ଵର୍ଷାସୁ ଚ ଜଲାହାରା ଭୂତ୍ଵା ସା ଵିଷ କନ୍ଯକା ୬.୬୨.
ବର୍ଷା ଋତୁରେ, ସେ ବିଷ କନ୍ୟା କେବଳ ଜଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ ।
ଏଵମାରାଧଯଂତ୍ଯାଶ୍ଚ ତସ୍ଯା ଦେଵୀଂ ଗିରେଃ ସୁତାମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ ।
ମୁଖଂ ଵଲିଭିରାକ୍ରାନ୍ତଂ ପଲିତୈରଂକିତଂ ଶିରଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ବା ଭାଙ୍ଗ ଲାଗିଥିଲା, ଚୁଲି ରେ ଧଳା ରେଖା ପଡ଼ିଥିଲା ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତତ୍ପରୀକ୍ଷାର୍ଥମେଵ ସା
କିଛି ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଲା ।
ସୁଧାଵଦାତଂ ସୂର୍ଯାଭଂ କୈଲାସଶିଖରୋପମମ୍
ସେ ଅମୃତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ସମାସ୍ଥାଯ ଵୃତା ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଦେଵାନାଂ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ଅନେକ ଜଣେ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ପାଂଡୁରେଣାତପତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ମୂର୍ଧନି
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧଳା ଛତା ଧରାଯାଇଥିଲା ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଗୀଯମାନାସୀତ୍ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଆଦର ସହିତ କଥା କହିଲେ ।
ଅନେନ ତପସା ତୁଷ୍ଟା ପୁଷ୍କଲେନ ତଵାଧୁନା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽପି ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଦଯାଂ କୃତ୍ଵା ତଵୋପରି
ତୁମର ଅଧିକ ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଏବେ ମୁଁ ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତୁମ ଉପରେ ଦୟା କରି ।
ତ୍ଵଯା ମହତ୍ତପସ୍ତପ୍ତଂ ଧ୍ଯାଯଂତ୍ଯା ହରଵଲ୍ଲଭାମ୍ ୬.୬୨.
ତୁମେ ହରଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିଛ ।
ନମସ୍କୃତ୍ଵାଽଥ ତାମୂଚେ କୃତାଂଜଲିପୁଟା ସ୍ଥିତା
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେ କଥା କହିଲେ ।
ତଥାନ୍ଯାସାମପୀଂଦ୍ରାଣି ଦେଵତାନାମସଂଶଯମ୍
ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏଭଳି କରନ୍ତି ।
ଅପ୍ଯହଂ ନରକଂ ରୌଦ୍ରଂ ପ୍ରଗଚ୍ଛାମୀଂଦ୍ରଵଲ୍ଲଭେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରିବି ନାହିଁ ।
ଅନାଦିମଧ୍ଯପର୍ଯ୍ଯନ୍ତା ଜ୍ଞାନୈଶ୍ଵର୍ଯସମ ନ୍ଵିତା
ସେ ଅନାଦି, ଅମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତହୀନ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଯାମାରାଧଯତେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ଵାସଵଃ
ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ବାସବ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି ।
ଯଯା ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ — ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସହିତ ତିନି ଲୋକ — ଭରି ରହିଛି ।
ମମାଜ୍ଞାଂ ପାଲଯନ୍ତି ସ୍ମ ଦେଵଦାନଵପନ୍ନଗାଃ
ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ସର୍ପମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
କିଂନରା ଗୁହ୍କା ଯକ୍ଷାଃ କିଂ ପୁନର୍ମର୍ତ୍ଯଧର୍ମିଣଃ
କିନ୍ନର, ଗୁହ୍ୟକ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିଥିଲେ—ତେଣୁ ଧର୍ମରେ ଚାଲୁଥିବା ମାନବମାନେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କରିବା ଉଚିତ।
ତନ୍ନୂନଂ ଵଜ୍ରଘାତେନ ଚୂର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଶିରଃ
ତେଣୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡକୁ ବଜ୍ରର ଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଦେବି।
ଧୈର୍ଯମାଲଂବ୍ଯ ତାଂ ପ୍ରାହ ଭୂଯ ଏଵ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍ ୬.୬୨.
ସେ ନିଜେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି, ପୁନି ଦେବୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ପରା ତାଂ ତୋଷଯାମ୍ଯହମ୍
ଯିଁଠାରୁ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ପାଇଛ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ତଥାପି ଵଧଯୋଗ୍ଯାଂ ମାଂ ମନ୍ଯସେ ଵିକ୍ଷିପାଯୁଧମ୍
ତଥାପି ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ ଭାବିଛ।
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା କୁରୁ ଯଚ୍ଛ୍ରେଯୋ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ତତଃ ମାଂ ନିଷୂଦଯିତୁଂ ଶକ୍ତାଃ ପାର୍ଵତ୍ଯାଂ ଶରଣଂ ଗତାମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ମନରେ ଭଲ କରି ଚିନ୍ତା କର; ଯାହା ଭଲ ତାହା କର। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ମୋତେ ତୁମେ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବେନି।
ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ରୁତଂ ଦିଵଂ ଗଚ୍ଛ ମା ତ୍ଵଂ କୋପଂ ଵୃଥା କୁରୁ
ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ଦିବଲୋକକୁ ଫେରିଯାଅ; ତୁମ ରୋଷକୁ ଅନ୍ୟଥା ନ କର।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ତଦିଦଂ ମରଣେ କୃତନିଶ୍ଚଯା
ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଏହି କଥାକୁ ଭାବିଲେ।
ନ ପ୍ରସୀଦତି ମେ ଦେଵୀ ଯସ୍ମାତ୍ପର୍ଵତନଂଦିନୀ
ପାର୍ବତୀ, ପର୍ବତର ଝିଅ, ମୋତେ କୃପା କରୁନାହିଁ—
ତନ୍ନୂନଂ ଜ୍ଵଲନଂ ଦୀପ୍ତଂ ସେଵଯିଷ୍ଯାମି ସତ୍ଵରମ୍
ତେଣୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବି।
ଦୁଗ୍ଧକୁଂଦେନ୍ଦୁସଂକାଶଂ ସଂଜାତଂ ସହସା ଵୃଷମ୍
ହଠାତ୍, ଦୁଧ, କୁନ୍ଦ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଏକ ବୃଷ ଦେଖାଗଲା।
ଚତୁର୍ଭୁଜାଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ଚାରି ହାତ, ଶାନ୍ତ ମୁହଁ ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସମ୍ଯକ୍ସମାଲୋକ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତାଂ ପର୍ଵତାତ୍ମଜାମ୍ ୬.୬୨.
ତାପରେ ସଠିକ ଭାବରେ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ପର୍ବତର ଝିଅ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ।