ତତସ୍ତେ ମଂତ୍ରିଣୋ ଵୃଦ୍ଧାଃ ସ ଚ ରାଜା ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ରାଜା, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ...
ଭ୍ରୂଣଗର୍ତାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତାମେଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ବୃଣଗର୍ତାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଗତାଶ୍ଚ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ କାଲେନାଲ୍ପେନ ଦୁର୍ଲଭାମ୍
ସେମାନେ ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ସା ଗର୍ତା ପ୍ରଖ୍ଯାତା ଧରଣୀତଲେ ୬.୫୩.
ସେହି ସମୟରୁ, ଏହି ଗର୍ତା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଇଗଲା।
ତତ୍ର କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁରୁତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ ସେଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ,
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସମାଚରେତ୍
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସେଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ନଲେନ ସ୍ଥାପିତା ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵଯମେଵ ମହାତ୍ମନା
ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ନଳ ନିଜେ, ଉତ୍ତମ ହୃଦୟ ଥିବା, ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଅଭ୍ଯର୍ଚଯତି ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋ ମହାନଵମୀ ଦିନେ
ଯେଉଁ ଲୋକ ମହାନବମୀ ଦିନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ଵୀରସେନସୁତଃ ପୂର୍ଵଂ ନଲୋନାମ ମହୀପତିଃ
ପୂର୍ବରୁ ବୀରସେନଙ୍କ ପୁଅ ନଳ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଭାର୍ଯା ତସ୍ଯାଭଵତ୍ସାଧ୍ଵୀ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋପି ଗରୀଯସୀ
ତାଙ୍କର ଜଣେ ନାରୀ ଥିଲେ, ସେ ଅତି ଶୁଭ୍ର ଓ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଅଥାସୌ କଲିନାଵିଷ୍ଟୋ ଦ୍ଯୂତଂ ଚକ୍ରେ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ, କଳିର ପ୍ରଭାବରେ, ରାଜା ଜୁଆ ଖେଳିଲେ।
ତତଃ ସ ଵ୍ଯସନାସକ୍ତୋ ଵାର୍ଯମାଣୋଽପି ସଜ୍ଜନୈଃ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ବାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ରୁକିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ ତାଂ ସ ସମାଦାଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଗହନଂ ଵନମ୍
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗେ ନେଇ, ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତଃ ସ ଚିଂତଯାମାସ ଯଦ୍ଯେଷା ଭୀମମଂଦିରେ
ତାପରେ, ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ: 'ଯଦି ସେ ଭୀମଙ୍କ ଘରେ ରହିବେ...'
ନ ମଯା ତତ୍ର ଗଂତଵ୍ଯଂ କଥଂଚିଦପି ମାନିନା
'ମୁଁ ଅଭିମାନୀ, ସେଠି କେହିପରି ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ଯେନ ତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ସାଧ୍ଵୀ କୁଣ୍ଡିନଂ ଯାତି ତତ୍ପୁରମ୍ ପ୍ରଜଗାମ ଵନଂ ଘୋରଂ ଵନ୍ଯଶ୍ଵାପଦସଂକୁଲମ୍॥ ୬.୫୪.
ମୁଁ ଛାଡିଦେଇଥିବା ସେ ଶୁଭ୍ର ନାରୀ କୁଣ୍ଡିନ ନଗରକୁ ଗଲେ, ମୁଁ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ, ଅନେକ ଜନ୍ତୁ-ପଶୁ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷେ ଚାପି ସୋତ୍ଥାଯ ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯତି ଭାଭିନୀ
ପ୍ରଭାତେ ସେ ଉଠି, ଦୃଷ୍ଟି ପହଞ୍ଚି ପାରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିଲା।
ତତୋ ଵିଲପ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତା କରୁଣଂ ତତ୍ର କାନନେ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ଭରି, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୟାଭାବରେ କାନ୍ଦିଲା।
ନଲୋଽପି ଚ ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଭ୍ରମମାଣୋ ମହୀପତିଃ
ନଳ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଵନମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଜଗାମାନ୍ଯନ୍ମହାଵନମ୍
ତାପରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଛାଡି, ଅନ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ଏଵଂ ସ ପୃଥିଵୀପାଲୋ ଭ୍ରମମାଣୋଵନାଦ୍ଵନମ୍
ଏଭଳି, ରାଜା ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତନ୍ମହାନଵମୀଦିନମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ନବମୀ ଦିନ ଆସିଗଲା।
ତତଃ ସ ମୃନ୍ମଯୀଂ କୃତ୍ଵା ଚର୍ମମୁଣ୍ଡଧରାଂ ନୃପଃ
ତାପରେ, ରାଜା କାଠମାଟିରେ କର୍ମମୁଣ୍ଡା ଦେବୀଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ ସ୍ତୁତିଂ କୃତ୍ଵା ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା କୃତାଂଜଲିଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଉଡ଼ି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କଲେ।
ଜଯ ସର୍ଵଗତେ ଦେଵି ଚର୍ମମୁଣ୍ଡଧରେ ଵରେ
ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦେବୀ, କର୍ମମୁଣ୍ଡା, ଦୟାମୟୀ।
କାଲରାତ୍ରି ଜଯାଚିନ୍ତ୍ଯେ ନଵମ୍ଯଷ୍ଟମିଵଲ୍ଲଭେ ॥ ୬.୫୪.
ଜୟ ହେଉ, କାଳରାତ୍ରି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟା, ନବମୀ ଓ ଅଷ୍ଟମୀର ପ୍ରିୟା।
ଭୀମରୂପେ ସୁରୂପେ ଚ ମହାଵିଦ୍ଯେ ମହାବଲେ
ଭୟଙ୍କର ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରିଣୀ।
ନିତ୍ଯରୂପେ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରି ସୁରାମାଂସଵସାପ୍ରିଯେ
ନିତ୍ୟ ଆକୃତି, ଜଗତର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ମାଂସ ଓ ଚର୍ବି ପ୍ରିୟା।
ଶଵଯାନରତେ ରମ୍ଯେ ଭୁଜଂଗାଭରଣାନ୍ଵିତେ
ଶ୍ମଶାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ସାପର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଫେତ୍କାରା ରଵଶୋଭିଷ୍ଠେ ଗୀତଵାଦ୍ଯଵିରାଜିତେ
‘ଫେଟ୍’ ଚିତ୍କାରରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଥିବା।