ଯେନ ନିର୍ମୁକ୍ତପାପୋଽହଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୋମି ଚାତ୍ମନଃ
ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି ଏବଂ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲି।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଂକାରସ୍ତତଃ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋର ଭାବନା ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ସଫଳତା ଲାଭ କରିବ।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସଂଯତାତ୍ମା ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ତାପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିଥିବା,
ନ ନଶ୍ଯତି ସ ଦୁର୍ଗଂଧୋ ନ ଚ ତେଜଃ ପ୍ରଵର୍ଧତେ ୬.୫୩.
ସେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ରହେନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ତେଜ ହ୍ରାସ ହୁଏନାହିଁ।
ତତଃ ସଂଭ୍ରମମାଣଶ୍ଚ କଦାଚି ଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ତାପରେ, କେବେ କେବେ ଚିନ୍ତିତ ହେଇ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ,
ସୁଶ୍ରାଂତଃ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାର୍ତୋ ନିଶୀଥେ ତମସାଵୃତେ
ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ, ଭୋକ ଓ ତିଆସରେ ପୀଡ଼ିତ, ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ,
କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ତତୋ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତସ୍ତୀର୍ଥାତ୍ତସ୍ମାନ୍ମହୀପତିଃ
ବହୁତ କଷ୍ଟରେ, ସେ ରାଜା ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରୁ ବାହାରିଲେ।
ଦୁର୍ଗଂଧେନ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ସୋଦ୍ଯମଂ ଲଘୁତାଂ ଗତମ୍
ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ହେବାରୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିଲା, ଉଦ୍ୟମ କରି ଏହା ହଲୁକା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦେହବିହୀନ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚରଣ ହେଲା:
ଵିମୁକ୍ତୋଽସି ମହାରାଜ ସାଂପ୍ରତଂ ପୂର୍ଵପାତକୈଃ
ହେ ମହାରାଜା, ଏବେ ତୁମେ ପୂର୍ବ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛ।
ଅତ୍ର ସଂନିହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ଭ୍ରୂଣରୂପେଣ ଶଂକରଃ
ଏଠାରେ ଶିବ ନିତ୍ୟ ଭୃଣ୍ଣ ରୂପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଦା ପ୍ରପତିତଂ ଲିଂଗଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଗଲା,
ଲଜ୍ଜିତେନ ସ୍ଵଵାସାର୍ଥଂ ମହଦ୍ଦୁଃଖଯୁତେନ ଚ
ଲଜ୍ଜାରେ, ନିଜ ଗୃହକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ,
ସର୍ଵପାପହରା ତେନ ଗର୍ତେଯଂ ପୃଥି ଵୀପତେ ୬.୫୩.
ଏହି ଗର୍ତ୍ତ, ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ସେଇ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ।
ସୋଽପି ପାର୍ଥିଵଶାର୍ଦୂଲଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଯଯୌ
ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତଂ ପାପନିର୍ମୁକ୍ତଂ ତେଜସା ଭାସ୍କରୋପମମ୍
ତାପରେ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜମୟ ହେଲେ।
ସୋଽପି ବ୍ରାହ୍ମଣଶାର୍ଦୂଲୋ ଵସିଷ୍ଠସ୍ତଂ ମହୀପତିମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ବସିଷ୍ଠ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମୁକ୍ତୋସି ରାଜେଂଦ୍ର ପାପାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଵଧୋଦ୍ଭଵାତ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ରାଜା, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଜନିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲ।
ତସ୍ମାତ୍କୀର୍ତଯ ଭୂପାଲ କସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ସମାଗତଃ
ସେହିପରି, ରାଜା, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବ, ସେଠି ଏହି କଥା କହ।
ତତଃ ସ କଥଯାମାସ ଭ୍ରୂଣଗର୍ତାସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ ସେ ବୃଣଗର୍ତାର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିଲେ।
ତତସ୍ତେ ମଂତ୍ରିଣୋ ଵୃଦ୍ଧାଃ ସ ଚ ରାଜା ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ରାଜା, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ...
ଭ୍ରୂଣଗର୍ତାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତାମେଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ବୃଣଗର୍ତାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଗତାଶ୍ଚ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ କାଲେନାଲ୍ପେନ ଦୁର୍ଲଭାମ୍
ସେମାନେ ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ସା ଗର୍ତା ପ୍ରଖ୍ଯାତା ଧରଣୀତଲେ ୬.୫୩.
ସେହି ସମୟରୁ, ଏହି ଗର୍ତା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଇଗଲା।
ତତ୍ର କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁରୁତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ ସେଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ,
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସମାଚରେତ୍
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସେଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ନଲେନ ସ୍ଥାପିତା ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵଯମେଵ ମହାତ୍ମନା
ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ନଳ ନିଜେ, ଉତ୍ତମ ହୃଦୟ ଥିବା, ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଅଭ୍ଯର୍ଚଯତି ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋ ମହାନଵମୀ ଦିନେ
ଯେଉଁ ଲୋକ ମହାନବମୀ ଦିନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ଵୀରସେନସୁତଃ ପୂର୍ଵଂ ନଲୋନାମ ମହୀପତିଃ
ପୂର୍ବରୁ ବୀରସେନଙ୍କ ପୁଅ ନଳ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଭାର୍ଯା ତସ୍ଯାଭଵତ୍ସାଧ୍ଵୀ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋପି ଗରୀଯସୀ
ତାଙ୍କର ଜଣେ ନାରୀ ଥିଲେ, ସେ ଅତି ଶୁଭ୍ର ଓ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।