ଅତ୍ରାହଂ ଚୈଵ ନି ର୍ମୁକ୍ତଃ ସ୍ତ୍ରୀହତ୍ଯୋଦ୍ଭଵପାତକାତ୍
ଏଠାରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନାରୀହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି ।
ଯେନ ସର୍ଵାଣି ପଶ୍ଯାମସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଏଠାରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ଦେଖିପାରୁ ।
ଅଥ ତଦ୍ଵଚନାଦ୍ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଂଽବିକାସୁତଃ
ତାହା ସୁନି, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର
ଜଗାମ ସତ୍ଵରଂ ତତ୍ର ଯତ୍ର ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସେଇ ଉତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି ।
ବ୍ରହ୍ମଘୋଷେଣ ମହତା ନାଦିତଂ ସର୍ଵତୋଦିଶମ୍ କ୍ରୀଡାମୃଗୈଶ୍ଚ ସଂକୀର୍ଣଂ ଧାଵଦ୍ଭିର୍ବହୁଭିସ୍ତଥା
ବଡ଼ ପବିତ୍ର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା, ଏହି ଶବ୍ଦ ସହ ଅନେକ ଖେଳୁଥିବା ପଶୁମାନେ ଦୌଡ଼ିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ତତୋ ନିଵାର୍ଯ ସୈନ୍ଯଂ ସ୍ଵମୁପଦ୍ରଵଭଯାନ୍ନୃପଃ
ତାପରେ ରାଜା ନିଜ ସେନାକୁ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେବା ଭୟରେ ରୋକିଦେଲେ।
ଭୀଷ୍ମେଣ ସୋମଦତ୍ତେନ ବାହ୍ଲୀକେନ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ଭୀଷ୍ମ, ସୋମଦତ୍ତ ଓ ବାହ୍ଳୀକଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ସୌବଲେନ ଚ କର୍ଣେନ ତଥାନ୍ଯୈରପି ପାର୍ଥିଵୈଃ
ସେଉଁଠି ସୌବଳ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଯୋଗ କରୁଥିଲେ।
ତେଽପି ସର୍ଵେ ମହାତ୍ମାନଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାସ୍ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତାଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ମହାନ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଏକଠି ଦଢ଼ି ଥିଲେ।
ସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଵିଧାନେନ ତୀର୍ଥେଷୁ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ୬.୭୨.
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ନିୟମ ମାନି ତୀର୍ଥସ୍ଥାନରେ କରିଥିଲେ।
ଦାନାନି ଚ ଵିଶିଷ୍ଟାନି ଦଦୁରିଷ୍ଟାନି ଚାପରେ
ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କଲେ।
ଚକ୍ରୁଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧକ୍ରିଯାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ପିତୄନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
କିଛି ଲୋକ ଭକ୍ତିସହିତ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଅନ୍ଯେ ହୋମକ୍ରିଯା ଭୂପା ଜପମନ୍ଯେ ନିରର୍ଗଲମ୍
କିଛି ରାଜା ହୋମ କରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଅଟକା ଛାଡ଼ି ଜପ କରୁଥିଲେ।
ଦେଵତାଯତନାନ୍ଯନ୍ଯେ ମାହାତ୍ମ୍ଯସହିତାନି ଚ
ଅନ୍ୟେ ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ମହିମା ସହିତ ଶୋଭାୟମାନ କରିଥିଲେ।
ବଲିଦାନୈଃ ସୁଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୋପଲେପନୈଃ
ବଳି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀଙ୍ଗାର କରାଯାଇଥିଲା।
ମଂଡନୈଃ ପୁଷ୍ପମାଲାଭିଃ ସମଂତାଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ କୃତାର୍ଥା ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵେ କୃତାସ୍ତୈ ସ୍ତତ୍ର ଭକ୍ତିତଃ
ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲମାଳା ଓ ଶୋଭା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ତଥାଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦେଵାନ୍ଵିପ୍ରାନ୍ନୃପୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ସ୍ନାନ କରି ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ପୂଜା କରି, ଉତ୍ତମ ରାଜାମାନେ—
ଶଂସନ୍ତୋ ଵିସ୍ମଯା ଵିଷ୍ଟାସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ତୀର୍ଥ ଓ ମନ୍ଦିର ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଂଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାଦିକୃତହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରଦର୍ଶନଵର୍ଣନଂନାମ ଦ୍ଵିସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ଦର୍ଶନ କରିଥିବା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ବୃହତ୍ ଡ଼େଉଁଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାନାତ୍ତତୋ ଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର ଦ୍ଵାରଵତୀ ପୁରୀ
ସେଠାରୁ ସେମାନେ ଚାଲି ଦ୍ୱାରାବତୀ ନଗରକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଵିଵାହଂ ତୁ ଚକ୍ରୁଃ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ ଉତ୍ସବ କଲେ।
ନାନାଵାଦିତ୍ରଘୋଷେଣ ଵେଦଧ୍ଵନିଯୁତେନ ଚ
ନାନା ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଓ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସମାରୋହ ହେଉଥିଲା।
ଏଵଂ ମହୋତ୍ସଵୋ ଜଜ୍ଞେ ତତ୍ର ଯାଵଦ୍ଦିନାଷ୍ଟକମ୍
ଏଭଳି, ସେଠାରେ ଆଠ ଦିନ ଧରି ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରାଯାଇଥିଲା।
କୃତାର୍ଥାସ୍ତତ୍ର ସଂଜାତାଃ ସୂତମାଗଧ ବନ୍ଦିନଃ
ସେଠାରେ ସବୁ ବାର୍ଦ୍ଧ, ଗୋତ୍ରବିଦ୍, ଓ ପ୍ରଶଂସକ ମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ନଵମେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵସେ କୁରୁପାଂଡଵାଃ
ତାପରେ, ନବମ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ—
ନ ଵଯଂ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ତଵ ରାମସ୍ଯ ଚାଶ୍ରଯମ୍
ହେ କମଳନୟନ, ଆମେ ତୁମେ କିମ୍ବା ରାମଙ୍କ ଶରଣ ନେବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ।
ତଥାପି ଚ ପ୍ରଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରତି ମାଧ ଵ
ତଥାପି, ହେ ମାଧବ, ଏବେ ଆମର ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିବାର ସମୟ ହୋଇଛି।
ସ୍ଥିତାନାମତ୍ର ଯୁଷ୍ମାକଂ ତତ୍କିମୌତ୍ସୁକ୍ଯମାଗତମ୍
ତୁମେମାନେ ଏଠାରେ ରହିଛ, ତେବେ କାହିଁକି ଏତେ ଉତ୍ସୁକତା ଦେଖାଉଛ? କାହିଁକି ଏତେ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଛ?
ତସ୍ମାଦତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠାମଃ ସହିତାଃ କୁରୁପାଂଡଵାଃ ୬.୭୩.
ସେଠୁଏଁ, ଆମେ କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକାଠି ରହିବା।
ଶସ୍ତ୍ରଶିକ୍ଷାକ୍ରିଯାଭିଶ୍ଚ ଦମନେନ ଚ ଦନ୍ତିନାମ୍
ଅସ୍ତ୍ରଚାଳନ ଶିକ୍ଷା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା,