ଏଵଂ ସ ପୃଥିଵୀପାଲୋ ଭ୍ରମମାଣୋଵନାଦ୍ଵନମ୍
ଏଭଳି, ରାଜା ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତନ୍ମହାନଵମୀଦିନମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ନବମୀ ଦିନ ଆସିଗଲା।
ତତଃ ସ ମୃନ୍ମଯୀଂ କୃତ୍ଵା ଚର୍ମମୁଣ୍ଡଧରାଂ ନୃପଃ
ତାପରେ, ରାଜା କାଠମାଟିରେ କର୍ମମୁଣ୍ଡା ଦେବୀଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ ସ୍ତୁତିଂ କୃତ୍ଵା ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା କୃତାଂଜଲିଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଉଡ଼ି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କଲେ।
ଜଯ ସର୍ଵଗତେ ଦେଵି ଚର୍ମମୁଣ୍ଡଧରେ ଵରେ
ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦେବୀ, କର୍ମମୁଣ୍ଡା, ଦୟାମୟୀ।
କାଲରାତ୍ରି ଜଯାଚିନ୍ତ୍ଯେ ନଵମ୍ଯଷ୍ଟମିଵଲ୍ଲଭେ ॥ ୬.୫୪.
ଜୟ ହେଉ, କାଳରାତ୍ରି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟା, ନବମୀ ଓ ଅଷ୍ଟମୀର ପ୍ରିୟା।
ଭୀମରୂପେ ସୁରୂପେ ଚ ମହାଵିଦ୍ଯେ ମହାବଲେ
ଭୟଙ୍କର ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରିଣୀ।
ନିତ୍ଯରୂପେ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରି ସୁରାମାଂସଵସାପ୍ରିଯେ
ନିତ୍ୟ ଆକୃତି, ଜଗତର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ମାଂସ ଓ ଚର୍ବି ପ୍ରିୟା।
ଶଵଯାନରତେ ରମ୍ଯେ ଭୁଜଂଗାଭରଣାନ୍ଵିତେ
ଶ୍ମଶାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ସାପର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଫେତ୍କାରା ରଵଶୋଭିଷ୍ଠେ ଗୀତଵାଦ୍ଯଵିରାଜିତେ
‘ଫେଟ୍’ ଚିତ୍କାରରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଥିବା।
ତ୍ଵଂ ରତିସ୍ତ୍ଵଂ ଧୃତିସ୍ତୁଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଂ ଗୌରୀ ତ୍ଵଂ ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ତୁମେ ଆସକ୍ତି, ତୁମେ ଧୃତି, ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି, ତୁମେ ଗୌରୀ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ରାଣୀ।
ଯତ୍କିଂଚିତ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ ଦେଵି ଦୃଶ୍ଯତେ
ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁ ନାରୀ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ଦେବୀ, ସେ ସବୁ ତୁମେ।
ଯେନ ସତ୍ଯେନ ତେନ ତ୍ଵମତ୍ରାଵାସଂ ଦ୍ରୁତଂ କୁରୁ
ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ଦୟାକରି ତୁମେ ଏଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଦର୍ଶନଂ ଗତ୍ଵା ତଂ ନୃପଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲା
ଦେବୀ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଲପାଇଥିବା, ଦର୍ଶନ ଦେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଗୃହାଣ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଵରଂ ମନସି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ତେଣୁ, ତୁମେ ମନରେ ଯେଉଁ ଆଶା ରଖିଛ, ସେଇ ଦାନ ମୋଠୁ ନେବା।
ସା ମଯା ନିର୍ଜନେ ମୁକ୍ତା ଵନେ ଵ୍ଯାଲଗଣାନ୍ଵିତେ ॥ ୬.୫୪.
ମୁଁ ତାକୁ ଜଙ୍ଗଳରେ, ଯେଉଁଠି ବହୁତ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ଥିଲେ, ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲି।
ଅଖଣ୍ଡଶୀଲାଂ ନିର୍ଦୋଷାଂ ଯଥାହଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମର କୃପାରେ, ମୁଁ ଅଭିନ୍ନ ଆଚରଣ ଓ ଦୋଷ ନଥିବା ହେଇପାରିଲି, ତୁମେ ଯେପରି।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯୋ ଦେଵି ସ୍ତୁତିଂ କୁର୍ଯାତ୍ପୁରସ୍ତଵ
ଓ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ,
ସୋଽପି ପାର୍ଥିଵଶାର୍ଦୂଲୋ ଲେଭେ ସର୍ଵଂ ତଯୋଦିତମ୍
ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦାନ ପାଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନଲନିର୍ମିତଚର୍ମମୁଣ୍ଡାମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଚତୁଷ୍ପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ଛଅଟି ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମାରେ, ନଳ ତିଆରି କରିଥିବା ଚର୍ମମୁଣ୍ଡାର ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ଚଉଁଠିଅଞ୍ଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିମୁଚ୍ଯୁତେ ପାପାତ୍ସ୍ଥାପିତଂ ନଲଭୂଭୁଜା
ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏହାକୁ ରାଜା ନଳ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଯସ୍ତଂ ପଶ୍ଯେନ୍ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାଘେ ଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ସିତେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଓ ଦ୍ୱିଜ, ଯେଉଁ ଲୋକ ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଷଷ୍ଠୀ ତାରିଖରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି—
କଣ୍ଡୂଃ ପାମାଥ ଦଦ୍ରୂଣି ମଂଡଲାନି ଵିଚର୍ଚିକା
ଖୁଜୁଲି, ପାମା, ଦଦ୍ରୁ, ଚର୍ମର ରୋଗ—
ଅସ୍ତି ତସ୍ଯାଗ୍ରତଃ କୁଣ୍ଡଂ ସ୍ଵଚ୍ଛୋଦକସୁପୂରିତମ୍
ଏହାର ସାମ୍ନାରେ ଏକ କୁଣ୍ଡ ଅଛି, ଯାହା ପରିସ୍କାର ଓ ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ପ୍ରତ୍ଯୂଷେ ସୋମଵାସରେ
ଯେଉଁ ଲୋକ ସେଠି ଏକାଦଶୀ ସୋମବାର ସକାଳେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି—
ଯଦା ସଂସ୍ଥାପିତଃ ଶଂଭୁର୍ନଲେନ ପୃଥିଵୀଭୁଜା
ଯେବେ ନଳ, ପୃଥିବୀର ରାଜା, ସେଠି ଶଂଭୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ—
ନଲ ଉଵାଚ ଅତ୍ର ସ୍ଥେଯଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵ ସଦା ସନ୍ନିହିତେନ ଚ
ନଳ କହିଲେ: ଦେବ, ତୁମେ ସଦା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବାକୁ ପଡିବ।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷେ ଚ ନିଵତ୍ସ୍ଯାମି ପ୍ରାସାଦେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ମୁଁ ସକାଳେ ଏଠାରେ ମନ୍ଦିରରେ ରହିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମାଘାଷ୍ଟମ୍ଯାମହୋରାତ୍ରଂ ସକଲଂ ଚ ମହୀପତେ
ଓ ରାଜା, ମାଘ ମାସର ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନ ଓ ରାତି ସମସ୍ତ ଦିନ ଭରି,
ପ୍ରାଣିନାଂ ରୋଗନାଶାଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଵିଶେଷତଃ
ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ରୋଗ ନାଶ ପାଇଁ, ବିଶେଷକରି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ,