ତତଶ୍ଚ ଦଶମେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଶତ୍ରୁଭିଃ ସ ମହୀପତିଃ
ଏହା ପରେ, ଦଶମ ଦିନରେ ସେ ରାଜା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଯିଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହତଶେଷାଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ
ତାପରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ସେନାରେ ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେମାନେ—
ତେପି ଶତ୍ରୁଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଜିଗୀଷଵଃ
ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇ ଜିତିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପୌରାଃ ସର୍ଵେ ଶୋକପରାଯଣାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପୁରବାସୀ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।
ଅସ୍ଯା ଦୋଷେଣ ପାପାଯା ମୃତଶ୍ଚ ସ ମହୀପତିଃ ୬.୬୨.
ଏହି ପାପିଷ୍ଠା ଝିଅର ଦୋଷରେ, ସେ ରାଜା ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ତସ୍ମାଦଦ୍ଯାପି ପାପୈଷା ଵଧ୍ଯତାମାଶୁ କନ୍ଯକା
ତେଣୁ, ଏଠାରେ ଏହି ପାପିଷ୍ଠା କନ୍ୟାକୁ ଏଉଁ ସମୟରେ ତୁରନ୍ତ ଦଣ୍ଡିତ କରାଯାଉ।
ଵୈରାଗ୍ଯଂ ପରମଂ ଗତ୍ଵା ନିଂଦାଂ ଚକ୍ରେ ତଥାତ୍ମନଃ
ଉଚ୍ଚତମ ବିରାକ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିନ୍ଦା କଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟଂ ତଯା କ୍ଷେତ୍ରଂ ହାଟକେଶ୍ଵରଜଂ ମହତ୍
ତାପରେ, ସେ ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ମୃତିର୍ଜାତା ପୂର୍ଵଜନ୍ମସମୁଦ୍ଭଵା
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦହଂ ଜାତା ସୁପୁଣ୍ଯେ ନୃପମଂଦିରେ
ସେହି ପ୍ରଭାବରେ, ମୁଁ ଏକ ରାଜାର ମହଳରେ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି।
ସୂତ ଉଵାଚ ଅନ୍ଯଦେହାଂତରେ ହ୍ଯାସୀଚ୍ଚଂଡାଲୀ ସା ଵିଗର୍ହିତା
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ସେ ଜଣେ ନାରୀ, ଯିଏ ସମାଜରେ ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଚଣ୍ଡାଳୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଥ ସା ଭ୍ରମମାଣାଽତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରେ ପ୍ରାପ୍ତା ତୃଷାର୍ଦିତା ୬.୬୨.
ତାପରେ, ସେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଅଥାପଶ୍ଯତ୍ସ୍ତୋକଜଲାଂ ସା ତତ୍ର ଲଘୁକୂପିକାମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଛୋଟ କୁଆଁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାରେ କିଛି ପାଣି ଥିଲା।
ତତୋ ଦଯାଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ନେହଂ ସୁତୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ, ସେ ଦୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ପୁଅ ପ୍ରତି ଥିବା ମମତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଜଲାଭାଵେ ତଥା ସା ଚ ସମସ୍ତୈର୍ବାଲକୈଃ ସହ
ପାଣି ନଥିବାରୁ, ସେ ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ତତୋ ନୃପଗୃହେ ଜାତା ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ, ସେ ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ୍ଵକୁଲୋଚ୍ଛେଦନକରୀ ସର୍ଵଂ ସୂତ ବ୍ରଵୀହି ନଃ
ହେ ସୂତ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ନାଶ ହେବାର କାରଣ ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କୁହ।
ଦେଵତାଯତନେ ଦୃଷ୍ଟା ଗୌରୀ ହେମମଯୀ ଶୁଭା
ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ, ସେ ସୁନାରେ ତିଆରି ଶୁଭ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ଵିଜନେ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗତ୍ଵା ଦେଶାଂତରଂ ମୁଦା ତାଵଦନ୍ଵେଷମାଣାସ୍ତାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ନୃପସେଵକାଃ
ତାପରେ, ସେ ଏକାକି ଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ସେବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ମିଳିଗଲେ।
ଅଥ ତେ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଭର୍ତ୍ସଯିତ୍ଵା ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଡାଟିଲେ।
ତତଃ ସୁଵର୍ଣମାଦାଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ରୁଧିରପ୍ଲୁତାମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ସୁନା ନେଇ, ରକ୍ତରେ ଭିଜା ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯତ୍ତଯା ପାର୍ଵତୀ ସ୍ପୃଷ୍ଟା ତତୋ ଵୈ ଖଣ୍ଡଶଃ କୃତା ୬.୬୨.
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସେ ଛୁଇଁଥିବାରୁ, ସେ ପରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲେ।
ସମୁଦ୍ରପ୍ରତିମଂ ଚାରୁ ପଦ୍ମିନୀଖଂଡମଂଡିତମ୍
ସମୁଦ୍ର ପରି ସୁନ୍ଦର, ପଦ୍ମମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ସେଵିତଂ ବହୁଭିର୍ହଂସୈର୍ବକୈଶ୍ଚକ୍ରୈଃ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ହଂସ, ବକ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାସାଦଂ ତତ୍ସମୀପସ୍ଥଂ ସାଧୁ ଦୃଷ୍ଟିମନୋହରମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଭବ୍ୟ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଲାଗୁଥିଲା।
ତତସ୍ତତ୍ର ତପସ୍ତେପେ ଗୌରୀଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ସେଠାରେ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରି, ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ହେମଂତେ ଗୌରୀଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ହେମନ୍ତ ଋତୁରେ, ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଶିଶିରେ ପ୍ରାପ୍ତେ ସାଯଂ ପ୍ରାତଃ ସମାହିତା
ପରେ, ଶୀତ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ବେଳେ ଓ ସଞ୍ଜ ହେବାବେଳେ ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ରହିଲେ।
ଵସଂତେ ନୃତ୍ଯଗୀତୈଶ୍ଚ ତୋଷଯାମାସ ପାର୍ଵତୀମ୍
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ସେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଲେ ।
ପଞ୍ଚାଗ୍ନିସାଧକା ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଫଲାହାରଂ ତପସ୍ଵିନୀ
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ, ତପସ୍ବିନୀ ଜଣେ ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି ସାଧନା କରି, କେବଳ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲେ ।