ଶଶାପ ଶର୍ଵରୀନାଥଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ସଂନିଧୌ ତତଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇ, ଡକ୍ଷ ରାତିର ନାଥକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ପାପ ନ ମେ ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଧର୍ମସମନ୍ଵିତମ୍
'ପାପୀ, ତୁମେ ମୋ ଧର୍ମ ଅନୁସାରୀ କଥାକୁ ଶୁଣିନାହିଁ,'
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଯୌ ଦକ୍ଷଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋଽପି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି କହି, ଡକ୍ଷ ଚାଲିଗଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋଽସୌ କୃଶତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରୋହିଣୀମ୍ ୬.୬୩.
ତାପରେ, ରୋହିଣୀକୁ ଛାଡି ଦେଇ, ସେ ଶରୀରରେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ।
କ୍ଷଯଵ୍ଯାଧିପ୍ରଣାଶାଯ ପୃଚ୍ଛ ମାନଶ୍ଚିକିତ୍ସକାନ୍
କ୍ଷୟ ରୋଗ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ, ସେ ଚିକିତ୍ସକମାନେ ପାଖରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତଥାପି ମୁଚ୍ଯତେ ନୈଵ ଯକ୍ଷ୍ମଣା ସ ନିଶାପତିଃ
ତଥାପି, ରାତିର ନାଥ କ୍ଷୟ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଵୈରାଗ୍ଯମାପନ୍ନସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପରାଯଣଃ
ତାପରେ, ସେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାକୁ ନିବେଶିତ ହେଲେ।
ଅଥାସୌ ଭ୍ରମମାଣସ୍ତୁ ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଏଭଳି, ସେ ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ଭିତରେ ଭ୍ରମଣ କରିଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଭାସଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ରାତ୍ରିପଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଚି ହେଇ, ରାତିରେ ପ୍ରଭାସକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅପଶ୍ଯଦ୍ରୋମକଂନାମ ସ ମୁନି ସଂଶିତଵ୍ରତମ୍
ସେ ମୁନି, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ରୋମକ ନାମକ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ପ୍ରଣମ୍ଯୋଚ୍ଚୈ ସ୍ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଗଭୀର ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରି, ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥା କହିଲେ।
ପରିକ୍ଷୀଣୋଽସ୍ମି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର କ୍ଷଯଵ୍ଯାଧିପ୍ରଭାଵତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ଷୟ ରୋଗର ପ୍ରଭାବରେ ମୁଁ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଇଛି।
ମଯା ଚିକିତ୍ସକାଃ ପୃଷ୍ଟାସ୍ତୈରୁକ୍ତଂ ଭେଷଜଂ କୃତମ୍
ମୁଁ ଚିକିତ୍ସକମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛି; ସେମାନେ ଯେ ଔଷଧ କହିଥିଲେ, ମୁଁ ସେଠି ନେଇଛି।
ଯଦି ନୈଵୋପଦେଶଂ ମେ କଞ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ସଂପ୍ରଦାସ୍ଯସି ୬.୬୩.
ଯଦି ଆପଣ ଏବେ ମୋତେ କିଛି ଉପଦେଶ ଦେଇପାରିବେନି—
ଶକ୍ଯତେ କିଂ ପୁନସ୍ତସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯାମିତତେଜସଃ
ଏମିତି ଅପାର ଶକ୍ତି ଥିବା ଦକ୍ଷଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ଉପାୟ ସମ୍ଭବ?
ତସ୍ମାଦତ୍ରୋପଦେଶଂ ତେ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ସୁସଂମତମ୍
ତେଣୁ ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲଭାବରେ ବିଚାର କରି ଉପଦେଶ ଦେଉଛି।
ନାଦେଯଂ କିଂଚିଦସ୍ତୀହ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ
ଏଠାରେ ଦେବଦେବ ଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ସତ୍ଯଂ ଵାସଃ ସଦା କ୍ଷିତୌ
ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟି ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀରେ ସଦା ବାସ କରିବା ଏକ ସତ୍ୟ।
ଆରାଧଯ ତତୋ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂତେନ ଚେତସା
ତେଣୁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପବିତ୍ର ଚିତ୍ତରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଭାସକେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଦିଵ୍ଯଲିଂଗାନି ଶୂଲିନଃ
ସେ ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥରେ ଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗଗୁଡିକ ଅଛି।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵସ୍ତସ୍ଯ ସଂଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ତାପରେ ମହାଦେବ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ପରଂ କ୍ଷୀଣୋଽସ୍ମି ଦେଵେଶ ଯକ୍ଷ୍ମଣାହଂ ପଦାଂତିକମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ହେ ଦେବେଶ, ମୁଁ ଏକଦମ ଶକ୍ତିହୀନ, କ୍ଷୟ ରୋଗରେ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଛି।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ—
ଏଷ ଚଂଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଯା ଶପ୍ତୋ ଜାମାତା ନ କୃତଂ ଶୁଭମ୍ ୬.୬୩.
ଏହି ଚନ୍ଦ୍ର ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ; ଆପଣଙ୍କ ଜାମାତା ଭଲ କାମ କରିନଥିଲେ।
ନାକରୋନ୍ମେ ପୁରଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯ କରିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯ ସତ୍ଯଵାକ୍
ସେ କହିଥିଲେ, 'ମୁଁ କରିବି,' ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସତ୍ୟ କଥା କହି, କିନ୍ତୁ କାମ କରିନଥିଲେ।
ତେନ ଶପ୍ତସ୍ତୁ କୋପେନ ସୁତାର୍ଥେ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜ
ତେଣୁ ଜନ୍ମଜାତ ରୋଷରେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ।
ସମାଃ ସଂଵୀକ୍ଷତେ ନିତ୍ଯଂ ମମ ଵାକ୍ଯାଦସଂଶଯମ୍
ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ସେ ସଦା ମାସଗୁଡିକୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଦେଖିଥାଏ ।
ତସ୍ମାତ୍ପକ୍ଷଂ କ୍ଷଯଂ ଯାତୁ ପକ୍ଷଂ ଵୃଦ୍ଧିଂ ପ୍ରଗଚ୍ଛତୁ
ତେଣୁ ଏକ ପକ୍ଷ ହ୍ରସ୍ତ ହେଉ, ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ ।
ତତୋ ଦକ୍ଷସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ନିଜମନ୍ଦିରମ୍
ତାପରେ ଦକ୍ଷ ଏହିପରି କହି ସ୍ବ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଭୂଯୋଽପି ପ୍ରାର୍ଥଯାଭୀଷ୍ଟଂ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଶଶଲାଂଛନ
ପୁଣି ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନିତ, ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ଭଲ ଦାୟିକୁ ମାଗିପାରିବ ।