ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଵିଵାହଂ ତୁ ଚକ୍ରୁଃ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ ଉତ୍ସବ କଲେ।
ନାନାଵାଦିତ୍ରଘୋଷେଣ ଵେଦଧ୍ଵନିଯୁତେନ ଚ
ନାନା ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଓ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସମାରୋହ ହେଉଥିଲା।
ଏଵଂ ମହୋତ୍ସଵୋ ଜଜ୍ଞେ ତତ୍ର ଯାଵଦ୍ଦିନାଷ୍ଟକମ୍
ଏଭଳି, ସେଠାରେ ଆଠ ଦିନ ଧରି ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରାଯାଇଥିଲା।
କୃତାର୍ଥାସ୍ତତ୍ର ସଂଜାତାଃ ସୂତମାଗଧ ବନ୍ଦିନଃ
ସେଠାରେ ସବୁ ବାର୍ଦ୍ଧ, ଗୋତ୍ରବିଦ୍, ଓ ପ୍ରଶଂସକ ମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ନଵମେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵସେ କୁରୁପାଂଡଵାଃ
ତାପରେ, ନବମ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ—
ନ ଵଯଂ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ତଵ ରାମସ୍ଯ ଚାଶ୍ରଯମ୍
ହେ କମଳନୟନ, ଆମେ ତୁମେ କିମ୍ବା ରାମଙ୍କ ଶରଣ ନେବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ।
ତଥାପି ଚ ପ୍ରଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରତି ମାଧ ଵ
ତଥାପି, ହେ ମାଧବ, ଏବେ ଆମର ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିବାର ସମୟ ହୋଇଛି।
ସ୍ଥିତାନାମତ୍ର ଯୁଷ୍ମାକଂ ତତ୍କିମୌତ୍ସୁକ୍ଯମାଗତମ୍
ତୁମେମାନେ ଏଠାରେ ରହିଛ, ତେବେ କାହିଁକି ଏତେ ଉତ୍ସୁକତା ଦେଖାଉଛ? କାହିଁକି ଏତେ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଛ?
ତସ୍ମାଦତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠାମଃ ସହିତାଃ କୁରୁପାଂଡଵାଃ ୬.୭୩.
ସେଠୁଏଁ, ଆମେ କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକାଠି ରହିବା।
ଶସ୍ତ୍ରଶିକ୍ଷାକ୍ରିଯାଭିଶ୍ଚ ଦମନେନ ଚ ଦନ୍ତିନାମ୍
ଅସ୍ତ୍ରଚାଳନ ଶିକ୍ଷା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା,
ପରଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମେ ଵାକ୍ଯଂ ଯଦର୍ଥଂ ହ୍ଯୁତ୍ସୁକା ଵଯମ୍
ଏବେ ମୋର କଥା ଶୁଣ, କାରଣ ଏହି ଉତ୍ସୁକତାର କାରଣ ଏହି।
ଆନର୍ତଵିଷଯେଽସ୍ମାଭିରାଗଚ୍ଛଦ୍ଭିସ୍ତଵାଂତିକମ୍ ତତ୍ର ଲିଂଗାନି ଦୃଷ୍ଟାନି ଭୂପତୀନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଆମେ ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ଆମେ ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜାମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଥିଲୁ।
ସୂର୍ଯଚନ୍ଦ୍ରାନ୍ଵଯୋତ୍ଥାନାମନ୍ଯେଷାଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ବଂଶର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର।
ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ମୁନୀନାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କର ବିଶେଷ ଭାବରେ।
ତତଶ୍ଚ କୁରୁମୁଖ୍ଯାନାଂ ପାଂଡଵାନାଂ ଚ ମାଧଵ
ତାପରେ, ହେ ମାଧବ, କୁରୁମାନଙ୍କ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲୁ।
ତେ ଵଯଂ ତତ୍ର ଗତ୍ଵାଶୁ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଯଥେଚ୍ଛଯା
ସେଠିପାଇଁ, ଆମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲୁ।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଚଲିତା ଵଯମଚ୍ଯୁତ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଆସିଲୁ।
ତସ୍ମାଦାଜ୍ଞାପଯସ୍ଵାଦ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଚିତ୍ତଂ ଦୃଢଂ ଵିଭୋ
ସେଠୁଏଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ମନ କରି ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।
ତାପସୈଃ କୀର୍ତିତଂ ନିତ୍ଯଂ ମମାନ୍ଯୈସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରିକୈଃ ॥ ୬.୭୩.
ସେଠାରେ ତାପସମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀମାନେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ସମେଷ୍ଯାମୋ ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ସହିତା ଵଯମ୍
ତେଣୁ, ଆମେ ତୁମେ ସହିତ ଏକାଠି ସେଠାକୁ ଯିବା।
ତଥା ପାଂଡୁସୁତାଶ୍ଚୈଵ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ତତ୍ର ପାର୍ଥିଵାଃ
ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ,
ତେ ତୁ ସଂପ୍ରସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ମିଲିତାଃ କୁରୁପାଂଡଵାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଏକତାରେ ମିଶି ଯାତ୍ରା କଲେ ।
ଅଥ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ଦୂରେ କୃତ୍ଵା ନିଵେଶନମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ସେଠିକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୂରରେ ତାଙ୍କର ଶିବିର ଗଢ଼ିଲେ ।
ତତ୍ର ସର୍ଵାନ୍ସମାହୂଯ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵିନଯାନ୍ଵିତାଃ
ସେଠି, ସମସ୍ତ ବିନୟଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଡାକିଲେ ।
ଵଯଂ ସର୍ଵେଽତ୍ର ଵାଂଛାମୋ ଲିଗସଂସ୍ଥାପନକ୍ରିଯାମ୍
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ ।
ତସ୍ମାତ୍କୃତ୍ଵା ପ୍ରସାଦଂ ନୋ ଦଯାଂ ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ସେହିପାଇଁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆମେ ଦୟା ଓ କୃପା ଆଶା କରୁଛୁ ।
ଭଵିଷ୍ଯଥ ତଥା ଯୂଯଂ ହୋତାରଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣମାନେ ପୂଜାରୀ ହେବେ ।
ଯତୋଽସ୍ମାଭିଃ ଶ୍ରୁତା ଵାର୍ତା କୀର୍ତ୍ଯମାନା ପୁରାତନୀ
କାରଣ, ପୁରୁଣା କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯାହା ଏବେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି ।
ଯଥା ତେନ କୃତଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପିତୁଃ ପ୍ରେତସ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ ୬.୭୩.
ସେ କିପରି ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଏହା ଆମେ ଜାଣିଛୁ ।
ଯଥୋକ୍ତଵିଧିନା ତୀର୍ଥେ ନାଗାନାଂ ପଂଚମୀଦିନେ ॥। ଶ୍ରାଵଣେ ମାସି ନୋ ମୁକ୍ତଃ ପିତା ତସ୍ଯ ତଥାପି ସଃ
ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନୀତି ଅନୁସାରେ, ନାଗମାନେଂକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରାବଣ ମାସର ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ, ଆମ ପିତା ମୁକ୍ତି ପାଇନଥିଲେ, ତଥାପି ସେ,