ଏଷ ଏଵ ଉପାଯୋଽତ୍ର ମଯା ତେ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଏହି ଉପାୟକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଲି।
ତତୋ ଦେଵଗଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସମେତଃ ପାକଶାସନଃ ॥। ତମର୍ଥଂ ପ୍ରୋକ୍ତଵାଞ୍ଛଂଭୁଂ ଵିନଯାଵନତଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ପାକଶାସନ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ଏହି କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ସୁତସ୍ଯ ଜନନାର୍ଥାଯ କୁରୁ ଯତ୍ନଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜ
ପୁଅ ହେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର, ହେ ବୃଷଧ୍ୱଜ।
ପ୍ରାପ୍ନୋମ୍ଯହଂ ଚ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମ ଦୟାରେ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବି।
ନାନ୍ଯଥା ଵିଜଯୋ ମେ ସ୍ଯାତ୍ସଂଗ୍ରାମେ ଦାନଵୈଃ ସହ॥। ଇତି ମାଂ ପ୍ରାହ ଦେଵେଜ୍ଯୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସମ୍ଯଙ୍ମହାମତିଃ
ଏହିଠାରେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ପାଇଁ ଜିତିବାର କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନାହିଁ—ଏହିପରି ମତେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ପ୍ରଭୁ ଭଲଭାବରେ ବୁଝିକରି କହିଥିଲେ।
ଅଥୋଵାଚ ଵିହସ୍ଯୋଚ୍ଚୈଃ ଶଂକରସ୍ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ଶିବଜୀ, ତିନିଲୋକର ଇଶ୍ୱର, ହସିକି ବଡ଼ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।
ପୁତ୍ରମୁତ୍ପାଦଯିଷ୍ଯାମି ସର୍ଵଦୈତ୍ଯଵିନାଶକମ୍ ୬.୭୦.
ମୁଁ ଏମିତି ଜଣେ ପୁଅ ଜନ୍ମାଇବି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ନଶ୍ଟ ହେବେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵୋ ଗତ୍ଵା କୈଲାସ ପର୍ଵତମ୍
ଏପରି କହି, ମହାଦେବ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ହାଵୈର୍ଭାଵୈଃ ସମୋପେତଂ ହାସ୍ଯୈରନ୍ଯୈସ୍ତଦାତ୍ମିକୈଃ
ସେ ନିଜର ଭାବ, ଚାଳ ଓ ହସି ସହିତ ଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକି ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଲକ୍ଷଣ।
ଅଥ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତମାନସାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଭିତ ହୃଦୟ ସହିତ ଥିଲେ।
ସହସ୍ରଂ ଵତ୍ସରାଣାଂ ତୁ ରତାସକ୍ତସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ
ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଗଚ୍ଛାମହେ ତତ୍ର ଯତ୍ର ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସେଥିପାଇଁ ଚଳିଯିବା, ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଦେବତା ଅଛନ୍ତି।
ତତସ୍ତତ୍ରୈଵ ସଂଜଗ୍ମୁଃ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଠାରେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଅଥ କୈଲାସମାସାଦ୍ଯ ଯାଵଦ୍ଯାଂତି ଭଵାଂତିକମ୍
କୈଳାସ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଭବାନୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରହସ୍ଯେ ଭଗଵାନ୍ସାର୍ଧଂ ପାର୍ଵତ୍ଯା ସମଵସ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ ଭଗବାନ୍ ଗୁପ୍ତରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତୈର୍ଵିବୁଧୈଃ ସର୍ଵୈଃ ପ୍ରେଷିତସ୍ତତ୍ର ଚାନିଲଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ଅନିଳକୁ ପଠାଇଲେ।
ଅଥ ଵାଯୁର୍ଗତସ୍ତତ୍ର ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାଞ୍ଛିଵଃ ୬.୭୦.
ତାପରେ ବାୟୁ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ୍ ଶିବ ଅଛନ୍ତି।
ଅଥ ପ୍ରଚଲିତେ ଶୁକ୍ରେ ସ୍ଥାନାଦପ୍ରାପ୍ତଯୋନିକେ
ତାପରେ ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରୁ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଵ୍ରୀଡା ସମୋପେତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଚୋତ୍ଥିତଃ
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲଜ୍ଜା ଆସିଗଲା ଏବଂ ସେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅବ୍ରଵୀଦଥ ତଂ ଵାଯୁଂ ଵିନଯାଵନତଂ ସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ସେ ବିନୟରେ ନମ୍ର ଭାବେ ଦଢ଼ିଥିବା ବାୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତାରକେଣ ହତୋତ୍ସାହାସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ଗିରିରୋଧସି
ତାରକାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତାଶ ହୋଇ ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ତଳେ ରହିଯାଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦେତାନ୍ସମାଭାଷ୍ଯ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚ ସାଦରମ୍
ସେଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ସମ୍ମାନର ସହିତ କଥାହେବା ପରେ—
ଅଥ ତାନାହ୍ଵଯାମାମ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିପୁରାଂତକ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।
ସ୍ଵସ୍ଥାନାଚ୍ଚଲିତେ ଶୁକ୍ରେ କୃତୋ ମୋଘୋଦ୍ଯ ଵାଯୁନା
ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ବାୟୁ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିଦେଲା ।
ଏତଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ମଯା ଧୈର୍ଯାତ୍ସ୍ତଂଭିତଂ ଲିଂଗମଧ୍ଯଗମ୍
ମୋର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରେ ଅଟକାଇ ରଖିଛି ।
ଯେନ ସଂଜାଯତେ ପୁତ୍ରୋ ଦାନଵାଂତକରଃ ପରଃ
ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଯିଏ ଦାନବମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଶକ ।
ଏତତ୍କଲ୍ପାଗ୍ନିସଂକାଶଂ ଧର୍ତୁଂ ଶକ୍ନୋତି ନାପରଃ ୬.୭୦.
ଏହି କଳ୍ପାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଶକ୍ତିକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ଧାରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଯେନ ତତ୍ର ପ୍ରମୁଞ୍ଚାମି ସୁତାଯ ଵିଜଯାଯ ଚ
ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ପୁଅ ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ ସେଠାରେ ମୁକ୍ତ କରୁଛି ।
ଅଥ ପ୍ରାହୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଵହ୍ନିଂ ସଂଶ୍ଲାଘ୍ଯ ସାଦରାଃ
ତେବେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରସାରଯାମାସ ସ୍ଵଵକ୍ତ୍ରଂ ପାଵକୋ ଦ୍ରୁତମ୍
ତାପରେ ଅଗ୍ନି ତୁରନ୍ତ ନିଜ ମୁହଁ ବଡ଼ କରିଲେ।