ତାରକୋଽପି ସମାଲୋକ୍ଯ ଦେଵାନ୍ସ୍ଵଯମୁପାଗତାନ୍
ତାରକା ଦେଖିଲେ ଯେ ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି।
ତତୋଽଭୂତ୍ସୁମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥ ସ୍କନ୍ଦେନ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥଂ ତାରକଂ ରଣେ
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୂରେ ଦଢ଼ିଥିବା ତାରକାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥାସୌ ହୃଦଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଦାରୁଣା
ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ତାରକାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ତାରକସ୍ତୁ ଗତୋ ନାଶଂ ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରାଣୈଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ତାରକା ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ବହୁଵିଧୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଚୁସ୍ତସ୍ମିନ୍ହତେ ସତି ॥ ଗତାଶ୍ଚ ତ୍ରିଦିଵଂ ତୂର୍ଣଂ ସହ ଶକ୍ରେଣ ନିର୍ଭଯାଃ ।୧ ୬.୭୧.
ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସାଗୀତ ଗାଇ ଯେତେବେଳେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଶୀଘ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସ୍କନ୍ଦୋଽପି ତାଂ ସମାଦାଯ ଶକ୍ତିଂ ତତ୍ର ପୁରୋତ୍ତମେ
ସ୍କନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ନେଇଲେ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ ରକ୍ତଶୃଂଗଃ କଥଂ ତେନ ନିଶ୍ଚଲୋଽପି ଦୃଢୀକୃତଃ
ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ: "ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ କିପରି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଚଳ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ହେଲେ?"
ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗଃ ପ୍ରଚଲିତଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନାଦତିଵେଗତଃ
ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ଟି ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ହେଲେଇ ଚାଲିଗଲା।
ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ପାତେନ ଯଥାନ୍ଯେ ପର୍ଵ ତୋତ୍ତମାଃ
ସେ ଦାନବଟିଏ ପଡିଯିବା ସହିତ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଭଳି,
ଶୀର୍ଣାନି ଚଲିତେ ତସ୍ମିନ୍ପର୍ଵତେ ଵ୍ଯଥିତା ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେ ପାହାଡ଼ ହେଲେଇ ଯିବା ସମୟରେ, ତାହାର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ହତଶେଷାସ୍ତତୋ ଵିପ୍ରା ଗତ୍ଵା ସ୍କନ୍ଦଂ କ୍ରୁଧାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଞ୍ଚି ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ନାଶଂ ନୀତା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ସପୁତ୍ରପଶୁବାଧଵାଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ, ପୁଅ, ପଶୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ, ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲୁ।
ଯଦ୍ଧତୋ ଦାନଵୋ ରୌଦ୍ରୋ ନାନ୍ଯଥା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ମରିଥିବାରୁ ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ପ୍ରସାଦଃ କ୍ରିଯତାଂ ତସ୍ମାନ୍ମାନ୍ଯା ମେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସଦା
ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା ଦିଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ମାନ୍ୟ।
ପୁନର୍ଜୀଵିତସଂଯୁକ୍ତାନ୍କରିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ ୬.୭୧.
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସମାଦାଯ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ରୁଧିରୋକ୍ଷିତାମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ନେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସଂହୃଷ୍ଟୋ ଦେଵତାନାଂ ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ତାପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ଚାରିପ୍ରକାର ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ନିଶ୍ଚଲଃ କାର୍ଯୋ ଭୂଯୋଽଯଂ ନଗସତ୍ତମଃ
ତୁମେ ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ଟିକୁ ପୁଣି ଅଚଳ କର।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵେ ପୂଜାଂ ଦାସ୍ଯଂତି ସର୍ଵଦା
ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ପୂଜା କରିବେ।
ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତାଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯ ଚତୁର୍ଦିକ୍ଷୁ ତତଶ୍ଚ ତମ୍ ତତଶ୍ଚାମୃତମାଦାଯ ମୃତାନପି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାଇ, ଅମୃତ ଆଣି, ମୃତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜୀବିତ କଲେ।
ତତସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତତ୍ର ସଂହୃଷ୍ଟା ଵରମୁତ୍ତମମ୍ ସଦୈଵ ଖ୍ଯାତିମାଯାତୁ ଏତନ୍ମେ ହୃଦି ଵାଂଛିତମ୍
ତାହାପରେ ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ: ‘ଆମେ ସଦା କୀର୍ତିଶାଳୀ ହେଉ—ଏହି ମୋର ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା।’
ଚମତ୍କାରପୁରଂ ତଦ୍ଵତ୍ସାଂପ୍ରତଂ ସୁରସତ୍ତମ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏବେ ଚମତ୍କାରପୁର ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେଉ।
ପୂଜାଂ ତଵ କରିଷ୍ଯାମଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାସାଦମୁତ୍ତ ମମ୍
ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚତମ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରି, ପୂଜା କରିବା।
ସର୍ଵାଃ ସଂପୂଜଯିଷ୍ଯାମଃ ସର୍ଵକୃତ୍ଯେଷୁ ସାଦରମ୍ ଵିଶେଷାତ୍ପୂଜଯିଷ୍ଯାମଃ ଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତାଃ ॥ ୬.୭୧.
ଆମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜିବା, ଏବଂ ବିଶେଷକରି ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରିବା।
ସ୍ଥିତସ୍ତତ୍ରୈଵ ତଦ୍ଵା କ୍ଯାଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତୀର୍ଥକୁ ଚିହ୍ନି ପାରି।
ଯସ୍ତଂ ପୂଜଯତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚୈତ୍ରଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ସୁଭାଵତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚୈତ୍ର ମାସର ଷଷ୍ଠୀ ତାରିଖରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ତସ୍ଯାଂ ଶକ୍ତୌ ନରୋ ଯଶ୍ଚ କୁର୍ଯାତ୍ପୃଷ୍ଠିନିଘର୍ଷଣମ୍ ସ ନ ସ୍ଯାଦ୍ରୋଗସଂଯୁକ୍ତୋ ଯାଵତ୍ସଂଵତ୍ସରଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେଇ ଦିନରେ, ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ପିଠି ଘସିବେ, ସେମାନେ ପୂରା ବର୍ଷ ଯାଏଁ କୌଣସି ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବେ ନାହିଁ ।
ଏଵଂ ତତ୍ର ଧୃତା ଶକ୍ତିସ୍ତେନ ସ୍କନ୍ଦେନ ଧୀମତା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସ୍କନ୍ଦ ଏଠାରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଥାପିତଶକ୍ତିମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନାରେ, 'ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଶକ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ' ନାମକ ସତତରିତିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।