ତତ୍ପ୍ରଭାଵାନ୍ମମେଯଂ ହି ଵିଭୂତିର୍ଜାଯତେ ନିଶି
ଏହାର ପ୍ରଭାବରୁ ମୋର ଏହି ସମୃଦ୍ଧି ରାତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍କୁରୁ ପ୍ରସାଦଂ ମେ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା କପାଲକମ୍
ତେଣୁ, ଦୟାକରି ସେଠାକୁ ଯାଇ କପାଳଟି ଆଣି ମୋତେ କୃପା କର।
ଯେନ ମେ ଜାଯତେ ମୋକ୍ଷଃ ପ୍ରେତଭାଵାତ୍ସୁଦାରୁଣାତ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେତ ଦଶାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।
ତଥା ତତ୍ରାସ୍ତି ପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ଦିଶି ତତ୍ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍
ଏହିପରି, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା କୁରୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଂ ମହାମତେ
ସେଠାକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧି।
ଅସ୍ଯାଂ ନାମାନି ସର୍ଵେଷାଂ ଯଥାଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ସମାଲିଖ
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ବଡ଼ଠାରୁ ଛୋଟଠାକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ଲେଖ।
ଵଯଂ ତ୍ଵାଂ ତତ୍ର ନେଷ୍ଯାମଃ ସୁଖୋପାଯେନ ଭଦ୍ରକ
ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ସେଠାକୁ ସହଜ ଉପାୟରେ ନେଇଯିବୁ।
ତଥେତି ସମନୁଜ୍ଞାତେ ତେନ ଶୂଦ୍ରେଣ ସତ୍ଵରମ୍
ସେ ଶୂଦ୍ର ତୁରନ୍ତ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଲାପରେ,
ଦର୍ଶଯାମାସୁରେଵାସ୍ଯ ନିଧାନଂ ଭୂରିଵିତ୍ତଜମ୍ ୬.୬୫.
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବଡ଼ ଧନର ନିଧି ଦେଖାଇଦେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କଥ ଯାମାସ ଵିସ୍ତରାତ୍
ତାପରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସବୁ କଥା ବିସ୍ତାରରେ ପଚାରିଲେ।
ତତୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା କପାଲଂ ତଚ୍ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ସମାହିତଃ
ତାପରେ, ସେ ଏହି କପାଳ ମିଳିଲାପରେ, ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଏହାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରେତୋ ଦିଵ୍ଯରୂପଵପୁର୍ଧରଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପୂର୍ବଜ ଆତ୍ମା ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେଖାଦେଲେ।
ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ମୁକ୍ତୋଽହଂ ପ୍ରେତତ୍ଵାଦ୍ଦାରୁଣାଦିତଃ
ତୁମ ଦୟାରୁ ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।
ଏତେଷାମେଵ ସର୍ଵେଷାମିଦାନୀଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧମାଚର
ଏବେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର।
ତତଃ ସ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତେଷାମେଵ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଲଗା ରିତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତେଽପି ସର୍ଵେ ଗତାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରେତାସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେ ଲୋକଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ ଆତ୍ମାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ଶୂଦ୍ରଃ ସ ଵିଜ୍ଞାଯ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ପୁଣ୍ଯଵର୍ଧ ନମ୍
ତାପରେ ସେ ଶୂଦ୍ର, ଯେଉଁ ମାଟି ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ତାହା ବୁଝିଲେ।
ଗଂଗାଯମୁନଯୋଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଶୂଦ୍ରକେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ନଦୀର କୂଳରେ, ଯାହାକୁ ଶୂଦ୍ରକେଶ୍ୱର ବୋଲାଯାଏ,
ଯସ୍ତଯୋର୍ଵିଧିଵତ୍ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ପୂଜଯତେ ନରଃ ୬.୬୫.
ଯେଉଁ ମଣିଷ ସେଠାରେ ନିୟମ ମୁଁଜି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ସ ସର୍ଵୈଃ ପାତକୈର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯାତି ଶିଵ ମଂଦିରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଏ।
ଯସ୍ତତ୍ର ତ୍ଯଜତି ପ୍ରାଣାନ୍କୃତ୍ଵା ପ୍ରାଯୋପଵେଶନମ୍ ॥ ନ ଚ ଭୂଯୋଽତ୍ର ସଂସାରେ ସ ଜନ୍ମାପ୍ନୋତି । ମାନଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷ ପ୍ରାୟୋପବେଶ କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଏହି ସଂସାରରେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଗଂଡୂଷମପି ତୋଯସ୍ଯ ଯସ୍ତସ୍ଯ ନିଵସନ୍ପିବେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ରହିଥିବା ମଣିଷ ଏହି ଜଳରୁ ଏକ ମୁଠି ପିଏ,
ଯସ୍ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣେଂଦ୍ରାଣାଂ ସଂପ୍ରଯଚ୍ଛତି ଭୋଜନମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦେଇଥାଏ,
ତ୍ରୁଟିମାତ୍ରଂ ଚ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ତତ୍ର ସ୍ଵର୍ଣଂ ସମାହିତଃ
ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଏକ ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ି ସୁନା ମନ ଲଗାଇ ଦେଇଥାଏ,
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତତ୍ତୀର୍ଥଵରମାଶ୍ରଯେତ୍
ସେହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ମହାପୁନ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅତ୍ର ଗାଥା ପୁରା ଗୀତା ଗୌତମେନ ମହର୍ଷିଣା
ଏଠାରେ, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ମହାର୍ଷି ଗୌତମ ଏକ ଗାଥା ଗାଇଥିଲେ।
ଗଂଗାଯମୁନଯୋଃ ସଂଗେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସମାହିତଃ
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଳନସ୍ଥଳରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ—
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଗଂଗାଯମୁନଯୋର୍ମଯା
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।
ଯତ୍ର ତେ ପିତରସ୍ତେନ ରୁଧିରେଣ ପ୍ରତର୍ପିତାଃ
ସେଠାରେ, ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ସେଇ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।
ତତ୍ର ଭାଦ୍ରପଦେ ମାସି ଯୋଽମାଵାସ୍ଯାମଵାପ୍ଯ ଚ
ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ, ଯିଏ ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ—