ଵେପମାନା ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନା ଶୋକସାଗରମଧ୍ଯଗା । ତତଃ ସ୍ଵଗୋକୁଲଂ ପ୍ରାପ୍ତା ରଭମାଣା ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଭୟରେ କାପୁଥିବା, ଅତି ଚିନ୍ତିତ ଓ ଶୋକର ସାଗରରେ ଡୁବିଥିବା ସେ, ପୁନିପୁନି ଦୌଡ଼ି ଶେଷରେ ନିଜ ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ଶବ୍ଦଂ ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵତ୍ସଃ ସ୍ଵମାତରମ୍
ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବଛା ନିଜ ମାଆକୁ ଚିହ୍ନିଲା।
ଅକାଲାଗମନଂ ତସ୍ଯା ରୌଦ୍ରଂ ଭଂଭାରଵଂ ତଥା
ତାଙ୍କର ଅସମୟରେ ଆସିବା ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀତିଦାୟକ ଥିଲା।
କିମର୍ଥମନ୍ଯଵେଲାଯାଂ ସମାଯାତା ଵଦସ୍ଵ ମେ
ତୁମେ ଏହି ଅସମୟରେ କାହିଁକି ଆସିଛ, ମୋତେ କୁହ।
ଆଗତାଽହଂ ତଵ ସ୍ନେହାତ୍କୁରୁ ତୃପ୍ତିଂ ଯଥେପ୍ସିତାମ୍
ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ମମତାରେ ଆସିଛି; ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ପୂରଣ କର।
ଅପଶ୍ଚିମମିଦଂ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଲଭଂ ମାତୃଦର୍ଶନମ୍
ମୋ ପୁଅ, ଏହି ମାଆ-ସନ୍ମିଳନ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ପୁଣି ହେବ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ଯ କାମରୂପସ୍ଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଜୀଵିତଂ ମଯା
ଯେ ମୃଗ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରେ, ତାହାକୁ ମୋ ଜୀବନ ଦେବାକୁ ପଡିବ।
ମଯାଽଦ୍ଯ ତତ୍ର ଗଂତଵ୍ଯଂ ମୃଗରାଜସମୀପତଃ 7.3.29.
ଆଜି ମୋତେ ସେଇ ପଶୁରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ।
ଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ହି ମରଣଂ ମେଽଦ୍ଯ ତ୍ଵଯା ସହ ନ ସଂଶଯଃ
ଆଜି ତୁମ ସହିତ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ମୋ ପାଇଁ ଗର୍ବର କଥା, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏକାକିନାଽପି ମର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଯସ୍ମାନ୍ମଯା ତ୍ଵଯା ଵିନା
ତୁମ ବିନା ମୁଁ ଏକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ମରିବାକୁ ପଡିବ।
ଯା ଗତିର୍ମାତୃଭକ୍ତାନାଂ ଧ୍ରୁଵଂ ସା ମେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମାଆଠାରେ ଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଯେପରି ଗତି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଇ ମୋର ହେବ।
ଅଥଵାଽତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ଶପଥାଃ ସଂତୁ ମେ ତଵ
ନହେଲେ, ଏଠି ରୁହ, ତୁମ ଶପଥ ମୋର ହେଉ।
ଜନନ୍ଯା ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ନ ହି ମେ ପ୍ରିଯମ୍
ମାଆଠାରୁ ଦୂରେ ଥିଲେ ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ନୁହେଁ।
ନାସ୍ତି ମାତୃସମୋ ନାଥୋ ନାସ୍ତି ମାତୃସମା ଗତିଃ
ମାଆ ପରି ରକ୍ଷାକାରୀ କେହି ନାହାନ୍ତି, ମାଆ ପରି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଗତି କେହି ନାହିଁ।
ନ ଚାଯମନ୍ଯଭୂତାନାଂ ମୃତ୍ଯୁଃ ସ୍ଯାଦନ୍ଯମୃତ୍ଯୁତଃ
ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ କିଛି ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ।
ଅପଶ୍ଚିମମିଦଂ ପୁତ୍ର ମାତୁଃ ସନ୍ଦେଶମୁତ୍ତମମ୍
ପୁଅ, ଏହା ତୋର ମାଆଙ୍କର ଶେଷ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବାର୍ତ୍ତା।
ଵନେ ଚର ସଦା ଵତ୍ସ ଅପ୍ରମାଦପରୋ ଭଵ
ବନରେ ସଦା ବାସ କର, ପୁଅ, ଏବଂ ସତର୍କ ରୁହ।
ନ ଚ ଲୋଭେନ ଚର୍ତଵ୍ଯଂ ଵିଷମସ୍ଥଂ ତୃଣଂ କ୍ଵଚିତ୍ 7.3.29.
ଲୋଭରେ ପଡି, କେବେ ମଧ୍ୟ ଜଟିଳ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଟିଉଁ ଘାସ ମଧ୍ୟ ନେଉନାହିଁ।
ସମୁଦ୍ରମଟଵୀଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଵିଶଂତେ ଲୋଭମୋହିତାଃ
ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଲୋକେ ସମୁଦ୍ର, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ଲୋଭାତ୍ପ୍ରମାଦାଦାଶ୍ଵାସାତ୍ପୁରୁଷୋ ବାଧ୍ଯତେ ତ୍ରିଭିଃ
ଲୋଭ, ଅସାବଧାନତା ଓ ଅନ୍ୟାୟ ଭରସା — ଏହି ତିନିଟି ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ।
ଆତ୍ମା ଚ ସତତଂ ପୁତ୍ର ରକ୍ଷିତଵ୍ଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ପୁଅ, ସ୍ୱୟଂକୁ ସଦା ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର।
ତିର୍ଯଗ୍ଭ୍ଯଃ ପାପଯୋନିଭ୍ଯଃ ସଦା ଵିଚରତା ଵନେ
ବନରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ସଦା ପଶୁମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ମର ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଅସ୍ମାକଂ ପ୍ରତିଵାଚଂ ଚ ଶୃଣୁ ଶୋକଵିନାଶିନୀମ୍ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଶ୍ଚ ପୁନର୍ଯାତି ତଦ୍ଵଦ୍ଭୂତସମାଗମଃ
ଆମ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଶୁଣ, ଯାହା ଶୋକକୁ ଦୂର କରେ; ଯେପରି ଥକି ଯିଏ ଫେରି ଆସେ, ସେପରି ଜୀବମାନଙ୍କର ମିଳନ ହୁଏ।
ସ୍ଵମାତରଂ ସଖୀଵର୍ଗଂ ତତୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମାଗତା
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାଆ ଓ ସଂଗୀନୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକଠି ହେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ତତୋ ଵାକ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଶୋକେନ ଦୁଃଖିତା
ତାପରେ, ପୁଅ ନଷ୍ଟର ଦୁଃଖରେ ତା ସେଇ କଥା କହିଲେ।
ଅନାଥମବଲଂ ଦୀନଂ ଫେନପଂ ମମ ପୁତ୍ରକମ୍
ମୋ ପୁଅ ଫେନପ ଅନାଥ, ଦୁର୍ବଳ ଓ ଦୁଃଖିତ।
ଭାଵିନୀନାମଯଂ ପୁତ୍ରଃ ସାଂପ୍ରତଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଏହି ପୁଅ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ବିଶେଷ କରି ଏବେ।
ଚରଂତଂ ଵିଷମେ ସ୍ଥାନେ ଚରଂତଂ ପରଗୋକୁଲେ 7.3.29.
ସେ ଜଟିଳ ସ୍ଥାନରେ ଘୁରେ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଗୋପାଳରେ ମଧ୍ୟ ଘୁରେ।
କ୍ଷମଧ୍ଵଂ ଚ ମହାଭାଗା ଯାସ୍ଯେଽହଂ ସତ୍ଯସଂଶ୍ରଯାତ୍
ମହାନୁଭାବମାନେ, ମୋତେ ଖ୍ମା କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଏବେ ସତ୍ୟରେ ଭରସା କରି ଯିବି।
ସର୍ଵାସ୍ତା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯାଃ ଶୋକସମନ୍ଵିତାଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମସ୍ତେ ମହିଳା ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।