ଅଥାସୌ କଲିନାଵିଷ୍ଟୋ ଦ୍ଯୂତଂ ଚକ୍ରେ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ, କଳିର ପ୍ରଭାବରେ, ରାଜା ଜୁଆ ଖେଳିଲେ।
ତତଃ ସ ଵ୍ଯସନାସକ୍ତୋ ଵାର୍ଯମାଣୋଽପି ସଜ୍ଜନୈଃ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ବାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ରୁକିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ ତାଂ ସ ସମାଦାଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଗହନଂ ଵନମ୍
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗେ ନେଇ, ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତଃ ସ ଚିଂତଯାମାସ ଯଦ୍ଯେଷା ଭୀମମଂଦିରେ
ତାପରେ, ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ: 'ଯଦି ସେ ଭୀମଙ୍କ ଘରେ ରହିବେ...'
ନ ମଯା ତତ୍ର ଗଂତଵ୍ଯଂ କଥଂଚିଦପି ମାନିନା
'ମୁଁ ଅଭିମାନୀ, ସେଠି କେହିପରି ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ଯେନ ତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ସାଧ୍ଵୀ କୁଣ୍ଡିନଂ ଯାତି ତତ୍ପୁରମ୍ ପ୍ରଜଗାମ ଵନଂ ଘୋରଂ ଵନ୍ଯଶ୍ଵାପଦସଂକୁଲମ୍॥ ୬.୫୪.
ମୁଁ ଛାଡିଦେଇଥିବା ସେ ଶୁଭ୍ର ନାରୀ କୁଣ୍ଡିନ ନଗରକୁ ଗଲେ, ମୁଁ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ, ଅନେକ ଜନ୍ତୁ-ପଶୁ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷେ ଚାପି ସୋତ୍ଥାଯ ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯତି ଭାଭିନୀ
ପ୍ରଭାତେ ସେ ଉଠି, ଦୃଷ୍ଟି ପହଞ୍ଚି ପାରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିଲା।
ତତୋ ଵିଲପ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତା କରୁଣଂ ତତ୍ର କାନନେ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ଭରି, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୟାଭାବରେ କାନ୍ଦିଲା।
ନଲୋଽପି ଚ ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଭ୍ରମମାଣୋ ମହୀପତିଃ
ନଳ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଵନମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଜଗାମାନ୍ଯନ୍ମହାଵନମ୍
ତାପରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଛାଡି, ଅନ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ଏଵଂ ସ ପୃଥିଵୀପାଲୋ ଭ୍ରମମାଣୋଵନାଦ୍ଵନମ୍
ଏଭଳି, ରାଜା ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତନ୍ମହାନଵମୀଦିନମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ନବମୀ ଦିନ ଆସିଗଲା।
ତତଃ ସ ମୃନ୍ମଯୀଂ କୃତ୍ଵା ଚର୍ମମୁଣ୍ଡଧରାଂ ନୃପଃ
ତାପରେ, ରାଜା କାଠମାଟିରେ କର୍ମମୁଣ୍ଡା ଦେବୀଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ ସ୍ତୁତିଂ କୃତ୍ଵା ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା କୃତାଂଜଲିଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଉଡ଼ି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କଲେ।
ଜଯ ସର୍ଵଗତେ ଦେଵି ଚର୍ମମୁଣ୍ଡଧରେ ଵରେ
ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦେବୀ, କର୍ମମୁଣ୍ଡା, ଦୟାମୟୀ।
କାଲରାତ୍ରି ଜଯାଚିନ୍ତ୍ଯେ ନଵମ୍ଯଷ୍ଟମିଵଲ୍ଲଭେ ॥ ୬.୫୪.
ଜୟ ହେଉ, କାଳରାତ୍ରି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟା, ନବମୀ ଓ ଅଷ୍ଟମୀର ପ୍ରିୟା।
ଭୀମରୂପେ ସୁରୂପେ ଚ ମହାଵିଦ୍ଯେ ମହାବଲେ
ଭୟଙ୍କର ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରିଣୀ।
ନିତ୍ଯରୂପେ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରି ସୁରାମାଂସଵସାପ୍ରିଯେ
ନିତ୍ୟ ଆକୃତି, ଜଗତର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ମାଂସ ଓ ଚର୍ବି ପ୍ରିୟା।
ଶଵଯାନରତେ ରମ୍ଯେ ଭୁଜଂଗାଭରଣାନ୍ଵିତେ
ଶ୍ମଶାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ସାପର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଫେତ୍କାରା ରଵଶୋଭିଷ୍ଠେ ଗୀତଵାଦ୍ଯଵିରାଜିତେ
‘ଫେଟ୍’ ଚିତ୍କାରରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଥିବା।
ତ୍ଵଂ ରତିସ୍ତ୍ଵଂ ଧୃତିସ୍ତୁଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଂ ଗୌରୀ ତ୍ଵଂ ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ତୁମେ ଆସକ୍ତି, ତୁମେ ଧୃତି, ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି, ତୁମେ ଗୌରୀ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ରାଣୀ।
ଯତ୍କିଂଚିତ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ ଦେଵି ଦୃଶ୍ଯତେ
ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁ ନାରୀ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ଦେବୀ, ସେ ସବୁ ତୁମେ।
ଯେନ ସତ୍ଯେନ ତେନ ତ୍ଵମତ୍ରାଵାସଂ ଦ୍ରୁତଂ କୁରୁ
ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ଦୟାକରି ତୁମେ ଏଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଦର୍ଶନଂ ଗତ୍ଵା ତଂ ନୃପଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲା
ଦେବୀ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଲପାଇଥିବା, ଦର୍ଶନ ଦେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଗୃହାଣ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଵରଂ ମନସି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ତେଣୁ, ତୁମେ ମନରେ ଯେଉଁ ଆଶା ରଖିଛ, ସେଇ ଦାନ ମୋଠୁ ନେବା।
ସା ମଯା ନିର୍ଜନେ ମୁକ୍ତା ଵନେ ଵ୍ଯାଲଗଣାନ୍ଵିତେ ॥ ୬.୫୪.
ମୁଁ ତାକୁ ଜଙ୍ଗଳରେ, ଯେଉଁଠି ବହୁତ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ଥିଲେ, ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲି।
ଅଖଣ୍ଡଶୀଲାଂ ନିର୍ଦୋଷାଂ ଯଥାହଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମର କୃପାରେ, ମୁଁ ଅଭିନ୍ନ ଆଚରଣ ଓ ଦୋଷ ନଥିବା ହେଇପାରିଲି, ତୁମେ ଯେପରି।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯୋ ଦେଵି ସ୍ତୁତିଂ କୁର୍ଯାତ୍ପୁରସ୍ତଵ
ଓ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ,
ସୋଽପି ପାର୍ଥିଵଶାର୍ଦୂଲୋ ଲେଭେ ସର୍ଵଂ ତଯୋଦିତମ୍
ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦାନ ପାଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନଲନିର୍ମିତଚର୍ମମୁଣ୍ଡାମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଚତୁଷ୍ପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ଛଅଟି ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମାରେ, ନଳ ତିଆରି କରିଥିବା ଚର୍ମମୁଣ୍ଡାର ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ଚଉଁଠିଅଞ୍ଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।