ପରଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମେ ଵାକ୍ଯଂ ଯଦର୍ଥଂ ହ୍ଯୁତ୍ସୁକା ଵଯମ୍
ଏବେ ମୋର କଥା ଶୁଣ, କାରଣ ଏହି ଉତ୍ସୁକତାର କାରଣ ଏହି।
ଆନର୍ତଵିଷଯେଽସ୍ମାଭିରାଗଚ୍ଛଦ୍ଭିସ୍ତଵାଂତିକମ୍ ତତ୍ର ଲିଂଗାନି ଦୃଷ୍ଟାନି ଭୂପତୀନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଆମେ ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ଆମେ ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜାମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଥିଲୁ।
ସୂର୍ଯଚନ୍ଦ୍ରାନ୍ଵଯୋତ୍ଥାନାମନ୍ଯେଷାଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ବଂଶର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର।
ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ମୁନୀନାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କର ବିଶେଷ ଭାବରେ।
ତତଶ୍ଚ କୁରୁମୁଖ୍ଯାନାଂ ପାଂଡଵାନାଂ ଚ ମାଧଵ
ତାପରେ, ହେ ମାଧବ, କୁରୁମାନଙ୍କ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲୁ।
ତେ ଵଯଂ ତତ୍ର ଗତ୍ଵାଶୁ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଯଥେଚ୍ଛଯା
ସେଠିପାଇଁ, ଆମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲୁ।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଚଲିତା ଵଯମଚ୍ଯୁତ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଆସିଲୁ।
ତସ୍ମାଦାଜ୍ଞାପଯସ୍ଵାଦ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଚିତ୍ତଂ ଦୃଢଂ ଵିଭୋ
ସେଠୁଏଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ମନ କରି ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।
ତାପସୈଃ କୀର୍ତିତଂ ନିତ୍ଯଂ ମମାନ୍ଯୈସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରିକୈଃ ॥ ୬.୭୩.
ସେଠାରେ ତାପସମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀମାନେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ସମେଷ୍ଯାମୋ ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ସହିତା ଵଯମ୍
ତେଣୁ, ଆମେ ତୁମେ ସହିତ ଏକାଠି ସେଠାକୁ ଯିବା।
ତଥା ପାଂଡୁସୁତାଶ୍ଚୈଵ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ତତ୍ର ପାର୍ଥିଵାଃ
ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ,
ତେ ତୁ ସଂପ୍ରସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ମିଲିତାଃ କୁରୁପାଂଡଵାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଏକତାରେ ମିଶି ଯାତ୍ରା କଲେ ।
ଅଥ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ଦୂରେ କୃତ୍ଵା ନିଵେଶନମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ସେଠିକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୂରରେ ତାଙ୍କର ଶିବିର ଗଢ଼ିଲେ ।
ତତ୍ର ସର୍ଵାନ୍ସମାହୂଯ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵିନଯାନ୍ଵିତାଃ
ସେଠି, ସମସ୍ତ ବିନୟଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଡାକିଲେ ।
ଵଯଂ ସର୍ଵେଽତ୍ର ଵାଂଛାମୋ ଲିଗସଂସ୍ଥାପନକ୍ରିଯାମ୍
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ ।
ତସ୍ମାତ୍କୃତ୍ଵା ପ୍ରସାଦଂ ନୋ ଦଯାଂ ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ସେହିପାଇଁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆମେ ଦୟା ଓ କୃପା ଆଶା କରୁଛୁ ।
ଭଵିଷ୍ଯଥ ତଥା ଯୂଯଂ ହୋତାରଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣମାନେ ପୂଜାରୀ ହେବେ ।
ଯତୋଽସ୍ମାଭିଃ ଶ୍ରୁତା ଵାର୍ତା କୀର୍ତ୍ଯମାନା ପୁରାତନୀ
କାରଣ, ପୁରୁଣା କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯାହା ଏବେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି ।
ଯଥା ତେନ କୃତଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପିତୁଃ ପ୍ରେତସ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ ୬.୭୩.
ସେ କିପରି ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଏହା ଆମେ ଜାଣିଛୁ ।
ଯଥୋକ୍ତଵିଧିନା ତୀର୍ଥେ ନାଗାନାଂ ପଂଚମୀଦିନେ ॥। ଶ୍ରାଵଣେ ମାସି ନୋ ମୁକ୍ତଃ ପିତା ତସ୍ଯ ତଥାପି ସଃ
ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନୀତି ଅନୁସାରେ, ନାଗମାନେଂକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରାବଣ ମାସର ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ, ଆମ ପିତା ମୁକ୍ତି ପାଇନଥିଲେ, ତଥାପି ସେ,
ପ୍ରେତତ୍ଵାତ୍ସର୍ପଦୋଷେଣ ସଂଜାତା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ତାଵତ୍ପିତା ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରେତତ୍ଵାଦ୍ଦାରୁଣାଦ୍ଦ୍ଵିଜାଃ
ସର୍ପଦୋଷରୁ ପ୍ରେତ ହୋଇଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ପରେ ଆମ ପିତା ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ।
ଯଦତ୍ର କ୍ରିଯତେ କିଂଚିତ୍କର୍ମ ଧର୍ମ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କୌଣସି ଧର୍ମମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ,
ପ୍ରାର୍ଥଯାମୋ ଵିଶେଷେଣ ତେନ ଦୈନ୍ଯଂ ସମାଗତାଃ
ଆମେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ, ନମ୍ରତା ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଛୁ ।
ମନ୍ତ୍ରଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତଦର୍ଥଂ ହି କିଂ କୃତଂ ସୁକୃତଂ ଭଵେତ୍
ସେମାନେ ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ — କ'ଣ କରିଲେ ଭଲ କାମ ହେବ ?
ଏକେ ପ୍ରୋଚୁର୍ନ ଦାସ୍ଯାମଃ ପ୍ରାସାଦାର୍ଥଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
କିଛି ଲୋକ କହିଲେ, 'ଆମେ କୃପା ପାଇଁ ଜମି ଦେବୁନାହିଁ' ।
ପଂଚକ୍ରୋଶପ୍ରମାଣେନ କ୍ଷେତ୍ରମେତଦ୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରଟି ପଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଆକାରରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ।
ଅନ୍ଯେ ପ୍ରୋଚୁର୍ଧନୋମତ୍ତା ଯୂଯଂ ଚ ସୁଖମାଶ୍ରିତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ, ଧନର ମଦରେ, କହିଲେ, 'ତୁମେ ସୁବିଧାରେ ରହିଛ ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଵଯଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମ ଏତେଷାଂ ହି ଵସୁ ନ୍ଧରାମ୍
ତେଣୁ, ଆମେ ଏହି ଜମି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବା ।
ତଥାନ୍ଯେ ମଧ୍ଯମାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଯତ୍ର ସାକ୍ଷାଜ୍ଜନାର୍ଦନଃ ୬.୭୩.
ଏଭଳି ମଧ୍ୟମ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର କେତେକ ଲୋକ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ର ସମାଯାତାଃ କୁରୁପାଂଡଵଯାଦଵାଃ
ଏହିପରି, ଯେଉଁଠାରେ କୁରୁ, ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ ଯାଦବମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ,