ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ଭାସ୍କରୋ ଗଗନାଂଗଣମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କଲା।
ତତଃ କଂଚିତ୍ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଵଲ୍ପଚ୍ଛାଯଂ ମହୀରୁହମ୍
ତାପରେ ସେ ଅଳ୍ପ ଛାୟା ଥିବା ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ତତୋ ନିଶାମୁଖେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଭୂଯୋଽପି ପ୍ରେତରାଜକମ୍
ପୁଣି ରାତି ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ପୁନିଥରେ ପ୍ରେତରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଥୈଵ ଭୋଜନଂ ଚକ୍ରେ ତସ୍ଯାତିଥ୍ଯସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ପୂର୍ବବତ୍ ଅତିଥି ସମ୍ମାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୋଜନ ଦେଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ନିଶାଵକ୍ତ୍ରେ ନିତ୍ଯମେଵ ସ ଭୂପତିଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ରାଜା ପ୍ରତିରାତି ଏହିପରି କାମ କରୁଥିଲେ।
ତତୋଽନ୍ଯଦିଵସେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତେନ ଶୂଦ୍ରେଣ ଭୂପତିଃ
ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦିନ, ସେ ଶୂଦ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଆସି ମିଶିଲେ।
ଵିଭଵସ୍ତେ ମହାଭାଗ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି ନିଶାକ୍ଷଯେ ଅତ୍ର କୌତୂହଲଂ ଜାତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେଦଂ ସୁଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମର ଧନ ରାତି ଶେଷରେ ହରାଯାଏ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି ଏଠାରେ କୌତୁହଳ ଜନ୍ମିଛି।
ଗଂଗା ଚ ଯମୁନା ଚୈଵ ସ୍ଥିତେ ତତ୍ର ଚ ସଂଗମେ
ଗଙ୍ଗା ଏବଂ ଯମୁନା ନଦୀ ଏହି ସଙ୍ଗମରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ।
ତାଭ୍ଯାମତିସମୀପସ୍ଥଂ ଶିଵସ୍ଯାଯତନଂ ଶୁଭମ୍ ୬.୬୫.
ସେମାନଙ୍କ ଏକଦମ ନିକଟରେ ଶିବଙ୍କ ଶୁଭ ମନ୍ଦିର ଥିଲା।
ସ ସଦା ରାତ୍ରିଶୌଚାର୍ଥଂ କପାଲଂ ଜଲପୂରିତମ୍
ସେ ସଦା ରାତିରେ ଶୌଚାର୍ଥରେ ପାଣି ଭରା କପାଳ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵାନ୍ମମେଯଂ ହି ଵିଭୂତିର୍ଜାଯତେ ନିଶି
ଏହାର ପ୍ରଭାବରୁ ମୋର ଏହି ସମୃଦ୍ଧି ରାତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍କୁରୁ ପ୍ରସାଦଂ ମେ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା କପାଲକମ୍
ତେଣୁ, ଦୟାକରି ସେଠାକୁ ଯାଇ କପାଳଟି ଆଣି ମୋତେ କୃପା କର।
ଯେନ ମେ ଜାଯତେ ମୋକ୍ଷଃ ପ୍ରେତଭାଵାତ୍ସୁଦାରୁଣାତ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେତ ଦଶାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।
ତଥା ତତ୍ରାସ୍ତି ପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ଦିଶି ତତ୍ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍
ଏହିପରି, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା କୁରୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଂ ମହାମତେ
ସେଠାକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧି।
ଅସ୍ଯାଂ ନାମାନି ସର୍ଵେଷାଂ ଯଥାଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ସମାଲିଖ
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ବଡ଼ଠାରୁ ଛୋଟଠାକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ଲେଖ।
ଵଯଂ ତ୍ଵାଂ ତତ୍ର ନେଷ୍ଯାମଃ ସୁଖୋପାଯେନ ଭଦ୍ରକ
ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ସେଠାକୁ ସହଜ ଉପାୟରେ ନେଇଯିବୁ।
ତଥେତି ସମନୁଜ୍ଞାତେ ତେନ ଶୂଦ୍ରେଣ ସତ୍ଵରମ୍
ସେ ଶୂଦ୍ର ତୁରନ୍ତ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଲାପରେ,
ଦର୍ଶଯାମାସୁରେଵାସ୍ଯ ନିଧାନଂ ଭୂରିଵିତ୍ତଜମ୍ ୬.୬୫.
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବଡ଼ ଧନର ନିଧି ଦେଖାଇଦେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କଥ ଯାମାସ ଵିସ୍ତରାତ୍
ତାପରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସବୁ କଥା ବିସ୍ତାରରେ ପଚାରିଲେ।
ତତୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା କପାଲଂ ତଚ୍ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ସମାହିତଃ
ତାପରେ, ସେ ଏହି କପାଳ ମିଳିଲାପରେ, ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଏହାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରେତୋ ଦିଵ୍ଯରୂପଵପୁର୍ଧରଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପୂର୍ବଜ ଆତ୍ମା ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେଖାଦେଲେ।
ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ମୁକ୍ତୋଽହଂ ପ୍ରେତତ୍ଵାଦ୍ଦାରୁଣାଦିତଃ
ତୁମ ଦୟାରୁ ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।
ଏତେଷାମେଵ ସର୍ଵେଷାମିଦାନୀଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧମାଚର
ଏବେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର।
ତତଃ ସ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତେଷାମେଵ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଲଗା ରିତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତେଽପି ସର୍ଵେ ଗତାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରେତାସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେ ଲୋକଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ ଆତ୍ମାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ଶୂଦ୍ରଃ ସ ଵିଜ୍ଞାଯ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ପୁଣ୍ଯଵର୍ଧ ନମ୍
ତାପରେ ସେ ଶୂଦ୍ର, ଯେଉଁ ମାଟି ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ତାହା ବୁଝିଲେ।
ଗଂଗାଯମୁନଯୋଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଶୂଦ୍ରକେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ନଦୀର କୂଳରେ, ଯାହାକୁ ଶୂଦ୍ରକେଶ୍ୱର ବୋଲାଯାଏ,
ଯସ୍ତଯୋର୍ଵିଧିଵତ୍ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ପୂଜଯତେ ନରଃ ୬.୬୫.
ଯେଉଁ ମଣିଷ ସେଠାରେ ନିୟମ ମୁଁଜି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ସ ସର୍ଵୈଃ ପାତକୈର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯାତି ଶିଵ ମଂଦିରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଏ।