ଶାରଦସ୍ଯେଵ ମେଘସ୍ଯ ଗର୍ଜିତଂ ତଵ ନିଷ୍ଫଲମ୍
ତୁମର ଗର୍ଜନ ଶରଦ ଋତୁର ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଅଫଳ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସମାଦାଯ ତତୋ ଵୃକ୍ଷଂ ସ ପାର୍ଥିଵଃ
ଏଭଳି କହି, ରାଜା ଏକ ଗଛକୁ ଧରିଲେ।
ସୋଽପି ଵୃକ୍ଷଂ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ ୬.୫୩.
ସେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଆଖି ରକ୍ତ ହୋଇ, ଗଛଟିକୁ ଉପଟେଇଦେଲେ।
ଏଵଂ ଦ୍ଵାଵପି ତୌ ଶୂରୌ ଵୃକ୍ଷଯୁଦ୍ଧଂ ମହାବଲୌ
ଏଭଳି, ସେଇ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଗଛ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କୃତଵନ୍ତୌ ଵନେ ତତ୍ର ବହୁଵୃକ୍ଷକ୍ଷଯାଵହମ୍
ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ବହୁ ଗଛକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ଅଥ ତଂ ଶ୍ରାଂତମାଲୋକ୍ଯ କୂରବୁଦ୍ଧିଂ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ଦେଖି, ରାଜା—
ତତଶ୍ଚାସ୍ଫୋଟଯାମାସ ଭୂମୌ କୋପସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଭୂମିକୁ ଜୋରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ନିହତେ ଶୂରେ ରାକ୍ଷସେ ସ ମହୀପତିଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଶୂର ବୀର ରାକ୍ଷସ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ରାଜା—
ତତସ୍ତେ ରାକ୍ଷସାଃ ଶେଷାଃ ସମଂତାତ୍ତଂ ମହୀପତିମ୍
ତାପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ।
ତତସ୍ତାନପି ଭୂପାଲୋ ଜଘାନ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ତାପରେ ରାଜା ହସିହସି ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ
ଏପରେ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଦେହ କଟକଟି ହୋଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତଂ ତେଜସା ହୀନଂ ଦୁର୍ଗଂଧେନ ସମାଵୃତମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କୁ ତେଜ ହୀନ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଢାକି ଦେଖି—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ମଂତ୍ରିଣସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ର ପୌତ୍ରାସ୍ତଥା ପରେ
ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—
ଊଚୁଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ନ ତ୍ଵମର୍ହସି ସଂଗମମ୍ ୬.୫୩.
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଆମ ସହିତ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଵସିଷ୍ଠମାହୂଯ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମାଚର
ତେଣୁ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଡାକି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍
ତାପରେ ସେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ବସିଷ୍ଠ ମହାମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତଵ ପ୍ରସାଦତୋ ଵିପ୍ର ସ ହତୋ ରାକ୍ଷସୋ ମଯା
'ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ମୁଁ ସେଇ ରାକ୍ଷସକୁ ବଧ କରିପାରିଲି।'
ମମ ଗାତ୍ରାତ୍ସୁଦୁର୍ଗଂଧଃ ସମୁଦ୍ଗଚ୍ଛତି ସର୍ଵତଃ
'ମୋ ଦେହରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବାହାରୁଛି।'
ତତ୍କିମେତଦ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜୋ ହାନିରତୀଵ ମେ
'ଏହା କଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ? ମୋର ତେଜ ବହୁତ କମିଯାଇଛି।'
ବ୍ରାହ୍ମଣା ବହଵୋ ଧ୍ଵସ୍ତାସ୍ତଥା ଵିଧ୍ଵଂସିତା ମଖାଃ
'ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ବଳି ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି।'
ଯେନ ନିର୍ମୁକ୍ତପାପୋଽହଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୋମି ଚାତ୍ମନଃ
ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି ଏବଂ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲି।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଂକାରସ୍ତତଃ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋର ଭାବନା ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ସଫଳତା ଲାଭ କରିବ।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସଂଯତାତ୍ମା ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ତାପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିଥିବା,
ନ ନଶ୍ଯତି ସ ଦୁର୍ଗଂଧୋ ନ ଚ ତେଜଃ ପ୍ରଵର୍ଧତେ ୬.୫୩.
ସେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ରହେନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ତେଜ ହ୍ରାସ ହୁଏନାହିଁ।
ତତଃ ସଂଭ୍ରମମାଣଶ୍ଚ କଦାଚି ଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ତାପରେ, କେବେ କେବେ ଚିନ୍ତିତ ହେଇ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ,
ସୁଶ୍ରାଂତଃ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାର୍ତୋ ନିଶୀଥେ ତମସାଵୃତେ
ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ, ଭୋକ ଓ ତିଆସରେ ପୀଡ଼ିତ, ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ,
କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ତତୋ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତସ୍ତୀର୍ଥାତ୍ତସ୍ମାନ୍ମହୀପତିଃ
ବହୁତ କଷ୍ଟରେ, ସେ ରାଜା ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରୁ ବାହାରିଲେ।
ଦୁର୍ଗଂଧେନ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ସୋଦ୍ଯମଂ ଲଘୁତାଂ ଗତମ୍
ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ହେବାରୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିଲା, ଉଦ୍ୟମ କରି ଏହା ହଲୁକା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦେହବିହୀନ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚରଣ ହେଲା:
ଵିମୁକ୍ତୋଽସି ମହାରାଜ ସାଂପ୍ରତଂ ପୂର୍ଵପାତକୈଃ
ହେ ମହାରାଜା, ଏବେ ତୁମେ ପୂର୍ବ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛ।