ଏକୈକସ୍ଯାଃ ପୃଥକ୍ତେନ ପ୍ରପପୌ ପ୍ରଯତଃ ସ୍ତନମ୍
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଷ୍ଟନ ଅଲଗାଅଲଗା ଭାବେ ପିଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ମହୋତ୍ସଵୋଽଥ ସଂଜଜ୍ଞେ ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ନିରର୍ଗଲଃ
ତାହାପରେ ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଓ ଅବାଧ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ରଂଭାଦ୍ଯା ନନୃତୁସ୍ତସ୍ଯ ଵିଲାସିନ୍ଯୋ ଦିଵୌକସାମ୍
ରମ୍ଭା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେବାକୁ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵାସ୍ତସ୍ଯ ନାମ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ନାମ ଘୋଷଣା କଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯ କୁମା ରସ୍ଯ ତଦା ତତ୍ରାଭିଷେଚନମ୍ ୬.୭୧.
ତାହାପରେ ସେଠି ସେଇ କୁମାରଙ୍କର ଅଭିଷେକ କରାଗଲା।
ତସ୍ଯ ଶକ୍ତିଃ ସ୍ଵଯଂ ଦତ୍ତା ଵିଧିନାଽଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନା
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦିଆଯାଇଲା।
ମଯୂରୋ ଵାହନାର୍ଥାଯ ତ୍ର୍ଯଂବକେଣ ସୁଶୀଘ୍ରତଃ
ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମୟୂର ବହୁତ ତୁରନ୍ତ ଦିଆଯାଇଲା।
ତତୋଽଭୀଷ୍ଟାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଦେଵୈଃ ସର୍ଵୈଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଅଲଗାଅଲଗା ଭାବେ ଦେଲେ।
ତତସ୍ତମଗ୍ରତଃ କୃତ୍ଵା ସେନାନାଥଂ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେନାପତି କରି ଆଗରେ ରଖିଲେ।
ତାରକୋଽପି ସମାଲୋକ୍ଯ ଦେଵାନ୍ସ୍ଵଯମୁପାଗତାନ୍
ତାରକା ଦେଖିଲେ ଯେ ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି।
ତତୋଽଭୂତ୍ସୁମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥ ସ୍କନ୍ଦେନ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥଂ ତାରକଂ ରଣେ
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୂରେ ଦଢ଼ିଥିବା ତାରକାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥାସୌ ହୃଦଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଦାରୁଣା
ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ତାରକାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ତାରକସ୍ତୁ ଗତୋ ନାଶଂ ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରାଣୈଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ତାରକା ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ବହୁଵିଧୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଚୁସ୍ତସ୍ମିନ୍ହତେ ସତି ॥ ଗତାଶ୍ଚ ତ୍ରିଦିଵଂ ତୂର୍ଣଂ ସହ ଶକ୍ରେଣ ନିର୍ଭଯାଃ ।୧ ୬.୭୧.
ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସାଗୀତ ଗାଇ ଯେତେବେଳେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଶୀଘ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସ୍କନ୍ଦୋଽପି ତାଂ ସମାଦାଯ ଶକ୍ତିଂ ତତ୍ର ପୁରୋତ୍ତମେ
ସ୍କନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ନେଇଲେ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ ରକ୍ତଶୃଂଗଃ କଥଂ ତେନ ନିଶ୍ଚଲୋଽପି ଦୃଢୀକୃତଃ
ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ: "ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ କିପରି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଚଳ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ହେଲେ?"
ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗଃ ପ୍ରଚଲିତଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନାଦତିଵେଗତଃ
ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ଟି ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ହେଲେଇ ଚାଲିଗଲା।
ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ପାତେନ ଯଥାନ୍ଯେ ପର୍ଵ ତୋତ୍ତମାଃ
ସେ ଦାନବଟିଏ ପଡିଯିବା ସହିତ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଭଳି,
ଶୀର୍ଣାନି ଚଲିତେ ତସ୍ମିନ୍ପର୍ଵତେ ଵ୍ଯଥିତା ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେ ପାହାଡ଼ ହେଲେଇ ଯିବା ସମୟରେ, ତାହାର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ହତଶେଷାସ୍ତତୋ ଵିପ୍ରା ଗତ୍ଵା ସ୍କନ୍ଦଂ କ୍ରୁଧାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଞ୍ଚି ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ନାଶଂ ନୀତା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ସପୁତ୍ରପଶୁବାଧଵାଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ, ପୁଅ, ପଶୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ, ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲୁ।
ଯଦ୍ଧତୋ ଦାନଵୋ ରୌଦ୍ରୋ ନାନ୍ଯଥା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ମରିଥିବାରୁ ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ପ୍ରସାଦଃ କ୍ରିଯତାଂ ତସ୍ମାନ୍ମାନ୍ଯା ମେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସଦା
ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା ଦିଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ମାନ୍ୟ।
ପୁନର୍ଜୀଵିତସଂଯୁକ୍ତାନ୍କରିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ ୬.୭୧.
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସମାଦାଯ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ରୁଧିରୋକ୍ଷିତାମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ନେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସଂହୃଷ୍ଟୋ ଦେଵତାନାଂ ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ତାପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ଚାରିପ୍ରକାର ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ନିଶ୍ଚଲଃ କାର୍ଯୋ ଭୂଯୋଽଯଂ ନଗସତ୍ତମଃ
ତୁମେ ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ଟିକୁ ପୁଣି ଅଚଳ କର।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵେ ପୂଜାଂ ଦାସ୍ଯଂତି ସର୍ଵଦା
ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ପୂଜା କରିବେ।