୍ତ ବିନୟଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଡାକିଲେ ।
ଵଯଂ ସର୍ଵେଽତ୍ର ଵାଂଛାମୋ ଲିଗସଂସ୍ଥାପନକ୍ରିଯାମ୍
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ ।
ତସ୍ମାତ୍କୃତ୍ଵା ପ୍ରସାଦଂ ନୋ ଦଯାଂ ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ସେହିପାଇଁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆମେ ଦୟା ଓ କୃପା ଆଶା କରୁଛୁ ।
ଭଵିଷ୍ଯଥ ତଥା ଯୂଯଂ ହୋତାରଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣମାନେ ପୂଜାରୀ ହେବେ ।
ଯତୋଽସ୍ମାଭିଃ ଶ୍ରୁତା ଵାର୍ତା କୀର୍ତ୍ଯମାନା ପୁରାତନୀ
କାରଣ, ପୁରୁଣା କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯାହା ଏବେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି ।
ଯଥା ତେନ କୃତଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପିତୁଃ ପ୍ରେତସ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ ୬.୭୩.
ସେ କିପରି ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଏହା ଆମେ ଜାଣିଛୁ ।
ଯଥୋକ୍ତଵିଧିନା ତୀର୍ଥେ ନାଗାନାଂ ପଂଚମୀଦିନେ ॥। ଶ୍ରାଵଣେ ମାସି ନୋ ମୁକ୍ତଃ ପିତା ତସ୍ଯ ତଥାପି ସଃ
ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନୀତି ଅନୁସାରେ, ନାଗମାନେଂକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରାବଣ ମାସର ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ, ଆମ ପିତା ମୁକ୍ତି ପାଇନଥିଲେ, ତଥାପି ସେ,
ପ୍ରେତତ୍ଵାତ୍ସର୍ପଦୋଷେଣ ସଂଜାତା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ତାଵତ୍ପିତା ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରେତତ୍ଵାଦ୍ଦାରୁଣାଦ୍ଦ୍ଵିଜାଃ
ସର୍ପଦୋଷରୁ ପ୍ରେତ ହୋଇଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ପରେ ଆମ ପିତା ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ।
ଯଦତ୍ର କ୍ରିଯତେ କିଂଚିତ୍କର୍ମ ଧର୍ମ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କୌଣସି ଧର୍ମମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ,
ପ୍ରାର୍ଥଯାମୋ ଵିଶେଷେଣ ତେନ ଦୈନ୍ଯଂ ସମାଗତାଃ
ଆମେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ, ନମ୍ରତା ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଛୁ ।
ମନ୍ତ୍ରଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତଦର୍ଥଂ ହି କିଂ କୃତଂ ସୁକୃତଂ ଭଵେତ୍
ସେମାନେ ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ — କ'ଣ କରିଲେ ଭଲ କାମ ହେବ ?
ଏକେ ପ୍ରୋଚୁର୍ନ ଦାସ୍ଯାମଃ ପ୍ରାସାଦାର୍ଥଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
କିଛି ଲୋକ କହିଲେ, 'ଆମେ କୃପା ପାଇଁ ଜମି ଦେବୁନାହିଁ' ।
ପଂଚକ୍ରୋଶପ୍ରମାଣେନ କ୍ଷେତ୍ରମେତଦ୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରଟି ପଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଆକାରରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ।
ଅନ୍ଯେ ପ୍ରୋଚୁର୍ଧନୋମତ୍ତା ଯୂଯଂ ଚ ସୁଖମାଶ୍ରିତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ, ଧନର ମଦରେ, କହିଲେ, 'ତୁମେ ସୁବିଧାରେ ରହିଛ ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଵଯଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମ ଏତେଷାଂ ହି ଵସୁ ନ୍ଧରାମ୍
ତେଣୁ, ଆମେ ଏହି ଜମି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବା ।
ତଥାନ୍ଯେ ମଧ୍ଯମାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଯତ୍ର ସାକ୍ଷାଜ୍ଜନାର୍ଦନଃ ୬.୭୩.
ଏଭଳି ମଧ୍ୟମ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର କେତେକ ଲୋକ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ର ସମାଯାତାଃ କୁରୁପାଂଡଵଯାଦଵାଃ
ଏହିପରି, ଯେଉଁଠାରେ କୁରୁ, ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ ଯାଦବମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ,
ଯାଚତେ ଯତ୍ର ଗାଂଗେଯଃ ସ୍ଵଯମେଵ ତଥା ପରଃ ଲିଂଗସଂସ୍ଥାପନାର୍ଥାଯ ନିଷେଧସ୍ତତ୍ର ନାର୍ହତି
ଯେଉଁଠାରେ ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ କୌଣସି ନିଷେଧ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତିପନ୍ନଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମୈଃ
ସେମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହାକୁ ମନୋପୂର୍ବକ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତତଃ ସମେତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କୁରୁସତ୍ତମାନ୍
ତାପରେ ସେସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହେଲେ।
ପ୍ରାସାଦୈଃ ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତତ୍କିଂ ବ୍ରୂମୋଽଧୁନା ଵଯମ୍
ଏବେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥାନ ପୂରା ଭରିଯାଇଛି, ଏବେ ଆମେ କଣ କହିବୁ?
ତଦ୍ଭଵଂତଃ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତୁ ପ୍ରାଧାନ୍ଯେନ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ଯଥାଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଯଥାଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପୃଥକ୍ତ୍ଵେନ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ଏହିପରି, ଆପଣମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ବୟସ୍କତା, ମହତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ବିଶେଷତା ଅନୁଯାୟୀ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।
ଅଥ ହର୍ଷସମାଯୁକ୍ତା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରମୁଖାଃ କ୍ରମାତ୍
ତାପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ରମକ୍ରମେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାଦିକୃତପ୍ରାସାଦସ୍ଥାପନୋଦ୍ଯମଵର୍ଣନଂନାମ ତ୍ରିସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନାରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମନ୍ଦିର ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ, ତାହାର ବର୍ଣ୍ଣନା ଥିବା ଏହି ତେପ୍ତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଲିଂଗାନାଂ ସ୍ଥାପିତଂ ତତ୍ର ଶତମେକୋତ୍ତରଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେଠାରେ, ଏକଶେ ଏକ ଟି ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ତଥା ଚ ପାଂଡଵୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗପଂଚକମ୍
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପଞ୍ଚଟି ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଭାନୁମତ୍ଯା ଚ ଗୌରୀଣାଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଚ ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଭାନୁମତୀ ମଧ୍ୟ ଚାରିଟି ଗୌରୀ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।