ତତ୍ର ନିର୍ଗଚ୍ଛତୋ ନିତ୍ଯଂ କୁର୍ଵତଶ୍ଚପ୍ରଵେଶନମ୍
ସେଠାରେ ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ବାହାରୁଥିଲି ଓ ପୁଣି ଭିତରକୁ ଯାଉଥିଲି।
ତତଃ କାଲେନ ମେ ମୃତ୍ଯୁଃ ସଂଜାତୋଽତ୍ରୈଵ ମଂଦିରେ
ତାପରେ ସମୟ ହେଲାପରେ ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଗଲା।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଦୂରାତ୍ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ଦୂରରୁ ଆସି, ମୁଁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରେଉଛି।
ପୁରା ଭକ୍ତିଵିହୀନେନ କୁଲାଯେ ଵସତା ମଯା
ପୂର୍ବେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏକ ଗୋଟିଏ ଗୋସାଘରରେ ରହୁଥିଲି ଏବଂ ଭକ୍ତି ବିନା ଥିଲି,
ଅଧୁନା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତୋ ଯତ୍କରୋମି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏବେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ମୁଁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରୁଛି।
ସାଧୁଵାଦଂ ତଥା ଚକ୍ରୁସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ହର୍ଷିତାଃ ୬.୬୪.
ତାପରେ, ସେମାନେ ଖୁସିହୋଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵଃ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍
ତାପରେ, ସେ ରାଜା ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଧୁନା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତୋ ଯଃ କରୋତି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏବେ, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରନ୍ତି—
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତେ ଵିପ୍ରାଃ ସର୍ଵେ ଭକ୍ତିପୁରଃସରାଃ
ସେଥିଠାରୁ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଵାଂଛିତାଂ ତତ୍ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏବଂ, ସେ ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ନିଜେ ଚାହିଁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତାଂ ଦେଵୀମିହ ସଂଶ୍ରଯେତ୍
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ଏଠାରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚମତ୍କାରୀଦୁର୍ଗାମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ଭିତରେ, 'ଚମତ୍କାରୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଚଉଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯତ୍ରାନର୍ତୋ ନୃପଃ ସିଦ୍ଧଃ ସୁହଯୋ ନାମ ନାମତଃ
ଯେଉଁଠି ଅନର୍ତ୍ତ ନାମକ ରାଜା, ସୁହୟ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ—
ତେନୈଵ ଭୂଭୁଜା ତତ୍ର ଲିଂଗଂ ସଂସ୍ଥାପିତଂ ଶୁଭମ୍
ସେହି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ରାଂଗାରକଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ଯସ୍ତଡାଗେ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ଅଙ୍ଗାରକ ଷଷ୍ଠୀ ଦିନରେ ଯିଏ ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ସର୍ଵଂ କଥଯ ତତ୍ସୂତ ସର୍ଵଂ ଵେତ୍ସି ନ ସଂଶଯଃ
ସୂତ, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜାଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ମୋତେ ସମସ୍ତ କଥା କହ।
ସର୍ଵାରିଭିର୍ହତୋ ଯୁଦ୍ଧେ ପଲାଯନପରାଯଣଃ
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ ହୋଇ, ସେ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯ କପାଲଂ ଚ କାପାଲିକ ଵ୍ରତାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, ସେ ଏକ ଖପର ନେଇ, କାପାଳିକ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
ଆନର୍ତେଶ୍ଵରସାଂନିଧ୍ଯେ ଵସମାନୋ ଵନେ ସ୍ଥିତଃ
ଅନର୍ତ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତଡାଗୋତ୍ଥେନ ସଂପୂର୍ଣଂ ରାତ୍ରୌ କୃତ୍ଵା ପ୍ରମୁଂଚତି ଧନୀ ଭୃତ୍ଯସମୋପେତଃ ସଦା ପୁଣ୍ଯପରାଯଣଃ
ପୋଖରୀର ପାଣି ରାତିରେ ଭରି, ସେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି—ଧନୀ, ଚାକରମାନେ ଘିରିଥିବା, ସଦା ପୁଣ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ପଣ୍ଯବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏହିପରି, କିଛି ସମୟ ପରେ, ବ୍ୟବସାୟୀ ମନଭାବ ନେଇ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ,
ଅଥ ପ୍ରାପ୍ତଃ କ୍ରମାତ୍ସର୍ଵୈଃ ସ ଗଚ୍ଛନ୍ମରୁମଂଡଲ ମ୍ ୬.୬୫.
ତାପରେ, ସମସ୍ତେ କ୍ରମକ୍ରମେ ମରୁଭୂମି ଦିଗକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ ।
ତତ୍ର ରାତ୍ରିଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଶ୍ରାଂତାଃ ପାଂଥାଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେଠାରେ, ରାତି ହେଲାପରେ, କ୍ଲାନ୍ତ ଯାତ୍ରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବସିଗଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରତ୍ଯୂଷମାସାଦ୍ଯ ସମୁତ୍ଥାଯ ଚ ସତ୍ଵରମ୍
ତାପରେ, ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତେ ଦ୍ରୁତ ଉଠିଲେ ।
ସ ଵୈ ମାର୍ଗପରିଶ୍ରାଂତୋ ଗତ୍ଵା ନିଦ୍ରାଵଶଂ ଭୃଶମ୍
ସେ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଲିନ ହେଲା ।
ନ ଚ ତୈଃ ସ ସ୍ମୃତଃ ସାର୍ଥୈର୍ଯୈଃ ସମଂ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଗୃହାତ୍
ଯେଉଁ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ସେଠାରୁ ଘରୁ ବେରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମନେ ରଖିଲେ ନାହିଁ ।
ଏଵଂ ଗତେ ତତଃ ସାର୍ଥେ ପ୍ରୋଦ୍ଗତେ ସୂର୍ଯମଂଡଲେ
ଏଭଳି ଘଟିଲାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସହିତ, ସାର୍ଥ ଚାଲିଗଲା ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ତୃଷାର୍ତସ୍ଯ ପତିତସ୍ଯ ଧରାତଲେ
ଏଭଳି, ସେ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ପଡ଼ି, ଭୂମିରେ ଲୁହା ଥିଲା ।
ତତଃ କିଂଚିତ୍ସସଂଜ୍ଞୋଽଭୂନ୍ମଂଦୀଭୂତେ ଦିଵାକରେ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦ ହେବା ସମୟରେ, ସେ କିଛି ସ୍ପୃହା ଫେରାଇଲା ।
ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ କ୍ଵଚିନ୍ମାର୍ଗୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ନ ଚ ମାନୁଷମ୍ ୬.୬୫.
କୌଣସିଠି ମାର୍ଗ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା, କିମ୍ବା କୌଣସି ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥିଲା ।