ଯେନୈଵ ଯଦ୍ଯଥା ପୂର୍ଵଂ କୃତଂ କର୍ମ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ ଭଳି ଏବଂ ଯେଉଁ ଭାବରେ ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ—
ଯଥା ଧେନୁସହସ୍ରେଷୁ ଵତ୍ସୋ ଵିନ୍ଦତି ମାତରମ୍
ଯେପରି ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ଛୁଆଁ ନିଜ ମାଆକୁ ଚିହ୍ନିପାରେ—
ଅନ୍ଯଦେହକୃତଂ କର୍ମ ନ କଶ୍ଚିତ୍ପୁରୁଷୋ ଭୁଵି ୬.୬୧.
ଏହି ପୃଥିବୀରେ କେହି ଅନ୍ୟ ଦେହର କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରେନାହିଁ।
ଅନ୍ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ରଗର୍ଭିଣ୍ଯା ଧିଯା ଧୀରୋ ମହୀଯତେ
ନାହିଁହେଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଭରିଥିବା ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ସ୍ଵକୃତାନ୍ଯୁପତିଷ୍ଠଂତି ସୁଖଦୁଃଖାନି ଦେହିନାମ୍
ନିଜେ କରିଥିବା ଭଲ ଓ ଖରାପ ଫଳ ଦେହୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆସିଥାଏ।
ସୁଶୀଘ୍ରମଭିଧାଵନ୍ତଂ ନିଜଂ କର୍ମାନୁଧାଵତି
ଯେତେ ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ କର୍ମ ସେଠାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଯଥା ଛାଯାତପୌ ନିତ୍ଯଂ ସୁସଂବଦ୍ଧୌ ପରସ୍ପରମ୍
ଯେପରି ଛାୟା ଓ ଧୂପ ସଦା ଏକାଠି ରହେ—
ଯେନ ଯତ୍ରୋପଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ସୁଖଂ ଵା ଦୁଃଖମେଵ ଵା
ଯେଉଁଠି ଏବଂ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଯେଉଁ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ଥାଏ—
ପ୍ରମାଣଂ କର୍ମଭୂତାନାଂ ସୁଖଦୁଃଖୋପପାଦନେ
କର୍ମର ପରିମାଣ ହେଉଛି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଆସିବାର କାରଣ।
ତୈଲକ୍ଷଯେ ଯଥା ଦୀପୋ ନିର୍ଵାଣମଧିଗଚ୍ଛତି
ଯେପରି ତେଲ ଶେଷ ହେଲେ ଦୀପ ନିବିଯାଏ—
ନ ମନ୍ତ୍ରା ନ ତପୋ ଦାନଂ ନ ତୀର୍ଥଂ ନ ଚ ସଂଯମଃ
ମନ୍ତ୍ର, ତପସ୍ୟା, ଦାନ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ସଂଯମ—
ଅନ୍ନପାନାନି ଜୀର୍ଯଂତି ଯତ୍ର ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ଭକ୍ଷିତମ୍ ୬.୬୧.
ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଖରାପ ହୋଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଖାଇଯାଏ ସେଠି ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍କର୍ମକୃତଂ ସର୍ଵଂ ଦେହିନାମତ୍ର ଜାଯତେ
ସେହିପରି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଯେଉଁ କିଛି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେସବୁ ସେମାନଙ୍କର କର୍ମଫଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅରକ୍ଷିତଂ ତିଷ୍ଠତି ଦୈଵରକ୍ଷିତଂ ସୁରକ୍ଷିତଂ ଦୈଵହତଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯାହାକୁ କେହି ରକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ରହିଯାଏ; ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ରକ୍ଷିତ, ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହେ; ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଲିଖାଯାଇଛି, ସେହିଠି ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଷକନ୍ଯକୋତ୍ପତ୍ତିଵର୍ଣନଂନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣନା ଓ ବିଷକନ୍ୟା ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ନାମକ ଏକଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ନାଗରଖଣ୍ଡରେ ଶେଷ ହେଲା।
ନାତ୍ଯଜତ୍ତାଂ ତଥୋକ୍ତୋଽପି ଦୈଵଜ୍ଞୈର୍ଵିଷକନ୍ଯକାମ୍
ଜ୍ୟୋତିଷୀମାନେ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବିଷକନ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ନାହିଁ।
ଶର୍ମଣଷ୍ଠୀଵନଂ ଯସ୍ମାତ୍ତଯା ସ୍ଵପିତୁରାହିତମ୍
କାରଣ, ସେ ଝିଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶର୍ମଣଙ୍କ ନାଶ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତସ୍ଯ ଶତ୍ରଵଃ ପୃଥିଵୀପତେଃ ॥ ସର୍ଵତଃ ପୀଡଯାମାସ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ରାଗରେ ଭରିଯାଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜ୍ୟକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଥା ସୌ ପାର୍ଥିଵଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯପରିଵାରିତଃ
ତାପରେ, ସେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଘିରିଯାଇଲେ।
ତତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତାଞ୍ଛତ୍ରୂଂଶ୍ଚକାର ସ ମହାହଵମ୍
ତାପରେ, ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଦଶମେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଶତ୍ରୁଭିଃ ସ ମହୀପତିଃ
ଏହା ପରେ, ଦଶମ ଦିନରେ ସେ ରାଜା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଯିଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହତଶେଷାଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ
ତାପରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ସେନାରେ ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେମାନେ—
ତେପି ଶତ୍ରୁଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଜିଗୀଷଵଃ
ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇ ଜିତିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପୌରାଃ ସର୍ଵେ ଶୋକପରାଯଣାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପୁରବାସୀ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।
ଅସ୍ଯା ଦୋଷେଣ ପାପାଯା ମୃତଶ୍ଚ ସ ମହୀପତିଃ ୬.୬୨.
ଏହି ପାପିଷ୍ଠା ଝିଅର ଦୋଷରେ, ସେ ରାଜା ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ତସ୍ମାଦଦ୍ଯାପି ପାପୈଷା ଵଧ୍ଯତାମାଶୁ କନ୍ଯକା
ତେଣୁ, ଏଠାରେ ଏହି ପାପିଷ୍ଠା କନ୍ୟାକୁ ଏଉଁ ସମୟରେ ତୁରନ୍ତ ଦଣ୍ଡିତ କରାଯାଉ।
ଵୈରାଗ୍ଯଂ ପରମଂ ଗତ୍ଵା ନିଂଦାଂ ଚକ୍ରେ ତଥାତ୍ମନଃ
ଉଚ୍ଚତମ ବିରାକ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିନ୍ଦା କଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟଂ ତଯା କ୍ଷେତ୍ରଂ ହାଟକେଶ୍ଵରଜଂ ମହତ୍
ତାପରେ, ସେ ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ମୃତିର୍ଜାତା ପୂର୍ଵଜନ୍ମସମୁଦ୍ଭଵା
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦହଂ ଜାତା ସୁପୁଣ୍ଯେ ନୃପମଂଦିରେ
ସେହି ପ୍ରଭାବରେ, ମୁଁ ଏକ ରାଜାର ମହଳରେ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି।