ତତୋଽର୍ଜୁନଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ତେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଧନଂ ବହୁ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ସେମାନଙ୍କୁ ବହୁ ଧନ ଦେଲେ।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ପାପନାଶନମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ମହିମାକୁ ଶୁଣିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନରାଦିତ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ ହାଟକେଶ୍ଵର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ଅଂଶରେ 'ନର ଓ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ନନ' ନାମକ ଷଷ୍ଟି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
କଥଂ ଜାତଂ ମହାଭାଗ କିଂପ୍ରଭାଵଂ ତୁ ତଦ୍ଵଦ
ଏହା କିପରି ହେଲା, ମହାଭାଗ? ତାହାର ଶକ୍ତି କଣ, ମୋତେ କହ।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଶ୍ଚ ଶରଣ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵଲୋକହିତେ ରତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ, ଶରଣଦାନ କରୁଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଽଭଵତ୍ସାଧ୍ଵୀ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଯସୀ
ତାଙ୍କର ଜନା ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ।
ଅଥ ତସ୍ଯାଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ପ୍ରାପ୍ତେ ଵଯସି ପଶ୍ଚିମେ
ତାପରେ, ସେ ଜନା ଦେହରେ, ବୟସର ପଛ ଦିନରେ ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମିଲା।
ତତ ଆନୀଯ ଵିପ୍ରାନ୍ସ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜ୍ଞାନଵିଚକ୍ଷଣାନ୍
ତାପରେ ସେ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଡାକିଲେ।
ଚଂଦ୍ରେ ଵାପି ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସା ଭଵେଦ୍ଵିଷକନ୍ଯକା
ଚନ୍ଦ୍ର ଦିନରେ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଜନା ହେଉଛି ବିଷକନ୍ୟା।
ଯସ୍ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାତି ପାଣିଂ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ
ହେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠି ଜଣେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିବେ—
ଯସ୍ମିନ୍ସା ଜାଯତେ ହର୍ମ୍ଯେ ଷଣ୍ମାସାଭ୍ଯଂତରେ ଚ ତତ୍
ଯେଉଁ ଘରରେ ସେ ଜନ୍ମିଥିବେ, ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ସେଉଁଠି—
ସେଯଂ ତଵ ସୁତା ରାଜନ୍ଯଥୋକ୍ତା ଵିଷ କନ୍ଯକା
ହେ ରାଜା, ତୁମର ଏହି ଜନା, ଯେପରି ଏକ ବିଷକନ୍ୟା ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।
ତସ୍ମାଦିମାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୁଖୀ ଭଵ ନରାଧିପ ୬.୬୧.
ତେଣୁ, ଏହି ଜନାକୁ ଛାଡି ଦିଅ ଏବଂ ସୁଖୀ ହେଉ, ମନୁଷ୍ୟର ଶାସକ।
ଅନ୍ଯଦେହୋଦ୍ଭଵଂ କର୍ମ ଫଲିଷ୍ଯତି ତଥାପି ମେ
ତଥାପି, ମୋ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର୍ମ ଫଳ ଦେବ।
ଶୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵା ପାପଂ ନ ତୁ ଶକ୍ଯଂ ପ୍ରରକ୍ଷିତୁମ୍
ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ, ତାହାକୁ କେହି ରକ୍ଷା କରିପାରେନାହିଁ।
ଯେନଯେନ ଶରୀରେଣ ଯଦ୍ଯତ୍କର୍ମ କରୋତି ଯଃ
ମଣିଷ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଯେଉଁ କାମ କରେ—
ଯସ୍ଯାଂ ଯସ୍ଯାମଵସ୍ଥାଯାଂ କ୍ରିଯତେଽତ୍ର ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ କରାଯାଏ—
ନ ନଶ୍ଯତି ପୁରାକର୍ମ କୃତଂ ସର୍ଵେଂଦ୍ରିଯୈରିହ
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଆଯୁଃ କର୍ମ ଚ ଵିତ୍ତଂ ଚ ଵିଦ୍ଯା ନିଧନମେଵ ଚ
ଆୟୁଷ୍ୟ, କର୍ମ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ଯଥା ଵୃକ୍ଷେଷୁ ଵଲ୍ଲୀଷୁ କୁସୁମାନି ଫଲାନି ଚ
ଯେପରି ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଥାଏ—
ଯେନୈଵ ଯଦ୍ଯଥା ପୂର୍ଵଂ କୃତଂ କର୍ମ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ ଭଳି ଏବଂ ଯେଉଁ ଭାବରେ ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ—
ଯଥା ଧେନୁସହସ୍ରେଷୁ ଵତ୍ସୋ ଵିନ୍ଦତି ମାତରମ୍
ଯେପରି ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ଛୁଆଁ ନିଜ ମାଆକୁ ଚିହ୍ନିପାରେ—
ଅନ୍ଯଦେହକୃତଂ କର୍ମ ନ କଶ୍ଚିତ୍ପୁରୁଷୋ ଭୁଵି ୬.୬୧.
ଏହି ପୃଥିବୀରେ କେହି ଅନ୍ୟ ଦେହର କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରେନାହିଁ।
ଅନ୍ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ରଗର୍ଭିଣ୍ଯା ଧିଯା ଧୀରୋ ମହୀଯତେ
ନାହିଁହେଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଭରିଥିବା ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ସ୍ଵକୃତାନ୍ଯୁପତିଷ୍ଠଂତି ସୁଖଦୁଃଖାନି ଦେହିନାମ୍
ନିଜେ କରିଥିବା ଭଲ ଓ ଖରାପ ଫଳ ଦେହୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆସିଥାଏ।
ସୁଶୀଘ୍ରମଭିଧାଵନ୍ତଂ ନିଜଂ କର୍ମାନୁଧାଵତି
ଯେତେ ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ କର୍ମ ସେଠାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଯଥା ଛାଯାତପୌ ନିତ୍ଯଂ ସୁସଂବଦ୍ଧୌ ପରସ୍ପରମ୍
ଯେପରି ଛାୟା ଓ ଧୂପ ସଦା ଏକାଠି ରହେ—
ଯେନ ଯତ୍ରୋପଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ସୁଖଂ ଵା ଦୁଃଖମେଵ ଵା
ଯେଉଁଠି ଏବଂ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଯେଉଁ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ଥାଏ—
ପ୍ରମାଣଂ କର୍ମଭୂତାନାଂ ସୁଖଦୁଃଖୋପପାଦନେ
କର୍ମର ପରିମାଣ ହେଉଛି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଆସିବାର କାରଣ।
ତୈଲକ୍ଷଯେ ଯଥା ଦୀପୋ ନିର୍ଵାଣମଧିଗଚ୍ଛତି
ଯେପରି ତେଲ ଶେଷ ହେଲେ ଦୀପ ନିବିଯାଏ—