ସୂତ ଉଵାଚ ଅନ୍ଯଦେହାଂତରେ ହ୍ଯାସୀଚ୍ଚଂଡାଲୀ ସା ଵିଗର୍ହିତା
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ସେ ଜଣେ ନାରୀ, ଯିଏ ସମାଜରେ ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଚଣ୍ଡାଳୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଥ ସା ଭ୍ରମମାଣାଽତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରେ ପ୍ରାପ୍ତା ତୃଷାର୍ଦିତା ୬.୬୨.
ତାପରେ, ସେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଅଥାପଶ୍ଯତ୍ସ୍ତୋକଜଲାଂ ସା ତତ୍ର ଲଘୁକୂପିକାମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଛୋଟ କୁଆଁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାରେ କିଛି ପାଣି ଥିଲା।
ତତୋ ଦଯାଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ନେହଂ ସୁତୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ, ସେ ଦୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ପୁଅ ପ୍ରତି ଥିବା ମମତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଜଲାଭାଵେ ତଥା ସା ଚ ସମସ୍ତୈର୍ବାଲକୈଃ ସହ
ପାଣି ନଥିବାରୁ, ସେ ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ତତୋ ନୃପଗୃହେ ଜାତା ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ, ସେ ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ୍ଵକୁଲୋଚ୍ଛେଦନକରୀ ସର୍ଵଂ ସୂତ ବ୍ରଵୀହି ନଃ
ହେ ସୂତ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ନାଶ ହେବାର କାରଣ ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କୁହ।
ଦେଵତାଯତନେ ଦୃଷ୍ଟା ଗୌରୀ ହେମମଯୀ ଶୁଭା
ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ, ସେ ସୁନାରେ ତିଆରି ଶୁଭ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ଵିଜନେ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗତ୍ଵା ଦେଶାଂତରଂ ମୁଦା ତାଵଦନ୍ଵେଷମାଣାସ୍ତାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ନୃପସେଵକାଃ
ତାପରେ, ସେ ଏକାକି ଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ସେବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ମିଳିଗଲେ।
ଅଥ ତେ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଭର୍ତ୍ସଯିତ୍ଵା ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଡାଟିଲେ।
ତତଃ ସୁଵର୍ଣମାଦାଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ରୁଧିରପ୍ଲୁତାମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ସୁନା ନେଇ, ରକ୍ତରେ ଭିଜା ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯତ୍ତଯା ପାର୍ଵତୀ ସ୍ପୃଷ୍ଟା ତତୋ ଵୈ ଖଣ୍ଡଶଃ କୃତା ୬.୬୨.
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସେ ଛୁଇଁଥିବାରୁ, ସେ ପରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲେ।
ସମୁଦ୍ରପ୍ରତିମଂ ଚାରୁ ପଦ୍ମିନୀଖଂଡମଂଡିତମ୍
ସମୁଦ୍ର ପରି ସୁନ୍ଦର, ପଦ୍ମମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ସେଵିତଂ ବହୁଭିର୍ହଂସୈର୍ବକୈଶ୍ଚକ୍ରୈଃ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ହଂସ, ବକ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାସାଦଂ ତତ୍ସମୀପସ୍ଥଂ ସାଧୁ ଦୃଷ୍ଟିମନୋହରମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଭବ୍ୟ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଲାଗୁଥିଲା।
ତତସ୍ତତ୍ର ତପସ୍ତେପେ ଗୌରୀଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ସେଠାରେ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରି, ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ହେମଂତେ ଗୌରୀଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ହେମନ୍ତ ଋତୁରେ, ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଶିଶିରେ ପ୍ରାପ୍ତେ ସାଯଂ ପ୍ରାତଃ ସମାହିତା
ପରେ, ଶୀତ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ବେଳେ ଓ ସଞ୍ଜ ହେବାବେଳେ ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ରହିଲେ।
ଵସଂତେ ନୃତ୍ଯଗୀତୈଶ୍ଚ ତୋଷଯାମାସ ପାର୍ଵତୀମ୍
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ସେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଲେ ।
ପଞ୍ଚାଗ୍ନିସାଧକା ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଫଲାହାରଂ ତପସ୍ଵିନୀ
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ, ତପସ୍ବିନୀ ଜଣେ ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି ସାଧନା କରି, କେବଳ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲେ ।
ଵର୍ଷାସୁ ଚ ଜଲାହାରା ଭୂତ୍ଵା ସା ଵିଷ କନ୍ଯକା ୬.୬୨.
ବର୍ଷା ଋତୁରେ, ସେ ବିଷ କନ୍ୟା କେବଳ ଜଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ ।
ଏଵମାରାଧଯଂତ୍ଯାଶ୍ଚ ତସ୍ଯା ଦେଵୀଂ ଗିରେଃ ସୁତାମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ ।
ମୁଖଂ ଵଲିଭିରାକ୍ରାନ୍ତଂ ପଲିତୈରଂକିତଂ ଶିରଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ବା ଭାଙ୍ଗ ଲାଗିଥିଲା, ଚୁଲି ରେ ଧଳା ରେଖା ପଡ଼ିଥିଲା ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତତ୍ପରୀକ୍ଷାର୍ଥମେଵ ସା
କିଛି ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଲା ।
ସୁଧାଵଦାତଂ ସୂର୍ଯାଭଂ କୈଲାସଶିଖରୋପମମ୍
ସେ ଅମୃତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ସମାସ୍ଥାଯ ଵୃତା ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଦେଵାନାଂ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ଅନେକ ଜଣେ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ପାଂଡୁରେଣାତପତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ମୂର୍ଧନି
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧଳା ଛତା ଧରାଯାଇଥିଲା ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଗୀଯମାନାସୀତ୍ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଆଦର ସହିତ କଥା କହିଲେ ।
ଅନେନ ତପସା ତୁଷ୍ଟା ପୁଷ୍କଲେନ ତଵାଧୁନା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽପି ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଦଯାଂ କୃତ୍ଵା ତଵୋପରି
ତୁମର ଅଧିକ ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଏବେ ମୁଁ ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତୁମ ଉପରେ ଦୟା କରି ।
ତ୍ଵଯା ମହତ୍ତପସ୍ତପ୍ତଂ ଧ୍ଯାଯଂତ୍ଯା ହରଵଲ୍ଲଭାମ୍ ୬.୬୨.
ତୁମେ ହରଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିଛ ।