ତତଶ୍ଚ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ
ଏପରେ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଦେହ କଟକଟି ହୋଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତଂ ତେଜସା ହୀନଂ ଦୁର୍ଗଂଧେନ ସମାଵୃତମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କୁ ତେଜ ହୀନ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଢାକି ଦେଖି—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ମଂତ୍ରିଣସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ର ପୌତ୍ରାସ୍ତଥା ପରେ
ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—
ଊଚୁଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ନ ତ୍ଵମର୍ହସି ସଂଗମମ୍ ୬.୫୩.
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଆମ ସହିତ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଵସିଷ୍ଠମାହୂଯ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମାଚର
ତେଣୁ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଡାକି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍
ତାପରେ ସେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ବସିଷ୍ଠ ମହାମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତଵ ପ୍ରସାଦତୋ ଵିପ୍ର ସ ହତୋ ରାକ୍ଷସୋ ମଯା
'ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ମୁଁ ସେଇ ରାକ୍ଷସକୁ ବଧ କରିପାରିଲି।'
ମମ ଗାତ୍ରାତ୍ସୁଦୁର୍ଗଂଧଃ ସମୁଦ୍ଗଚ୍ଛତି ସର୍ଵତଃ
'ମୋ ଦେହରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବାହାରୁଛି।'
ତତ୍କିମେତଦ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜୋ ହାନିରତୀଵ ମେ
'ଏହା କଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ? ମୋର ତେଜ ବହୁତ କମିଯାଇଛି।'
ବ୍ରାହ୍ମଣା ବହଵୋ ଧ୍ଵସ୍ତାସ୍ତଥା ଵିଧ୍ଵଂସିତା ମଖାଃ
'ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ବଳି ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି।'
ଯେନ ନିର୍ମୁକ୍ତପାପୋଽହଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୋମି ଚାତ୍ମନଃ
ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି ଏବଂ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲି।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଂକାରସ୍ତତଃ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋର ଭାବନା ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ସଫଳତା ଲାଭ କରିବ।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସଂଯତାତ୍ମା ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ତାପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିଥିବା,
ନ ନଶ୍ଯତି ସ ଦୁର୍ଗଂଧୋ ନ ଚ ତେଜଃ ପ୍ରଵର୍ଧତେ ୬.୫୩.
ସେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ରହେନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ତେଜ ହ୍ରାସ ହୁଏନାହିଁ।
ତତଃ ସଂଭ୍ରମମାଣଶ୍ଚ କଦାଚି ଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ତାପରେ, କେବେ କେବେ ଚିନ୍ତିତ ହେଇ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ,
ସୁଶ୍ରାଂତଃ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାର୍ତୋ ନିଶୀଥେ ତମସାଵୃତେ
ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ, ଭୋକ ଓ ତିଆସରେ ପୀଡ଼ିତ, ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ,
କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ତତୋ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତସ୍ତୀର୍ଥାତ୍ତସ୍ମାନ୍ମହୀପତିଃ
ବହୁତ କଷ୍ଟରେ, ସେ ରାଜା ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରୁ ବାହାରିଲେ।
ଦୁର୍ଗଂଧେନ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ସୋଦ୍ଯମଂ ଲଘୁତାଂ ଗତମ୍
ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ହେବାରୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିଲା, ଉଦ୍ୟମ କରି ଏହା ହଲୁକା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦେହବିହୀନ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚରଣ ହେଲା:
ଵିମୁକ୍ତୋଽସି ମହାରାଜ ସାଂପ୍ରତଂ ପୂର୍ଵପାତକୈଃ
ହେ ମହାରାଜା, ଏବେ ତୁମେ ପୂର୍ବ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛ।
ଅତ୍ର ସଂନିହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ଭ୍ରୂଣରୂପେଣ ଶଂକରଃ
ଏଠାରେ ଶିବ ନିତ୍ୟ ଭୃଣ୍ଣ ରୂପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଦା ପ୍ରପତିତଂ ଲିଂଗଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ିଗଲା,
ଲଜ୍ଜିତେନ ସ୍ଵଵାସାର୍ଥଂ ମହଦ୍ଦୁଃଖଯୁତେନ ଚ
ଲଜ୍ଜାରେ, ନିଜ ଗୃହକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ,
ସର୍ଵପାପହରା ତେନ ଗର୍ତେଯଂ ପୃଥି ଵୀପତେ ୬.୫୩.
ଏହି ଗର୍ତ୍ତ, ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ସେଇ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ।
ସୋଽପି ପାର୍ଥିଵଶାର୍ଦୂଲଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଯଯୌ
ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତଂ ପାପନିର୍ମୁକ୍ତଂ ତେଜସା ଭାସ୍କରୋପମମ୍
ତାପରେ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜମୟ ହେଲେ।
ସୋଽପି ବ୍ରାହ୍ମଣଶାର୍ଦୂଲୋ ଵସିଷ୍ଠସ୍ତଂ ମହୀପତିମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ବସିଷ୍ଠ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମୁକ୍ତୋସି ରାଜେଂଦ୍ର ପାପାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଵଧୋଦ୍ଭଵାତ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ରାଜା, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଜନିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲ।
ତସ୍ମାତ୍କୀର୍ତଯ ଭୂପାଲ କସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ସମାଗତଃ
ସେହିପରି, ରାଜା, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବ, ସେଠି ଏହି କଥା କହ।
ତତଃ ସ କଥଯାମାସ ଭ୍ରୂଣଗର୍ତାସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ତାପରେ ସେ ବୃଣଗର୍ତାର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିଲେ।