ନ ମନ୍ତ୍ରା ନ ତପୋ ଦାନଂ ନ ତୀର୍ଥଂ ନ ଚ ସଂଯମଃ
ମନ୍ତ୍ର, ତପସ୍ୟା, ଦାନ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ସଂଯମ—
ଅନ୍ନପାନାନି ଜୀର୍ଯଂତି ଯତ୍ର ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ଭକ୍ଷିତମ୍ ୬.୬୧.
ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଖରାପ ହୋଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଖାଇଯାଏ ସେଠି ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍କର୍ମକୃତଂ ସର୍ଵଂ ଦେହିନାମତ୍ର ଜାଯତେ
ସେହିପରି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଯେଉଁ କିଛି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେସବୁ ସେମାନଙ୍କର କର୍ମଫଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅରକ୍ଷିତଂ ତିଷ୍ଠତି ଦୈଵରକ୍ଷିତଂ ସୁରକ୍ଷିତଂ ଦୈଵହତଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯାହାକୁ କେହି ରକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ରହିଯାଏ; ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ରକ୍ଷିତ, ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହେ; ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଲିଖାଯାଇଛି, ସେହିଠି ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଷକନ୍ଯକୋତ୍ପତ୍ତିଵର୍ଣନଂନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣନା ଓ ବିଷକନ୍ୟା ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ନାମକ ଏକଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ନାଗରଖଣ୍ଡରେ ଶେଷ ହେଲା।
ନାତ୍ଯଜତ୍ତାଂ ତଥୋକ୍ତୋଽପି ଦୈଵଜ୍ଞୈର୍ଵିଷକନ୍ଯକାମ୍
ଜ୍ୟୋତିଷୀମାନେ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବିଷକନ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ନାହିଁ।
ଶର୍ମଣଷ୍ଠୀଵନଂ ଯସ୍ମାତ୍ତଯା ସ୍ଵପିତୁରାହିତମ୍
କାରଣ, ସେ ଝିଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶର୍ମଣଙ୍କ ନାଶ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତସ୍ଯ ଶତ୍ରଵଃ ପୃଥିଵୀପତେଃ ॥ ସର୍ଵତଃ ପୀଡଯାମାସ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ରାଗରେ ଭରିଯାଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜ୍ୟକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଥା ସୌ ପାର୍ଥିଵଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯପରିଵାରିତଃ
ତାପରେ, ସେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଘିରିଯାଇଲେ।
ତତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତାଞ୍ଛତ୍ରୂଂଶ୍ଚକାର ସ ମହାହଵମ୍
ତାପରେ, ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଦଶମେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଶତ୍ରୁଭିଃ ସ ମହୀପତିଃ
ଏହା ପରେ, ଦଶମ ଦିନରେ ସେ ରାଜା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଯିଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହତଶେଷାଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ
ତାପରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ସେନାରେ ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେମାନେ—
ତେପି ଶତ୍ରୁଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଜିଗୀଷଵଃ
ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇ ଜିତିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପୌରାଃ ସର୍ଵେ ଶୋକପରାଯଣାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପୁରବାସୀ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।
ଅସ୍ଯା ଦୋଷେଣ ପାପାଯା ମୃତଶ୍ଚ ସ ମହୀପତିଃ ୬.୬୨.
ଏହି ପାପିଷ୍ଠା ଝିଅର ଦୋଷରେ, ସେ ରାଜା ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ତସ୍ମାଦଦ୍ଯାପି ପାପୈଷା ଵଧ୍ଯତାମାଶୁ କନ୍ଯକା
ତେଣୁ, ଏଠାରେ ଏହି ପାପିଷ୍ଠା କନ୍ୟାକୁ ଏଉଁ ସମୟରେ ତୁରନ୍ତ ଦଣ୍ଡିତ କରାଯାଉ।
ଵୈରାଗ୍ଯଂ ପରମଂ ଗତ୍ଵା ନିଂଦାଂ ଚକ୍ରେ ତଥାତ୍ମନଃ
ଉଚ୍ଚତମ ବିରାକ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିନ୍ଦା କଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟଂ ତଯା କ୍ଷେତ୍ରଂ ହାଟକେଶ୍ଵରଜଂ ମହତ୍
ତାପରେ, ସେ ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ମୃତିର୍ଜାତା ପୂର୍ଵଜନ୍ମସମୁଦ୍ଭଵା
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦହଂ ଜାତା ସୁପୁଣ୍ଯେ ନୃପମଂଦିରେ
ସେହି ପ୍ରଭାବରେ, ମୁଁ ଏକ ରାଜାର ମହଳରେ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି।
ସୂତ ଉଵାଚ ଅନ୍ଯଦେହାଂତରେ ହ୍ଯାସୀଚ୍ଚଂଡାଲୀ ସା ଵିଗର୍ହିତା
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ସେ ଜଣେ ନାରୀ, ଯିଏ ସମାଜରେ ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଚଣ୍ଡାଳୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଥ ସା ଭ୍ରମମାଣାଽତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରେ ପ୍ରାପ୍ତା ତୃଷାର୍ଦିତା ୬.୬୨.
ତାପରେ, ସେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଅଥାପଶ୍ଯତ୍ସ୍ତୋକଜଲାଂ ସା ତତ୍ର ଲଘୁକୂପିକାମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଛୋଟ କୁଆଁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାରେ କିଛି ପାଣି ଥିଲା।
ତତୋ ଦଯାଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ନେହଂ ସୁତୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ, ସେ ଦୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ପୁଅ ପ୍ରତି ଥିବା ମମତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଜଲାଭାଵେ ତଥା ସା ଚ ସମସ୍ତୈର୍ବାଲକୈଃ ସହ
ପାଣି ନଥିବାରୁ, ସେ ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ତତୋ ନୃପଗୃହେ ଜାତା ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ, ସେ ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ୍ଵକୁଲୋଚ୍ଛେଦନକରୀ ସର୍ଵଂ ସୂତ ବ୍ରଵୀହି ନଃ
ହେ ସୂତ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ନାଶ ହେବାର କାରଣ ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କୁହ।
ଦେଵତାଯତନେ ଦୃଷ୍ଟା ଗୌରୀ ହେମମଯୀ ଶୁଭା
ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ, ସେ ସୁନାରେ ତିଆରି ଶୁଭ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ଵିଜନେ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗତ୍ଵା ଦେଶାଂତରଂ ମୁଦା ତାଵଦନ୍ଵେଷମାଣାସ୍ତାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ନୃପସେଵକାଃ
ତାପରେ, ସେ ଏକାକି ଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ସେବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ମିଳିଗଲେ।
ଅଥ ତେ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଭର୍ତ୍ସଯିତ୍ଵା ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଡାଟିଲେ।