ନମସ୍କୃତ୍ଵାଽଥ ତାମୂଚେ କୃତାଂଜଲିପୁଟା ସ୍ଥିତା
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେ କଥା କହିଲେ ।
ତଥାନ୍ଯାସାମପୀଂଦ୍ରାଣି ଦେଵତାନାମସଂଶଯମ୍
ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏଭଳି କରନ୍ତି ।
ଅପ୍ଯହଂ ନରକଂ ରୌଦ୍ରଂ ପ୍ରଗଚ୍ଛାମୀଂଦ୍ରଵଲ୍ଲଭେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରିବି ନାହିଁ ।
ଅନାଦିମଧ୍ଯପର୍ଯ୍ଯନ୍ତା ଜ୍ଞାନୈଶ୍ଵର୍ଯସମ ନ୍ଵିତା
ସେ ଅନାଦି, ଅମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତହୀନ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଯାମାରାଧଯତେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ଵାସଵଃ
ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ବାସବ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି ।
ଯଯା ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ — ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସହିତ ତିନି ଲୋକ — ଭରି ରହିଛି ।
ମମାଜ୍ଞାଂ ପାଲଯନ୍ତି ସ୍ମ ଦେଵଦାନଵପନ୍ନଗାଃ
ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ସର୍ପମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
କିଂନରା ଗୁହ୍କା ଯକ୍ଷାଃ କିଂ ପୁନର୍ମର୍ତ୍ଯଧର୍ମିଣଃ
କିନ୍ନର, ଗୁହ୍ୟକ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିଥିଲେ—ତେଣୁ ଧର୍ମରେ ଚାଲୁଥିବା ମାନବମାନେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କରିବା ଉଚିତ।
ତନ୍ନୂନଂ ଵଜ୍ରଘାତେନ ଚୂର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଶିରଃ
ତେଣୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡକୁ ବଜ୍ରର ଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଦେବି।
ଧୈର୍ଯମାଲଂବ୍ଯ ତାଂ ପ୍ରାହ ଭୂଯ ଏଵ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍ ୬.୬୨.
ସେ ନିଜେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି, ପୁନି ଦେବୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ପରା ତାଂ ତୋଷଯାମ୍ଯହମ୍
ଯିଁଠାରୁ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ପାଇଛ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ତଥାପି ଵଧଯୋଗ୍ଯାଂ ମାଂ ମନ୍ଯସେ ଵିକ୍ଷିପାଯୁଧମ୍
ତଥାପି ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ ଭାବିଛ।
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା କୁରୁ ଯଚ୍ଛ୍ରେଯୋ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ତତଃ ମାଂ ନିଷୂଦଯିତୁଂ ଶକ୍ତାଃ ପାର୍ଵତ୍ଯାଂ ଶରଣଂ ଗତାମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ମନରେ ଭଲ କରି ଚିନ୍ତା କର; ଯାହା ଭଲ ତାହା କର। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ମୋତେ ତୁମେ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବେନି।
ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ରୁତଂ ଦିଵଂ ଗଚ୍ଛ ମା ତ୍ଵଂ କୋପଂ ଵୃଥା କୁରୁ
ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ଦିବଲୋକକୁ ଫେରିଯାଅ; ତୁମ ରୋଷକୁ ଅନ୍ୟଥା ନ କର।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ତଦିଦଂ ମରଣେ କୃତନିଶ୍ଚଯା
ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଏହି କଥାକୁ ଭାବିଲେ।
ନ ପ୍ରସୀଦତି ମେ ଦେଵୀ ଯସ୍ମାତ୍ପର୍ଵତନଂଦିନୀ
ପାର୍ବତୀ, ପର୍ବତର ଝିଅ, ମୋତେ କୃପା କରୁନାହିଁ—
ତନ୍ନୂନଂ ଜ୍ଵଲନଂ ଦୀପ୍ତଂ ସେଵଯିଷ୍ଯାମି ସତ୍ଵରମ୍
ତେଣୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବି।
ଦୁଗ୍ଧକୁଂଦେନ୍ଦୁସଂକାଶଂ ସଂଜାତଂ ସହସା ଵୃଷମ୍
ହଠାତ୍, ଦୁଧ, କୁନ୍ଦ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଏକ ବୃଷ ଦେଖାଗଲା।
ଚତୁର୍ଭୁଜାଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ଚାରି ହାତ, ଶାନ୍ତ ମୁହଁ ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସମ୍ଯକ୍ସମାଲୋକ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତାଂ ପର୍ଵତାତ୍ମଜାମ୍ ୬.୬୨.
ତାପରେ ସଠିକ ଭାବରେ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ପର୍ବତର ଝିଅ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ।
ନମସ୍ତେ ଦେଵଦେଵେଶି ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଵାସିନି
ନମସ୍କାର ଦେବଦେବୀ, ନମସ୍କାର ସମସ୍ତରେ ବସିଥିବା ଦେବୀ।
ଶକ୍ରାଦଯୋଽପି ଦେଵାସ୍ତେ ପରମାର୍ଥେନ ନୋ ଵିଦୁଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଃ ସର୍ଵଂ ମହୀଵ୍ଯୋମଜଲାଗ୍ନିପଵନାତ୍ମକମ୍
ଯାହାଙ୍କ ମୂଳରେ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ଅଛି।
ନ ତସ୍ଯା ଜନ୍ମନି ବ୍ରହ୍ମା ନ ନାଶାଯ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଲୟରେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ତଥାଷ୍ଟଗୁଣମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଯସ୍ଯାଃ ସ୍ଵାଭାଵିକଂ ପରମ୍
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ଵଭାବିକ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଅଷ୍ଟ ପ୍ରକାରର ଶାସନ ରହିଛି—
ଯସ୍ଯା ରୂପାଣ୍ଯନେକାନି ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ
ଯାହାଙ୍କର ଅନେକ ରୂପ ଅଛି, ଯାହାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଲୋକମାନେ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି—
ହୃଦି ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଯଦ୍ରୂପଂ ଧ୍ଯାନେନାର୍ଚଂତି ଯୋଗିନଃ
ଯେଉଁ ରୂପକୁ ହୃଦୟରେ ଭାବି, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି—
ତାଂ ଦେଵୀଂ ମାନୁଷୀ ଭୂତ୍ଵା କଥଂ ସ୍ତୌମି ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ମୁଁ ଏକ ମାନବ ହୋଇ, କିପରି ସେ ମହାଶକ୍ତି ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?
ଅସଂଦିଗ୍ଧଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଯତ୍ତେ ହୃଦି ସଦା ସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦେବି, ଯାହା ସଦା ତୁମର ହୃଦୟରେ ବସିଛି।
ତତ୍କିଂ ତେନ କରିଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତଂ ଜରଯାଵୃତା ॥ ୬.୬୨.
କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧତାରେ ଆବୃତ, ଏହା ସହିତ କଣ କରିପାରିବି?