କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ପଣ୍ଯବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏହିପରି, କିଛି ସମୟ ପରେ, ବ୍ୟବସାୟୀ ମନଭାବ ନେଇ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ,
ଅଥ ପ୍ରାପ୍ତଃ କ୍ରମାତ୍ସର୍ଵୈଃ ସ ଗଚ୍ଛନ୍ମରୁମଂଡଲ ମ୍ ୬.୬୫.
ତାପରେ, ସମସ୍ତେ କ୍ରମକ୍ରମେ ମରୁଭୂମି ଦିଗକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ ।
ତତ୍ର ରାତ୍ରିଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଶ୍ରାଂତାଃ ପାଂଥାଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେଠାରେ, ରାତି ହେଲାପରେ, କ୍ଲାନ୍ତ ଯାତ୍ରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବସିଗଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରତ୍ଯୂଷମାସାଦ୍ଯ ସମୁତ୍ଥାଯ ଚ ସତ୍ଵରମ୍
ତାପରେ, ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୁତ ଉଠିଲେ ।
ସ ଵୈ ମାର୍ଗପରିଶ୍ରାଂତୋ ଗତ୍ଵା ନିଦ୍ରାଵଶଂ ଭୃଶମ୍
ସେ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଲିନ ହେଲା ।
ନ ଚ ତୈଃ ସ ସ୍ମୃତଃ ସାର୍ଥୈର୍ଯୈଃ ସମଂ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଗୃହାତ୍
ଯେଉଁ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ସେଠାରୁ ଘରୁ ବେରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମନେ ରଖିଲେ ନାହିଁ ।
ଏଵଂ ଗତେ ତତଃ ସାର୍ଥେ ପ୍ରୋଦ୍ଗତେ ସୂର୍ଯମଂଡଲେ
ଏଭଳି ଘଟିଲାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସହିତ, ସାର୍ଥ ଚାଲିଗଲା ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ତୃଷାର୍ତସ୍ଯ ପତିତସ୍ଯ ଧରାତଲେ
ଏଭଳି, ସେ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ପଡ଼ି, ଭୂମିରେ ଲୁହା ଥିଲା ।
ତତଃ କିଂଚିତ୍ସସଂଜ୍ଞୋଽଭୂନ୍ମଂଦୀଭୂତେ ଦିଵାକରେ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦ ହେବା ସମୟରେ, ସେ କିଛି ସ୍ପୃହା ଫେରାଇଲା ।
ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ କ୍ଵଚିନ୍ମାର୍ଗୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ନ ଚ ମାନୁଷମ୍ ୬.୬୫.
କୌଣସିଠି ମାର୍ଗ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା, କିମ୍ବା କୌଣସି ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥିଲା ।
ଏଵଂ ଚିନ୍ତାପ୍ରପନ୍ନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ଜନେ
ଏଭଳି, ସେ ଶୂଦ୍ର ଜଣେ ଏକା ଜଙ୍ଗଲରେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ।
ଅଥ କ୍ଷଣେନ ଶୁଶ୍ରାଵ ସ ଗୀତଂ ମଧୁରଧ୍ଵନି
ଏହିପରି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଶୁଣିଲା ।
ଅଥାପଶ୍ଯତ୍କ୍ଷଣେନୈଵ ପ୍ରେତସଂଘୈଃ ସଭାଵୃତମ୍
ଏବଂ ସେଇ କ୍ଷଣରେ, ସେ ଦେଖିଲା ଯେ, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରେତମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି ।
ତତସ୍ତେ ପାର୍ଶ୍ଵଗାଃ ପ୍ରେତା ଏକେ ନୃତ୍ଯଂ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
ତାପରେ, ନିକଟରେ ଥିବା କିଛି ପ୍ରେତ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଅଥାସୌ ପ୍ରାହ ତଂ ଶୂଦ୍ରମତିଥେ କୁରୁ ଭୋଜନମ୍
ତାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଶୂଦ୍ରକୁ କହିଲେ, 'ଅତିଥି ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର ।'
ତତଃ ସ ଭୋଜନଂ ଚକ୍ରେ କ୍ଷୁଧାର୍ତଶ୍ଚ ପପୌ ଜଲମ୍
ତାପରେ, ସେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲା ଏବଂ ଭୋକରେ ପାଣି ପିଲା ।
ତତଃ ପ୍ରେତାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ପ୍ରେତତ୍ଵେନ ସମନ୍ଵିତାଃ
ତାପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରେତମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେତ ସ୍ୱଭାବ ସହିତ ରହିଲେ ।
ଏଵଂ ତେଷାଂ ସମସ୍ତାନାଂ ଵିଲାସୈଃ ପାର୍ଥିଵୋଚିତୈଃ
ଏଭଳି, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କର ମାନବୀୟ ଆନନ୍ଦ ଓ କ୍ରୀଡ଼ା ଚାଲିଥିଲା ।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ପ୍ରୋଦ୍ଗତେ ରଵିମଂଡଲେ
ତାପରେ ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୋଇଥିଲା।
ତତଶ୍ଚ ଚିନ୍ତଯାମାସ କିମେତତ୍ସ୍ଵପ୍ନଦର୍ଶନମ୍ ୬.୬୫.
ତାପରେ ସେ ଭାବିଲେ, 'ଏହି ସ୍ୱପ୍ନର ଅର୍ଥ କଣ?'
ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ଭାସ୍କରୋ ଗଗନାଂଗଣମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କଲା।
ତତଃ କଂଚିତ୍ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଵଲ୍ପଚ୍ଛାଯଂ ମହୀରୁହମ୍
ତାପରେ ସେ ଅଳ୍ପ ଛାୟା ଥିବା ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ତତୋ ନିଶାମୁଖେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଭୂଯୋଽପି ପ୍ରେତରାଜକମ୍
ପୁଣି ରାତି ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ପୁନିଥରେ ପ୍ରେତରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଥୈଵ ଭୋଜନଂ ଚକ୍ରେ ତସ୍ଯାତିଥ୍ଯସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ପୂର୍ବବତ୍ ଅତିଥି ସମ୍ମାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୋଜନ ଦେଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ନିଶାଵକ୍ତ୍ରେ ନିତ୍ଯମେଵ ସ ଭୂପତିଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ରାଜା ପ୍ରତିରାତି ଏହିପରି କାମ କରୁଥିଲେ।
ତତୋଽନ୍ଯଦିଵସେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତେନ ଶୂଦ୍ରେଣ ଭୂପତିଃ
ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦିନ, ସେ ଶୂଦ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଆସି ମିଶିଲେ।
ଵିଭଵସ୍ତେ ମହାଭାଗ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି ନିଶାକ୍ଷଯେ ଅତ୍ର କୌତୂହଲଂ ଜାତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେଦଂ ସୁଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମର ଧନ ରାତି ଶେଷରେ ହରାଯାଏ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି ଏଠାରେ କୌତୁହଳ ଜନ୍ମିଛି।
ଗଂଗା ଚ ଯମୁନା ଚୈଵ ସ୍ଥିତେ ତତ୍ର ଚ ସଂଗମେ
ଗଙ୍ଗା ଏବଂ ଯମୁନା ନଦୀ ଏହି ସଙ୍ଗମରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ।
ତାଭ୍ଯାମତିସମୀପସ୍ଥଂ ଶିଵସ୍ଯାଯତନଂ ଶୁଭମ୍ ୬.୬୫.
ସେମାନଙ୍କ ଏକଦମ ନିକଟରେ ଶିବଙ୍କ ଶୁଭ ମନ୍ଦିର ଥିଲା।
ସ ସଦା ରାତ୍ରିଶୌଚାର୍ଥଂ କପାଲଂ ଜଲପୂରିତମ୍
ସେ ସଦା ରାତିରେ ଶୌଚାର୍ଥରେ ପାଣି ଭରା କପାଳ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।