ବ୍ରହ୍ମତେଜୋହତଃ ସୋଽପି ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତେନ ସୁନିଷ୍ଠୁରମ୍
ସେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମତେଜସ୍ୱରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଠୋର ଭାବରେ କହାଯାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଭୁଜଵନଂ ତସ୍ଯ ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ
ତାପରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ତାଙ୍କର ହାତର ଜଙ୍ଗଲ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତତଶ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ଶିରସ୍ତସ୍ଯ କୁଠାରେଣ ଭୃଗୂଦ୍ଵହଃ
ତାପରେ ଭୃଗୁବଂଶୀ ତାଙ୍କ କୁଠାର ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ପୂରଯିତ୍ଵା ମହାକୁମ୍ଭାଞ୍ଛବରେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ତତଃ
ବଡ଼ ବଡ଼ କୁମ୍ଭ ପୂରି, ସେ ପରେ ଏହାକୁ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ହାଟକେଶ୍ଵରଜେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଗର୍ତା ମେ ଭ୍ରାତୃଭିଃ କୃତା
ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୋ ପାଇଁ ମୋ ଭାଇମାନେ ଏକ ଗଡ଼ିଖୋଦିଥିଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷିପଧ୍ଵଂ ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ତସ୍ଯାଂ ରକ୍ତମିଦଂ ମହତ୍
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଏହି ବଡ଼ ରକ୍ତକୁ ସେଠି ପକେଇଦିଅ।
ଯେନ ତାତଂ ନିଜଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ ୬.୬୭.
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ଓ ବିଧିମତେ ତୁମେ ତୁମର ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶାତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସହସ୍ରାର୍ଜୁନଵଧଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତଷଷ୍ଟିତମୋଽ ଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଷ୍ଟିହଜାର ଏକ ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ସହସ୍ରାର୍ଜୁନ ବଧ' ନାମକ ସତଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ତତ୍ର ନିନ୍ଯୁଃ ସ୍ଥିତା ଯତ୍ର ଗର୍ତା ସା ପିତୃସଂଭଵା
ସେମାନେ ଏହାକୁ ସେଠି ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଗଡ଼ି ଥିଲା।
ଭାର୍ଗଵୋଽପି ଚ ତଂ ହତ୍ଵା ରକ୍ତମାଦାଯ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ, ସମସ୍ତ ରକ୍ତ ନେଇଲେ।
ନ ସ ବାଲଂ ନ ଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜତି ଭାର୍ଗଵଃ
ଭାର୍ଗବ କେହି ଶିଶୁ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉନାହାନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ଜଘାନ ଭୂପାନ୍ସ ତେଷାଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ତଥା ପରାନ୍
ସେ ନିଜେ ରାଜାମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ କୁହାଇଦେଲେ।
ତଥୈଵାସୃକ୍ପ୍ରଗୃହ୍ଣାତି ଗୃହ୍ଣାପଯତି ଚାଦରାତ୍
ସେ ଏହିପରି ଭାବରେ ରକ୍ତକୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ଉଠାଇନେଇଥାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହା କରାଇଥାଏ।
ଏଵଂ ନିଃକ୍ଷତ୍ରିଯାଂ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ସ୍ନାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଭୃଗଦ୍ଵହଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଭୃଗୁବଂଶର ଶତ୍ରୁ, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ।
ତତସ୍ତୈ ରୁଧିରୈଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସମାଦାଯ ତିଲାନ୍ବହୂନ୍
ତାପରେ, ସେଇ ରକ୍ତରେ ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ବହୁ ତିଳ ଏକଠା କରି,
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ସର୍ଵଵିପ୍ରାଣାଂ ତଥାନ୍ଯେଷାଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ,
ତତୋ ନିଃକ୍ଷତ୍ରିଯେ ଲୋକେ କୃତ୍ଵା ହଯମଖଂ ଚ ସଃ
ତାପରେ, ସେ ଜଗତକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମୁକ୍ତ କରି ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ଲବ୍ଧଵରା ଵିପ୍ରାସ୍ତମୂଚୁର୍ଭୃଗୁସତ୍ତମମ୍ ୬.୬୮.
ତାପରେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେଇ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଦେହି ମେ ସ୍ଥାନଂ କୃତ୍ଵାଽପସରଣଂ ସ୍ଵଯମ୍
ସେହିପରି, ତୁମେ ନିଜେ ଅଟଲ ହଟି ମୋତେ ଏଠାରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।
ନ କରୋଷ୍ଯଥଵା ଵାକ୍ଯଂ ମମାଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ନଦୀପତେ
ନଦୀପତି, ଆଜି ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିନାହେଲେ,
ଅପସାରଂ ତତଶ୍ଚକ୍ରେ ଯାଵତ୍ତସ୍ଯାଭିଵାଂଛିତମ୍
ତାପରେ ସେ ଯେତେ ଚାହିଲେ, ସେତିକି ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ପରଶୁରାମକୃତମହୀଦାନପୂର୍ଵକସମୁଦ୍ରାପସାରଣଵୃତ୍ତାନ୍ତଵର୍ଣନଂନାମା ଷ୍ଟାଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣନାରେ, ପରଶୁରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିଦାନ ପରେ ସମୁଦ୍ର ଅପସାରଣ ଘଟଣା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
କ୍ଷେତ୍ରଜାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସୁଷୁଵୁସ୍ତନଯା ନ୍ଵରାନ୍ । ତେ ଵୃଦ୍ଧିଂ ଚ ସମାସାଦ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରଜାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋପମାଃ
ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କ୍ଷେତ୍ରଜ ପୁଅ ଦେଲେ; ସେ କ୍ଷେତ୍ରଜମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ତତସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵେ ପରିଭୂତିପଦଂ ଗତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପମାନର ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ରାମରାମ ମହାବାହୋ ଯା ତ୍ଵଯା ଵସୁଧା ଚ ନଃ ତସ୍ମାନ୍ନୋ ଦେହି ତାଂ ଭୂଯୋ ହତ୍ଵା ତାନ୍କ୍ଷତ୍ରିଯାଧମାନ୍
ହେ ରାମ, ହେ ରାମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେ ଭୂମି ତୁମେ ଆମକୁ ଦେଇଥିଲ, ସେହି ଭୂମି ପୁନି ଆମକୁ ଦିଅ, ସେଇ ନିଚ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେକୁ ମାରି।
ତତୋ ରାମଃ କ୍ରୁଧାଵିଷ୍ଟୋ ଭୂଯସ୍ତୈଃ ଶଵରୈଃ ସହ
ତାପରେ ରାମ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିପୁରି, ସେଇ ଶବରମାନେ ସହିତ,
ତତ୍ରୈଵ କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ହତ୍ଵା ରକ୍ତମାଦାଯ ତଦ୍ବହୁ
ସେଠାରେ ଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେକୁ ମାରି, ବହୁ ରକ୍ତ ନେଇଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵାଜିମେଧେ ଧରାଂ ପୁନଃ
ସେ ଆଉଥରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ଭୂମି ଦେଲେ।
ଏଵଂ ତେନ କୃତା ପୃଥ୍ଵୀ ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ତ୍ରଵିଵର୍ଜିତା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ ହେଲା।
ତର୍ପିତାଃ ପିତରଶ୍ଚୈଵ ରୁଧିରେଣ ମହାତ୍ମନା ୬.୬୯.
ଏବଂ ସେ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେକୁ ତୃପ୍ତ କଲେ।