ଏଵଂ ତସ୍ଯ ନରେଂଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣରତସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ରାଜା ସଦା ପରିକ୍ରମା କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ସ ରାଜା ତତ୍ର ସଂଗତଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ରାଜା ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଗ୍ରସ୍ଥାଂସ୍ତାନ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ସମାହିତଃ
ସେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତତସ୍ତୈଃ ସହିତୈସ୍ତତ୍ର ସହାସୀନଃ କଥାଃ ଶୁଭାଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ବସି ଶୁଭ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତତଃ କସ୍ମିନ୍କଥାଂତେ ସ ପୃଷ୍ଟସ୍ତୈର୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମୈଃ
ଏପରେ କଥାର ଶେଷରେ ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ରାଜନ୍ପୃଚ୍ଛାମହେ ସର୍ଵେ ତ୍ଵାଂ ଵଯଂ କୌତୁକାନ୍ଵିତାଃ ୬.୬୪.
ହେ ରାଜା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉତ୍ସୁକତା ସହିତ ପଚାରୁଛୁ।
ମାସିମାସି ସଦାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ତ୍ଵଂ ଶୁକ୍ଲାଯାଂ ସୁଦୂରତଃ
ପ୍ରତି ମାସରେ ଶୁକ୍ଳା ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ଆପଣ ଦୂରରୁ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି,
ଯତ୍ନେନାନ୍ଯାଃ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସର୍ଵାଃ ପୂଜାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଆପଣ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି।
ରହସ୍ଯମପି ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ ସାଂପ୍ରତଂ ମଯା
ମୋ ପାଖରେ ଯଦି ଗୁପ୍ତ କଥା ମଧ୍ୟ ଥାଏ, ଏବେ ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ କହିବି।
ଅହମାସ ଶୁକଃ ପୂର୍ଵମସ୍ମିନ୍ନାଯତନେ ଶୁଭେ
ପୂର୍ବେ ଏହି ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିରରେ ମୁଁ ଏକ ଶୁକା ପକ୍ଷୀ ଥିଲି।
ତତ୍ର ନିର୍ଗଚ୍ଛତୋ ନିତ୍ଯଂ କୁର୍ଵତଶ୍ଚପ୍ରଵେଶନମ୍
ସେଠାରେ ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ବାହାରୁଥିଲି ଓ ପୁଣି ଭିତରକୁ ଯାଉଥିଲି।
ତତଃ କାଲେନ ମେ ମୃତ୍ଯୁଃ ସଂଜାତୋଽତ୍ରୈଵ ମଂଦିରେ
ତାପରେ ସମୟ ହେଲାପରେ ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଗଲା।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଦୂରାତ୍ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ଦୂରରୁ ଆସି, ମୁଁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରେଉଛି।
ପୁରା ଭକ୍ତିଵିହୀନେନ କୁଲାଯେ ଵସତା ମଯା
ପୂର୍ବେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏକ ଗୋଟିଏ ଗୋସାଘରରେ ରହୁଥିଲି ଏବଂ ଭକ୍ତି ବିନା ଥିଲି,
ଅଧୁନା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତୋ ଯତ୍କରୋମି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏବେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ମୁଁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରୁଛି।
ସାଧୁଵାଦଂ ତଥା ଚକ୍ରୁସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ହର୍ଷିତାଃ ୬.୬୪.
ତାପରେ, ସେମାନେ ଖୁସିହୋଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵଃ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍
ତାପରେ, ସେ ରାଜା ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଧୁନା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତୋ ଯଃ କରୋତି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏବେ, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରନ୍ତି—
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତେ ଵିପ୍ରାଃ ସର୍ଵେ ଭକ୍ତିପୁରଃସରାଃ
ସେଥିଠାରୁ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଵାଂଛିତାଂ ତତ୍ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏବଂ, ସେ ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ନିଜେ ଚାହିଁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତାଂ ଦେଵୀମିହ ସଂଶ୍ରଯେତ୍
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ଏଠାରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚମତ୍କାରୀଦୁର୍ଗାମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ଭିତରେ, 'ଚମତ୍କାରୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଚଉଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯତ୍ରାନର୍ତୋ ନୃପଃ ସିଦ୍ଧଃ ସୁହଯୋ ନାମ ନାମତଃ
ଯେଉଁଠି ଅନର୍ତ୍ତ ନାମକ ରାଜା, ସୁହୟ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ—
ତେନୈଵ ଭୂଭୁଜା ତତ୍ର ଲିଂଗଂ ସଂସ୍ଥାପିତଂ ଶୁଭମ୍
ସେହି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ରାଂଗାରକଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ଯସ୍ତଡାଗେ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ଅଙ୍ଗାରକ ଷଷ୍ଠୀ ଦିନରେ ଯିଏ ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ସର୍ଵଂ କଥଯ ତତ୍ସୂତ ସର୍ଵଂ ଵେତ୍ସି ନ ସଂଶଯଃ
ସୂତ, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜାଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ମୋତେ ସମସ୍ତ କଥା କହ।
ସର୍ଵାରିଭିର୍ହତୋ ଯୁଦ୍ଧେ ପଲାଯନପରାଯଣଃ
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ ହୋଇ, ସେ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯ କପାଲଂ ଚ କାପାଲିକ ଵ୍ରତାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, ସେ ଏକ ଖପର ନେଇ, କାପାଳିକ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
ଆନର୍ତେଶ୍ଵରସାଂନିଧ୍ଯେ ଵସମାନୋ ଵନେ ସ୍ଥିତଃ
ଅନର୍ତ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତଡାଗୋତ୍ଥେନ ସଂପୂର୍ଣଂ ରାତ୍ରୌ କୃତ୍ଵା ପ୍ରମୁଂଚତି ଧନୀ ଭୃତ୍ଯସମୋପେତଃ ସଦା ପୁଣ୍ଯପରାଯଣଃ
ପୋଖରୀର ପାଣି ରାତିରେ ଭରି, ସେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି—ଧନୀ, ଚାକରମାନେ ଘିରିଥିବା, ସଦା ପୁଣ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା।