ଦାନାନି ଚ ଵିଶିଷ୍ଟାନି ଦଦୁରିଷ୍ଟାନି ଚାପରେ
ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କଲେ।
ଚକ୍ରୁଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧକ୍ରିଯାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ପିତୄନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
କିଛି ଲୋକ ଭକ୍ତିସହିତ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଅନ୍ଯେ ହୋମକ୍ରିଯା ଭୂପା ଜପମନ୍ଯେ ନିରର୍ଗଲମ୍
କିଛି ରାଜା ହୋମ କରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଅଟକା ଛାଡ଼ି ଜପ କରୁଥିଲେ।
ଦେଵତାଯତନାନ୍ଯନ୍ଯେ ମାହାତ୍ମ୍ଯସହିତାନି ଚ
ଅନ୍ୟେ ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ମହିମା ସହିତ ଶୋଭାୟମାନ କରିଥିଲେ।
ବଲିଦାନୈଃ ସୁଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୋପଲେପନୈଃ
ବଳି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀଙ୍ଗାର କରାଯାଇଥିଲା।
ମଂଡନୈଃ ପୁଷ୍ପମାଲାଭିଃ ସମଂତାଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ କୃତାର୍ଥା ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵେ କୃତାସ୍ତୈ ସ୍ତତ୍ର ଭକ୍ତିତଃ
ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲମାଳା ଓ ଶୋଭା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ତଥାଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦେଵାନ୍ଵିପ୍ରାନ୍ନୃପୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ସ୍ନାନ କରି ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ପୂଜା କରି, ଉତ୍ତମ ରାଜାମାନେ—
ଶଂସନ୍ତୋ ଵିସ୍ମଯା ଵିଷ୍ଟାସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ତୀର୍ଥ ଓ ମନ୍ଦିର ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଂଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାଦିକୃତହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରଦର୍ଶନଵର୍ଣନଂନାମ ଦ୍ଵିସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ଦର୍ଶନ କରିଥିବା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ବୃହତ୍ ଡ଼େଉଁଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାନାତ୍ତତୋ ଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର ଦ୍ଵାରଵତୀ ପୁରୀ
ସେଠାରୁ ସେମାନେ ଚାଲି ଦ୍ୱାରାବତୀ ନଗରକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଵିଵାହଂ ତୁ ଚକ୍ରୁଃ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ ଉତ୍ସବ କଲେ।
ନାନାଵାଦିତ୍ରଘୋଷେଣ ଵେଦଧ୍ଵନିଯୁତେନ ଚ
ନାନା ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଓ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସମାରୋହ ହେଉଥିଲା।
ଏଵଂ ମହୋତ୍ସଵୋ ଜଜ୍ଞେ ତତ୍ର ଯାଵଦ୍ଦିନାଷ୍ଟକମ୍
ଏଭଳି, ସେଠାରେ ଆଠ ଦିନ ଧରି ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରାଯାଇଥିଲା।
କୃତାର୍ଥାସ୍ତତ୍ର ସଂଜାତାଃ ସୂତମାଗଧ ବନ୍ଦିନଃ
ସେଠାରେ ସବୁ ବାର୍ଦ୍ଧ, ଗୋତ୍ରବିଦ୍, ଓ ପ୍ରଶଂସକ ମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ନଵମେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵସେ କୁରୁପାଂଡଵାଃ
ତାପରେ, ନବମ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ—
ନ ଵଯଂ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ତଵ ରାମସ୍ଯ ଚାଶ୍ରଯମ୍
ହେ କମଳନୟନ, ଆମେ ତୁମେ କିମ୍ବା ରାମଙ୍କ ଶରଣ ନେବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ।
ତଥାପି ଚ ପ୍ରଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରତି ମାଧ ଵ
ତଥାପି, ହେ ମାଧବ, ଏବେ ଆମର ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିବାର ସମୟ ହୋଇଛି।
ସ୍ଥିତାନାମତ୍ର ଯୁଷ୍ମାକଂ ତତ୍କିମୌତ୍ସୁକ୍ଯମାଗତମ୍
ତୁମେମାନେ ଏଠାରେ ରହିଛ, ତେବେ କାହିଁକି ଏତେ ଉତ୍ସୁକତା ଦେଖାଉଛ? କାହିଁକି ଏତେ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଛ?
ତସ୍ମାଦତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠାମଃ ସହିତାଃ କୁରୁପାଂଡଵାଃ ୬.୭୩.
ସେଠୁଏଁ, ଆମେ କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକାଠି ରହିବା।
ଶସ୍ତ୍ରଶିକ୍ଷାକ୍ରିଯାଭିଶ୍ଚ ଦମନେନ ଚ ଦନ୍ତିନାମ୍
ଅସ୍ତ୍ରଚାଳନ ଶିକ୍ଷା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା,
ପରଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମେ ଵାକ୍ଯଂ ଯଦର୍ଥଂ ହ୍ଯୁତ୍ସୁକା ଵଯମ୍
ଏବେ ମୋର କଥା ଶୁଣ, କାରଣ ଏହି ଉତ୍ସୁକତାର କାରଣ ଏହି।
ଆନର୍ତଵିଷଯେଽସ୍ମାଭିରାଗଚ୍ଛଦ୍ଭିସ୍ତଵାଂତିକମ୍ ତତ୍ର ଲିଂଗାନି ଦୃଷ୍ଟାନି ଭୂପତୀନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଆମେ ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ଆମେ ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜାମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଥିଲୁ।
ସୂର୍ଯଚନ୍ଦ୍ରାନ୍ଵଯୋତ୍ଥାନାମନ୍ଯେଷାଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ବଂଶର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର।
ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ମୁନୀନାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କର ବିଶେଷ ଭାବରେ।
ତତଶ୍ଚ କୁରୁମୁଖ୍ଯାନାଂ ପାଂଡଵାନାଂ ଚ ମାଧଵ
ତାପରେ, ହେ ମାଧବ, କୁରୁମାନଙ୍କ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲୁ।
ତେ ଵଯଂ ତତ୍ର ଗତ୍ଵାଶୁ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଯଥେଚ୍ଛଯା
ସେଠିପାଇଁ, ଆମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲୁ।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଚଲିତା ଵଯମଚ୍ଯୁତ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଆସିଲୁ।
ତସ୍ମାଦାଜ୍ଞାପଯସ୍ଵାଦ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଚିତ୍ତଂ ଦୃଢଂ ଵିଭୋ
ସେଠୁଏଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ମନ କରି ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।
ତାପସୈଃ କୀର୍ତିତଂ ନିତ୍ଯଂ ମମାନ୍ଯୈସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରିକୈଃ ॥ ୬.୭୩.
ସେଠାରେ ତାପସମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀମାନେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ସମେଷ୍ଯାମୋ ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ସହିତା ଵଯମ୍
ତେଣୁ, ଆମେ ତୁମେ ସହିତ ଏକାଠି ସେଠାକୁ ଯିବା।