ଯସ୍ମିନ୍ସା ଜାଯତେ ହର୍ମ୍ଯେ ଷଣ୍ମାସାଭ୍ଯଂତରେ ଚ ତତ୍
ଯେଉଁ ଘରରେ ସେ ଜନ୍ମିଥିବେ, ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ସେଉଁଠି—
ସେଯଂ ତଵ ସୁତା ରାଜନ୍ଯଥୋକ୍ତା ଵିଷ କନ୍ଯକା
ହେ ରାଜା, ତୁମର ଏହି ଜନା, ଯେପରି ଏକ ବିଷକନ୍ୟା ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।
ତସ୍ମାଦିମାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୁଖୀ ଭଵ ନରାଧିପ ୬.୬୧.
ତେଣୁ, ଏହି ଜନାକୁ ଛାଡି ଦିଅ ଏବଂ ସୁଖୀ ହେଉ, ମନୁଷ୍ୟର ଶାସକ।
ଅନ୍ଯଦେହୋଦ୍ଭଵଂ କର୍ମ ଫଲିଷ୍ଯତି ତଥାପି ମେ
ତଥାପି, ମୋ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର୍ମ ଫଳ ଦେବ।
ଶୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵା ପାପଂ ନ ତୁ ଶକ୍ଯଂ ପ୍ରରକ୍ଷିତୁମ୍
ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ, ତାହାକୁ କେହି ରକ୍ଷା କରିପାରେନାହିଁ।
ଯେନଯେନ ଶରୀରେଣ ଯଦ୍ଯତ୍କର୍ମ କରୋତି ଯଃ
ମଣିଷ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଯେଉଁ କାମ କରେ—
ଯସ୍ଯାଂ ଯସ୍ଯାମଵସ୍ଥାଯାଂ କ୍ରିଯତେଽତ୍ର ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ କରାଯାଏ—
ନ ନଶ୍ଯତି ପୁରାକର୍ମ କୃତଂ ସର୍ଵେଂଦ୍ରିଯୈରିହ
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଆଯୁଃ କର୍ମ ଚ ଵିତ୍ତଂ ଚ ଵିଦ୍ଯା ନିଧନମେଵ ଚ
ଆୟୁଷ୍ୟ, କର୍ମ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ଯଥା ଵୃକ୍ଷେଷୁ ଵଲ୍ଲୀଷୁ କୁସୁମାନି ଫଲାନି ଚ
ଯେପରି ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଥାଏ—
ଯେନୈଵ ଯଦ୍ଯଥା ପୂର୍ଵଂ କୃତଂ କର୍ମ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ ଭଳି ଏବଂ ଯେଉଁ ଭାବରେ ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ—
ଯଥା ଧେନୁସହସ୍ରେଷୁ ଵତ୍ସୋ ଵିନ୍ଦତି ମାତରମ୍
ଯେପରି ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ଛୁଆଁ ନିଜ ମାଆକୁ ଚିହ୍ନିପାରେ—
ଅନ୍ଯଦେହକୃତଂ କର୍ମ ନ କଶ୍ଚିତ୍ପୁରୁଷୋ ଭୁଵି ୬.୬୧.
ଏହି ପୃଥିବୀରେ କେହି ଅନ୍ୟ ଦେହର କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରେନାହିଁ।
ଅନ୍ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ରଗର୍ଭିଣ୍ଯା ଧିଯା ଧୀରୋ ମହୀଯତେ
ନାହିଁହେଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଭରିଥିବା ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ସ୍ଵକୃତାନ୍ଯୁପତିଷ୍ଠଂତି ସୁଖଦୁଃଖାନି ଦେହିନାମ୍
ନିଜେ କରିଥିବା ଭଲ ଓ ଖରାପ ଫଳ ଦେହୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆସିଥାଏ।
ସୁଶୀଘ୍ରମଭିଧାଵନ୍ତଂ ନିଜଂ କର୍ମାନୁଧାଵତି
ଯେତେ ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ କର୍ମ ସେଠାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଯଥା ଛାଯାତପୌ ନିତ୍ଯଂ ସୁସଂବଦ୍ଧୌ ପରସ୍ପରମ୍
ଯେପରି ଛାୟା ଓ ଧୂପ ସଦା ଏକାଠି ରହେ—
ଯେନ ଯତ୍ରୋପଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ସୁଖଂ ଵା ଦୁଃଖମେଵ ଵା
ଯେଉଁଠି ଏବଂ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଯେଉଁ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ଥାଏ—
ପ୍ରମାଣଂ କର୍ମଭୂତାନାଂ ସୁଖଦୁଃଖୋପପାଦନେ
କର୍ମର ପରିମାଣ ହେଉଛି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଆସିବାର କାରଣ।
ତୈଲକ୍ଷଯେ ଯଥା ଦୀପୋ ନିର୍ଵାଣମଧିଗଚ୍ଛତି
ଯେପରି ତେଲ ଶେଷ ହେଲେ ଦୀପ ନିବିଯାଏ—
ନ ମନ୍ତ୍ରା ନ ତପୋ ଦାନଂ ନ ତୀର୍ଥଂ ନ ଚ ସଂଯମଃ
ମନ୍ତ୍ର, ତପସ୍ୟା, ଦାନ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ସଂଯମ—
ଅନ୍ନପାନାନି ଜୀର୍ଯଂତି ଯତ୍ର ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ଭକ୍ଷିତମ୍ ୬.୬୧.
ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଖରାପ ହୋଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଖାଇଯାଏ ସେଠି ସେଗୁଡ଼ିକ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍କର୍ମକୃତଂ ସର୍ଵଂ ଦେହିନାମତ୍ର ଜାଯତେ
ସେହିପରି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଯେଉଁ କିଛି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେସବୁ ସେମାନଙ୍କର କର୍ମଫଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅରକ୍ଷିତଂ ତିଷ୍ଠତି ଦୈଵରକ୍ଷିତଂ ସୁରକ୍ଷିତଂ ଦୈଵହତଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯାହାକୁ କେହି ରକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ରହିଯାଏ; ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ରକ୍ଷିତ, ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହେ; ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଲିଖାଯାଇଛି, ସେହିଠି ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଷକନ୍ଯକୋତ୍ପତ୍ତିଵର୍ଣନଂନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣନା ଓ ବିଷକନ୍ୟା ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ନାମକ ଏକଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ନାଗରଖଣ୍ଡରେ ଶେଷ ହେଲା।
ନାତ୍ଯଜତ୍ତାଂ ତଥୋକ୍ତୋଽପି ଦୈଵଜ୍ଞୈର୍ଵିଷକନ୍ଯକାମ୍
ଜ୍ୟୋତିଷୀମାନେ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବିଷକନ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ନାହିଁ।
ଶର୍ମଣଷ୍ଠୀଵନଂ ଯସ୍ମାତ୍ତଯା ସ୍ଵପିତୁରାହିତମ୍
କାରଣ, ସେ ଝିଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶର୍ମଣଙ୍କ ନାଶ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତସ୍ଯ ଶତ୍ରଵଃ ପୃଥିଵୀପତେଃ ॥ ସର୍ଵତଃ ପୀଡଯାମାସ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ରାଗରେ ଭରିଯାଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜ୍ୟକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଥା ସୌ ପାର୍ଥିଵଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯପରିଵାରିତଃ
ତାପରେ, ସେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଘିରିଯାଇଲେ।
ତତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତାଞ୍ଛତ୍ରୂଂଶ୍ଚକାର ସ ମହାହଵମ୍
ତାପରେ, ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।