ଅତ୍ର ସଂନିହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ଭ୍ରୂଣରୂପେଣ ଶଂକରଃ
ଏଠାରେ ଶିବ ନିତ୍ୟ ଭୃଣ୍ଣ ରୂପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଦା ପ୍ରପତିତଂ ଲିଂଗଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଗଲା,
ଲଜ୍ଜିତେନ ସ୍ଵଵାସାର୍ଥଂ ମହଦ୍ଦୁଃଖଯୁତେନ ଚ
ଲଜ୍ଜାରେ, ନିଜ ଗୃହକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ,
ସର୍ଵପାପହରା ତେନ ଗର୍ତେଯଂ ପୃଥି ଵୀପତେ ୬.୫୩.
ଏହି ଗର୍ତ୍ତ, ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ସେଇ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ।
ସୋଽପି ପାର୍ଥିଵଶାର୍ଦୂଲଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଯଯୌ
ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତଂ ପାପନିର୍ମୁକ୍ତଂ ତେଜସା ଭାସ୍କରୋପମମ୍
ତାପରେ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜମୟ ହେଲେ।
ସୋଽପି ବ୍ରାହ୍ମଣଶାର୍ଦୂଲୋ ଵସିଷ୍ଠସ୍ତଂ ମହୀପତିମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ବସିଷ୍ଠ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମୁକ୍ତୋସି ରାଜେଂଦ୍ର ପାପାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଵଧୋଦ୍ଭଵାତ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ରାଜା, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଜନିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲ।
ତସ୍ମାତ୍କୀର୍ତଯ ଭୂପାଲ କସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ସମାଗତଃ
ସେହିପରି, ରାଜା, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବ, ସେଠି ଏହି କଥା କହ।
ତତଃ ସ କଥଯାମାସ ଭ୍ରୂଣଗର୍ତାସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ ସେ ବୃଣଗର୍ତାର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିଲେ।
ତତସ୍ତେ ମଂତ୍ରିଣୋ ଵୃଦ୍ଧାଃ ସ ଚ ରାଜା ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ରାଜା, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ...
ଭ୍ରୂଣଗର୍ତାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତାମେଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ବୃଣଗର୍ତାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଗତାଶ୍ଚ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ କାଲେନାଲ୍ପେନ ଦୁର୍ଲଭାମ୍
ସେମାନେ ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ସା ଗର୍ତା ପ୍ରଖ୍ଯାତା ଧରଣୀତଲେ ୬.୫୩.
ସେହି ସମୟରୁ, ଏହି ଗର୍ତା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଇଗଲା।
ତତ୍ର କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁରୁତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ ସେଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ,
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସମାଚରେତ୍
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସେଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ନଲେନ ସ୍ଥାପିତା ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵଯମେଵ ମହାତ୍ମନା
ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ନଳ ନିଜେ, ଉତ୍ତମ ହୃଦୟ ଥିବା, ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଅଭ୍ଯର୍ଚଯତି ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋ ମହାନଵମୀ ଦିନେ
ଯେଉଁ ଲୋକ ମହାନବମୀ ଦିନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ଵୀରସେନସୁତଃ ପୂର୍ଵଂ ନଲୋନାମ ମହୀପତିଃ
ପୂର୍ବରୁ ବୀରସେନଙ୍କ ପୁଅ ନଳ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଭାର୍ଯା ତସ୍ଯାଭଵତ୍ସାଧ୍ଵୀ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋପି ଗରୀଯସୀ
ତାଙ୍କର ଜଣେ ନାରୀ ଥିଲେ, ସେ ଅତି ଶୁଭ୍ର ଓ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଅଥାସୌ କଲିନାଵିଷ୍ଟୋ ଦ୍ଯୂତଂ ଚକ୍ରେ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ, କଳିର ପ୍ରଭାବରେ, ରାଜା ଜୁଆ ଖେଳିଲେ।
ତତଃ ସ ଵ୍ଯସନାସକ୍ତୋ ଵାର୍ଯମାଣୋଽପି ସଜ୍ଜନୈଃ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ବାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ରୁକିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ ତାଂ ସ ସମାଦାଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଗହନଂ ଵନମ୍
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗେ ନେଇ, ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତଃ ସ ଚିଂତଯାମାସ ଯଦ୍ଯେଷା ଭୀମମଂଦିରେ
ତାପରେ, ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ: 'ଯଦି ସେ ଭୀମଙ୍କ ଘରେ ରହିବେ...'
ନ ମଯା ତତ୍ର ଗଂତଵ୍ଯଂ କଥଂଚିଦପି ମାନିନା
'ମୁଁ ଅଭିମାନୀ, ସେଠି କେହିପରି ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ଯେନ ତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ସାଧ୍ଵୀ କୁଣ୍ଡିନଂ ଯାତି ତତ୍ପୁରମ୍ ପ୍ରଜଗାମ ଵନଂ ଘୋରଂ ଵନ୍ଯଶ୍ଵାପଦସଂକୁଲମ୍॥ ୬.୫୪.
ମୁଁ ଛାଡିଦେଇଥିବା ସେ ଶୁଭ୍ର ନାରୀ କୁଣ୍ଡିନ ନଗରକୁ ଗଲେ, ମୁଁ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ, ଅନେକ ଜନ୍ତୁ-ପଶୁ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷେ ଚାପି ସୋତ୍ଥାଯ ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯତି ଭାଭିନୀ
ପ୍ରଭାତେ ସେ ଉଠି, ଦୃଷ୍ଟି ପହଞ୍ଚି ପାରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିଲା।
ତତୋ ଵିଲପ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତା କରୁଣଂ ତତ୍ର କାନନେ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ଭରି, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୟାଭାବରେ କାନ୍ଦିଲା।
ନଲୋଽପି ଚ ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଭ୍ରମମାଣୋ ମହୀପତିଃ
ନଳ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଵନମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଜଗାମାନ୍ଯନ୍ମହାଵନମ୍
ତାପରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଛାଡି, ଅନ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।