କ୍ଷୀରୋଦଶାଯିନଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶେଷପର୍ଯ୍ଯଂକଶାଯିନମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଧର ସାଗରରେ ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ।
ନାରଦାଦ୍ଯୈର୍ମୁନିଵରୈରୁଦ୍ଗୀତଗୁଗୌରଵମ୍
ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କର ମହିମା ଗାଇଥିଲେ।
କ୍ଷୀରାବ୍ଧିଜଲକଲ୍ଲୋଲମଦବିନ୍ଦ୍ଵଂକିତାମ୍ବରମ୍
ଦୁଧ ସାଗରର ତରଙ୍ଗର ଚିଟିକା ପଡିଥିବା ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ଦେଖାଯାଏ।
ପୀତାଂବରମତିସ୍ମେରଵିକାଶଦ୍ଭାଵଭାଵିତମ୍
ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅତି ହସମୁଖ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବରେ ତିନି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ରତ୍ନଵଲ୍ଲୀମିଵ ସ୍ଵଚ୍ଛାଂ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସିନୀମ୍ 2.8.6.
ସ୍ଵଚ୍ଛ ରତ୍ନମାଳା ପରି, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କର ଦେଖା।
ମିତ୍ରସ୍ଯ ରାହୁଵିତ୍ରାସନିଵର୍ତ୍ତନମିଵାପରମ୍
ମିତ୍ରଙ୍କର ରାହୁ ଭୟ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଫେରିବା ପରି ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ପରାଂ ଚତୁର୍ମୁଖୋତ୍ପତ୍ତିକଲ୍ପସଂକଲ୍ପନାମିଵ
ଚାରିମୁଖା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ପରମ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିବା ପରି।
ତସ୍ମିନ୍ନଵସରେ ଶଂଭୁଃ ସର୍ଵଦେଵଗଣୈଃ ସହ
ସେହି ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ—
ମୋହ ତୀଵ୍ରତମୋ ହାରି ଚନ୍ଦ୍ରାଯ ହରଯେ ନମଃ
ତୀବ୍ର ମୋହ ଦୂର କରୁଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସ୍ଫୁରତ୍ସଂଵିନ୍ମଣିଶିଖାଂ ଚିତ୍ତସଂଗତିଚଂଦ୍ରିକାମ୍
ଚେତନାର ଦୀପ୍ତ ମଣି ଶିଖା, ଚିତ୍ତର ଏକତାର ଚନ୍ଦ୍ରିକାକୁ—
ହେଲୋଲ୍ଲସତ୍ସମୁତ୍ସାହଶକ୍ତିଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଜଗତ୍ତ୍ରଯାମ୍
ଖେଳିବା ଉତ୍ସାହର ଶକ୍ତି, ଯାହା ତିନି ଜଗତକୁ ଭରି ରହିଛି—
ପଵନାଂଦୋଲିତାଂଭୋଜଦଲପର୍ଵାଂତଵର୍ତ୍ତିନାମ୍
ପବନରେ ଡୋଲିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ରର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ—
ନମଃ ସୂର୍ଯ୍ଯାତ୍ମନେ ତୁଭ୍ଯଂ ସଂଵିତ୍କିରଣମାଲିନେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ, ଚେତନାର କିରଣରେ ଭୂଷିତ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମସ୍ତସ୍ମୈ ଯମଵତେ ଯୋଗିନାଂ ଗତଯେ ସଦା
ଯେ ନିୟମକ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସଦା ଆଶ୍ରୟ; ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଜ୍ଞାଯ ଭୁକ୍ତହଵିଷ ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମରୂପିଣେ 2.8.6.
ଯଜ୍ଞ, ଯିଏ ହବିଷ୍ୟ ଭୁଞ୍ଜିଛନ୍ତି, ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି—
ଶାଂତାଯ ଧର୍ମନିଧଯେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାଯାମୃତାତ୍ମନେ ଘୋରାଯ ମାଯାଵିଧଯେ ସହସ୍ରଶିରସେ ନମଃ
ଶାନ୍ତ, ଧର୍ମର ଭଣ୍ଡାର, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଅମୃତ ଆତ୍ମା; ଭୟଙ୍କର, ମାୟାର ମାଲିକ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯୋଗନିଦ୍ରାତ୍ମନେ ନାଭିପଦ୍ମୋଦ୍ଭୂତଜଗତ୍ସୃଜେ
ଯୋଗନିଦ୍ରା ଆତ୍ମା, ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟା—
କାର୍ଯମେଯାଯ ବଲିନେ ଜୀଵାଯ ପରମାତ୍ମନେ
କାର୍ଯ୍ୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ମାପ, ପ୍ରବଳ, ଜୀବନ୍ତ, ପରମାତ୍ମା—
ଦୃପ୍ତାଯ ସିଂହଵପୁଷେ ଦୈତ୍ଯସଂହାରକାରିଣେ
ଅହଂକାରୀ, ସିଂହ ଦେହୀ, ଦାନବମାନେ ନାଶ କରୁଥିବା—
ସଂସାରକାରଣାଜ୍ଞାନମହାସଂତମସଚ୍ଛିଦେ
ସଂସାରର କାରଣ ଅଜ୍ଞାନର ମହା ଅନ୍ଧାର କାଟି ଦେଇଥିବା—
ଶାନ୍ତାଯ ଶାନ୍ତକଲ୍ଲୋଲକୈଵଲ୍ଯପଦଦାଯିନେ
ଶାନ୍ତ, ଶାନ୍ତ ତରଙ୍ଗ ହୀନ ମୁକ୍ତିର ପଦ ଦେଇଥିବା—
ଇନ୍ଦୀଵରଦଲଶ୍ଯାମଂ ସ୍ଫୂର୍ଜତ୍କିଂଜଲ୍କଵିଭ୍ରମମ୍
ନୀଳ ପଦ୍ମପତ୍ରର ଦଳ ପରି ଶ୍ୟାମ, ଚଳିଥିବା କିଂଜଳ୍କର ଚମକ—
ଵଵର୍ଷ ଦୃଷ୍ଟିସୁଧଯା ସର୍ଵାନ୍ଦେଵାନ୍କୃପାନ୍ଵିତଃ
ସେ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିର ଅମୃତ ବର୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶିତଳ କରିଲେ।
ଦୈତେଯୈର୍ଵିକ୍ରମାକ୍ରାନ୍ତଂ ପଦଂ ସମରଦର୍ପିତୈଃ
ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଗର୍ବରେ ଶୂରତାରେ ଅଧିକୃତ କରିଥିବା ସ୍ଥାନ—
ସବଲୈର୍ବଲହୀନାନାଂ ପ୍ରତାପୋ ଵିଜିତଃ ପରୈଃ 2.8.6.
ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଦୁର୍ବଳମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କଠାରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଯୋଧ୍ଯାନଗରେ ଗତ୍ଵା କରିଷ୍ଯେ ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଅୟୋଧ୍ୟା ନଗରକୁ ଯାଇ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିବି।
ଭଵନ୍ତୋଽପି ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ କୁର୍ଵଂତ୍ଵମଲମାନସାଃ
ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କର।
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ଦଧେ ଦେଵାନ୍ଦେଵୋ ଗରୁଡଵାହନଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏଭଳି କହି, ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଦେବତା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗୁପ୍ତୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଦା ଵିଦ୍ଵନ୍ସୁରତେଜୋଭିଵୃଦ୍ଧଯେ
ସେ ଗୁପ୍ତ ହେବା ପରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବା ପାଇଁ—
ଆଗତସ୍ଯ ହରେଃ ପୂର୍ଵଂ ଯତ୍ର ହସ୍ତତଲାଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ, ହରିଙ୍କ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ, ତାଙ୍କ ହସ୍ତତଳରୁ କିଛି ପଡ଼ିଥିଲା—