ଶଂକରୋଽପ୍ଯକ୍ଷିପତ୍ତତ୍ର କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତଃ
ଶଂକର ମଧ୍ୟ ଅଭିଲାଷାର ବାଣରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ସେଠାରେ ତାହା ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
ପାଵକୋଽପି ଭୃଶଂ ତେନ କଲ୍ପାଗ୍ନିସଦୃଶେନ ଚ
ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ବଡ଼ ଭାବରେ ପୀଡିତ ହେଲେ, ଯାହା ଏକ କଳ୍ପାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତା ଭ୍ରମମାଣା ଇତସ୍ତତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଏଠାଏଠି ଭ୍ରମଣ କରି ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତାସାଂ ନିଦେଶଯାମାସ ସ୍ଵଯମେଵ ଶତକ୍ରତୁଃ
ତାପରେ, ଶତକ୍ରତୁ ସ୍ୱୟଂ ସେମାନେକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ।
ଅତ୍ର ସଂପତ୍ସ୍ଯତେ ପୁତ୍ରୋ ଦ୍ଵାଦଶାର୍କସମପ୍ରଭଃ
ଏଠାରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗର ଖଂଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ କାର୍ତିକେଯୋତ୍ପତ୍ତିଵୃତ୍ତାଂତଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ॥ ୬.୭୦.
ଏଭଳି, ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ କାର୍ତିକେୟଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଥିବା ଏଠି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା — ଏହା ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଷଷ୍ଠ ନାଗର ଖଣ୍ଡର ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ।
ସୂତିକାଗୃହଧର୍ମେ ଯତ୍ତଚ୍ଚକ୍ରୁସ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ
ସୂତିଘରରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବା ଦରକାର, ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କରାଯାଇଥିଲା।
ଅଥାନ୍ଯଦିଵସେ ବାଲୋ ଦ୍ଵାଦଶାର୍କସମଦ୍ଯୁତିଃ
ପରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଦିନ, ସେ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହେଇ ଚମକିଉଠିଲେ।
ଯଥାସୌ ଜାତମାତ୍ରସ୍ତୁ ପ୍ରରୁରୋଦ ସୁଦୁଃଖିତଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତୁରନ୍ତ ଅତି ବେଦନାରେ ବଡ଼ ଦେଉଁ ଦେଇ କାନ୍ଦିଉଠିଲେ।
ମହାସେନୋଽପି ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମାତୄସ୍ତାଃ ସମୁପାଗତାଃ
ମହାସେନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ, ସେ ମାତୃମାନେ ଯେଉଁଠିକି ଆସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଏକୈକସ୍ଯାଃ ପୃଥକ୍ତେନ ପ୍ରପପୌ ପ୍ରଯତଃ ସ୍ତନମ୍
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଷ୍ଟନ ଅଲଗାଅଲଗା ଭାବେ ପିଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ମହୋତ୍ସଵୋଽଥ ସଂଜଜ୍ଞେ ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ନିରର୍ଗଲଃ
ତାହାପରେ ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଓ ଅବାଧ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ରଂଭାଦ୍ଯା ନନୃତୁସ୍ତସ୍ଯ ଵିଲାସିନ୍ଯୋ ଦିଵୌକସାମ୍
ରମ୍ଭା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେବାକୁ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵାସ୍ତସ୍ଯ ନାମ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ନାମ ଘୋଷଣା କଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯ କୁମା ରସ୍ଯ ତଦା ତତ୍ରାଭିଷେଚନମ୍ ୬.୭୧.
ତାହାପରେ ସେଠି ସେଇ କୁମାରଙ୍କର ଅଭିଷେକ କରାଗଲା।
ତସ୍ଯ ଶକ୍ତିଃ ସ୍ଵଯଂ ଦତ୍ତା ଵିଧିନାଽଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନା
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦିଆଯାଇଲା।
ମଯୂରୋ ଵାହନାର୍ଥାଯ ତ୍ର୍ଯଂବକେଣ ସୁଶୀଘ୍ରତଃ
ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମୟୂର ବହୁତ ତୁରନ୍ତ ଦିଆଯାଇଲା।
ତତୋଽଭୀଷ୍ଟାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଦେଵୈଃ ସର୍ଵୈଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଅଲଗାଅଲଗା ଭାବେ ଦେଲେ।
ତତସ୍ତମଗ୍ରତଃ କୃତ୍ଵା ସେନାନାଥଂ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେନାପତି କରି ଆଗରେ ରଖିଲେ।
ତାରକୋଽପି ସମାଲୋକ୍ଯ ଦେଵାନ୍ସ୍ଵଯମୁପାଗତାନ୍
ତାରକା ଦେଖିଲେ ଯେ ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି।
ତତୋଽଭୂତ୍ସୁମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥ ସ୍କନ୍ଦେନ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥଂ ତାରକଂ ରଣେ
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୂରେ ଦଢ଼ିଥିବା ତାରକାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥାସୌ ହୃଦଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଦାରୁଣା
ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ତାରକାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ତାରକସ୍ତୁ ଗତୋ ନାଶଂ ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରାଣୈଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ତାରକା ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ବହୁଵିଧୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଚୁସ୍ତସ୍ମିନ୍ହତେ ସତି ॥ ଗତାଶ୍ଚ ତ୍ରିଦିଵଂ ତୂର୍ଣଂ ସହ ଶକ୍ରେଣ ନିର୍ଭଯାଃ ।୧ ୬.୭୧.
ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସାଗୀତ ଗାଇ ଯେତେବେଳେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଶୀଘ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସ୍କନ୍ଦୋଽପି ତାଂ ସମାଦାଯ ଶକ୍ତିଂ ତତ୍ର ପୁରୋତ୍ତମେ
ସ୍କନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ନେଇଲେ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ ରକ୍ତଶୃଂଗଃ କଥଂ ତେନ ନିଶ୍ଚଲୋଽପି ଦୃଢୀକୃତଃ
ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ: "ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ କିପରି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଚଳ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ହେଲେ?"
ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗଃ ପ୍ରଚଲିତଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନାଦତିଵେଗତଃ
ରକ୍ତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ଟି ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ହେଲେଇ ଚାଲିଗଲା।
ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ପାତେନ ଯଥାନ୍ଯେ ପର୍ଵ ତୋତ୍ତମାଃ
ସେ ଦାନବଟିଏ ପଡିଯିବା ସହିତ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଭଳି,