ଯତ୍ତେନ ପିତରସ୍ତତ୍ର ରୁଧିରେଣ ପ୍ରତର୍ପିତାଃ
ସେଠି, ସେଇ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।
ପିତୃଣାଂ ତର୍ପଣାର୍ଥାଯ ମେଧ୍ଯାଃ ସଂକୀର୍ତିତା ବୁଧୈଃ
ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ, ପବିତ୍ର ନିବେଦନ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତିଵିରୁଦ୍ଧଂ ଚ କର୍ମ ସଦ୍ଭିର୍ଵିଗର୍ହିତମ୍
ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ବିରୋଧୀ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି।
ତତ୍କୃତଂ ତର୍ପିତା ଯେନ ପିତରୋ ରୁଧିରେଣ ତେ
ଯିଏ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ—
ପିତା ତସ୍ଯ ପୁରା ଵିପ୍ରା ଜମଦଗ୍ନିର୍ନିପାତିତଃ
ତାଙ୍କର ବାପା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପୂର୍ବେ ଜମଦଗ୍ନି ଥିଲେ, ଯିଏ ହତ ହୋଇଥିଲେ।
ତତଃ କୋପପରୀତେନ ତେନ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମହାତ୍ମନା
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ମହାତ୍ମା କଥା କହିଲେ।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ତେନ ରୁଧିରେଣ ମହାତ୍ମନା
ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ମହାତ୍ମା ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା—
କିଂନାମା ସ ଚ ଭୂପାଲୋ ଵିସ୍ତରାଦ୍ଵଦ ସୂତ ତତ୍ ॥ ୬.୬୬.
ସେ ରାଜାଙ୍କର ନାମ କଣ ଥିଲା? ଏହା ବିସ୍ତାରରେ କୁହ, ହେ ସୂତ।
ହାଟକେଶ୍ଵରଜେ କ୍ଷେତ୍ରେ ତତ୍ରାସୀଦ୍ଦଗ୍ଧକଲ୍ମଷଃ
ହାଟକେଶ୍ୱର ଜନ୍ମିତ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଏକ ମଣିଷ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କର ପାପ ଦହିଯାଇଥିଲା।
ଚତ୍ଵାରସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ବଭୂଵୁର୍ଗୁଣସଂଯୁତାଃ
ତାଙ୍କର ଚାରିଜଣ ଗୁଣବତୀ ପୁଅ ଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ଵସତସ୍ତସ୍ଯ ଜମଦଗ୍ନେର୍ମହାଵନେ
ଏକଥର, ଜମଦଗ୍ନି ମହାବନରେ ବସିବା ସମୟରେ—
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ହୈହଯାଧିପତିର୍ବଲୀ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୈହୟ ରାଜା ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ମୃଗଲିପ୍ସୁର୍ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଭ୍ରମମାଣ ଇତସ୍ତତଃ
ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଏଠୁ ସେଠୁ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲିଥିଲେ।
ଅଥ ତଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମୁନିସ୍ତୁଷ୍ଟିସଂଯୁତଃ
ତାପରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁନି ମନରେ ବଡ଼ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ।
ସୋଽପି ତଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ଵିନଯେନ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ମଧ୍ୟ, ଗଭୀର ନମ୍ରତା ସହିତ, ମୁନିଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ସାଗ୍ନିହୋତ୍ର କଲତ୍ରସ୍ଯ ପରିଵାରଯୁତସ୍ଯ ଚ ॥ ୬.୬୬.
ସେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ଜନାନୀ ଓ ପରିବାରବଳୀ ସହିତ ଘିରିଥିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ଜୀଵିତଂ ସଫଲଂ ଚ ମେ
ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ରାଜର୍ଷିର୍ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ସୁଚିରଂ ତତଃ
ଏପରି କହି, ସେ ରାଜା ଋଷି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ରାମ କଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞାଂ ଦେହି ମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରଯାସ୍ଯାମି ନିଜଂ ଗୃହମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଫେରିପାରିବି।
ମନୋରଥ ଇଵ ଧ୍ଯାତଃ ସର୍ଵଦେଵମଯୋଽତିଥିଃ
ଯେପରି ମନର ଆଶା ପୂରଣ ହୁଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଅତିଥି ଆସିଥିଲେ।
ତସ୍ମାନ୍ମେଽସ୍ତି ପରା ପ୍ରୀତିର୍ଭକ୍ତିଶ୍ଚ ନୃପସତ୍ତମ
ଏହିକାରଣରୁ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ମନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରୀତି ଓ ଭକ୍ତି ଅଛି।
ରାଜା ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵାଥ ଶୂଦ୍ରୋ ଵାପ୍ଯଂତ୍ଯଜୋଽପି ଵା
ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ହେଉନ୍ତୁ—
ତୈରଭୁକ୍ତୈଃ କଥଂ ଭୋକ୍ତୁଂ ଯୁଜ୍ଯତେ ମମ କୀର୍ତଯ
ସେମାନେ ଖାଇନଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ କିପରି ମୁଁ ଖାଇପାରିବି? ମୋତେ କୁହ।
ନାତ୍ର ଚିଂତା ତ୍ଵଯା କାର୍ଯା ମୁନିର୍ନିଷ୍କିଂଚନୋ ହ୍ଯହମ୍
ଏଠାରେ ତୁମେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ମୁନି।
ଯୈଷା ପଶ୍ଯତି ରାଜେଂଦ୍ର ଧେନୁର୍ବଦ୍ଧା ମମାଂତିକେ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦେଖୁଛ, ଏହି ଗାଈଟି ମୋ ପାଖରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି।
ସୂତ ଉଵାଚ ତତଶ୍ଚ କୌତୁକାଵିଷ୍ଟଃ ସ ନୃପୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ୬.୬୬.
ସୂତ କହିଲେ: ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତତଃ ସଂତର୍ପ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପିତୄଂଶ୍ଚ ତଦନଂତରମ୍
ତାପରେ ସେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରି, ପରେ—
ଉପଵିଷ୍ଟସ୍ତତଃ ସାର୍ଧଂ ସର୍ଵୈର୍ଭୃତ୍ଯୈର୍ବୁଭୁକ୍ଷିତୈଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଭୃତ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୁଖା ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଲେ।
ତତଃ ସ ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସ ତାଂ ଧେନୁଂ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ତାପରେ, ସେ ମହାନ ମୁନି ଗାଈଟିକୁ ଚାହିଲେ।
ତତଃ ସା ସୁଷୁଵେ ଧେନୁରନ୍ନମୁଚ୍ଚାଵଚଂ ଶୁଭମ୍
ତାପରେ, ସେ ଗାଈଟି ଅଧିକ ଓ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲା।