ତତଃ ସୁଵର୍ଣମାଦାଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ରୁଧିରପ୍ଲୁତାମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ସୁନା ନେଇ, ରକ୍ତରେ ଭିଜା ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯତ୍ତଯା ପାର୍ଵତୀ ସ୍ପୃଷ୍ଟା ତତୋ ଵୈ ଖଣ୍ଡଶଃ କୃତା ୬.୬୨.
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସେ ଛୁଇଁଥିବାରୁ, ସେ ପରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲେ।
ସମୁଦ୍ରପ୍ରତିମଂ ଚାରୁ ପଦ୍ମିନୀଖଂଡମଂଡିତମ୍
ସମୁଦ୍ର ପରି ସୁନ୍ଦର, ପଦ୍ମମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ସେଵିତଂ ବହୁଭିର୍ହଂସୈର୍ବକୈଶ୍ଚକ୍ରୈଃ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ହଂସ, ବକ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାସାଦଂ ତତ୍ସମୀପସ୍ଥଂ ସାଧୁ ଦୃଷ୍ଟିମନୋହରମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଭବ୍ୟ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଲାଗୁଥିଲା।
ତତସ୍ତତ୍ର ତପସ୍ତେପେ ଗୌରୀଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ସେଠାରେ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରି, ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ହେମଂତେ ଗୌରୀଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ହେମନ୍ତ ଋତୁରେ, ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଶିଶିରେ ପ୍ରାପ୍ତେ ସାଯଂ ପ୍ରାତଃ ସମାହିତା
ପରେ, ଶୀତ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ବେଳେ ଓ ସଞ୍ଜ ହେବାବେଳେ ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ରହିଲେ।
ଵସଂତେ ନୃତ୍ଯଗୀତୈଶ୍ଚ ତୋଷଯାମାସ ପାର୍ଵତୀମ୍
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ସେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଲେ ।
ପଞ୍ଚାଗ୍ନିସାଧକା ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଫଲାହାରଂ ତପସ୍ଵିନୀ
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ, ତପସ୍ବିନୀ ଜଣେ ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି ସାଧନା କରି, କେବଳ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲେ ।
ଵର୍ଷାସୁ ଚ ଜଲାହାରା ଭୂତ୍ଵା ସା ଵିଷ କନ୍ଯକା ୬.୬୨.
ବର୍ଷା ଋତୁରେ, ସେ ବିଷ କନ୍ୟା କେବଳ ଜଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ ।
ଏଵମାରାଧଯଂତ୍ଯାଶ୍ଚ ତସ୍ଯା ଦେଵୀଂ ଗିରେଃ ସୁତାମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ ।
ମୁଖଂ ଵଲିଭିରାକ୍ରାନ୍ତଂ ପଲିତୈରଂକିତଂ ଶିରଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ବା ଭାଙ୍ଗ ଲାଗିଥିଲା, ଚୁଲି ରେ ଧଳା ରେଖା ପଡ଼ିଥିଲା ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତତ୍ପରୀକ୍ଷାର୍ଥମେଵ ସା
କିଛି ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଲା ।
ସୁଧାଵଦାତଂ ସୂର୍ଯାଭଂ କୈଲାସଶିଖରୋପମମ୍
ସେ ଅମୃତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ସମାସ୍ଥାଯ ଵୃତା ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଦେଵାନାଂ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ଅନେକ ଜଣେ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ପାଂଡୁରେଣାତପତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ମୂର୍ଧନି
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧଳା ଛତା ଧରାଯାଇଥିଲା ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଗୀଯମାନାସୀତ୍ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଆଦର ସହିତ କଥା କହିଲେ ।
ଅନେନ ତପସା ତୁଷ୍ଟା ପୁଷ୍କଲେନ ତଵାଧୁନା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽପି ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଦଯାଂ କୃତ୍ଵା ତଵୋପରି
ତୁମର ଅଧିକ ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଏବେ ମୁଁ ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତୁମ ଉପରେ ଦୟା କରି ।
ତ୍ଵଯା ମହତ୍ତପସ୍ତପ୍ତଂ ଧ୍ଯାଯଂତ୍ଯା ହରଵଲ୍ଲଭାମ୍ ୬.୬୨.
ତୁମେ ହରଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିଛ ।
ନମସ୍କୃତ୍ଵାଽଥ ତାମୂଚେ କୃତାଂଜଲିପୁଟା ସ୍ଥିତା
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେ କଥା କହିଲେ ।
ତଥାନ୍ଯାସାମପୀଂଦ୍ରାଣି ଦେଵତାନାମସଂଶଯମ୍
ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏଭଳି କରନ୍ତି ।
ଅପ୍ଯହଂ ନରକଂ ରୌଦ୍ରଂ ପ୍ରଗଚ୍ଛାମୀଂଦ୍ରଵଲ୍ଲଭେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରିବି ନାହିଁ ।
ଅନାଦିମଧ୍ଯପର୍ଯ୍ଯନ୍ତା ଜ୍ଞାନୈଶ୍ଵର୍ଯସମ ନ୍ଵିତା
ସେ ଅନାଦି, ଅମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତହୀନ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଯାମାରାଧଯତେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ଵାସଵଃ
ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ବାସବ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି ।
ଯଯା ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ — ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସହିତ ତିନି ଲୋକ — ଭରି ରହିଛି ।
ମମାଜ୍ଞାଂ ପାଲଯନ୍ତି ସ୍ମ ଦେଵଦାନଵପନ୍ନଗାଃ
ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ସର୍ପମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
କିଂନରା ଗୁହ୍କା ଯକ୍ଷାଃ କିଂ ପୁନର୍ମର୍ତ୍ଯଧର୍ମିଣଃ
କିନ୍ନର, ଗୁହ୍ୟକ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିଥିଲେ—ତେଣୁ ଧର୍ମରେ ଚାଲୁଥିବା ମାନବମାନେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କରିବା ଉଚିତ।
ତନ୍ନୂନଂ ଵଜ୍ରଘାତେନ ଚୂର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଶିରଃ
ତେଣୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡକୁ ବଜ୍ରର ଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଦେବି।
ଧୈର୍ଯମାଲଂବ୍ଯ ତାଂ ପ୍ରାହ ଭୂଯ ଏଵ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍ ୬.୬୨.
ସେ ନିଜେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି, ପୁନି ଦେବୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।