ଯଦନ୍ଯତ୍ର ଭଵେଚ୍ଛ୍ରେଯୋ ଵତ୍ସରେଣ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ତପସ୍ୱୀମାନେ ଏକ ବର୍ଷରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି,
ଏଵଂ ମତ୍ଵା ମଯା ଲିଂଗଂ ସ୍ନାପିତଂ ପଯସା ସଦା ୬.୫୧.
ଏହିପରି ଭାବି, ମୁଁ ସଦା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଏଁ।
ଗୋକୁଲଂ ଚ ସଖୀଃ ସ୍ଵାଶ୍ଚ ତଥାନ୍ଯଂ ଚ ସୁହୃଜ୍ଜନମ୍
ମୁଁ ମୋ ଗୋଠ, ସହେଳୀମାନେ, ନିଜ ଲୋକମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ସ୍ନେହିତମାନେ ଆଣିଥିଲି।
ଏତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ମଯା ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମୁଖାଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି।
ରାଜ୍ଯକର୍ମପ୍ରସକ୍ତେନ ଭୋଗାସକ୍ତେନ ନଂଦିନି
ନନ୍ଦିନୀ, ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୋଗରେ ମୁଁ ମନ ଲଗାଇ ରହିଥିଲି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମେ ମୁନିନା ତେନ ଦତ୍ତଃ ଶାପୋ ମହାତ୍ମନା
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନି ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ।
ସ୍ଥିତସ୍ତତ୍ରୈଵ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଧ୍ଯାଯମାନୋ ଦିଵାନିଶମ୍
ମୁଁ ସେଠାରେ ରହି, ଦିନ ଓ ରାତି ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲି।
ପ୍ରାସାଦଂ ତତ୍କୃତେ ମୁଖ୍ଯଂ ଵିଧାଯାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍
ତାହା ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯିବା ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲି।
ତତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେନ ସ୍ଵଲ୍ପୈରେଵ ଦିନୈର୍ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାହାର ପ୍ରଭାବରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ—
ତତ୍ର ଯଃ କାର୍ତିକେ ମାସି ଦୀପକଂ ସଂପ୍ରଯଚ୍ଛତି ୮୮ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଗୀତନୃତ୍ଯାଦିକଂ ନରଃ
ଏଠାରେ କେହି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଦୀପ ଦେଇଥିଲେ, ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ଆସିଲେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଏହାପରି କାମ କଲେ—
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍ ୬.୫୧.
ଏହି ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପଠତି ଯଶ୍ଚୈତଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ଯୁତଃ
ଯିଏ ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଓ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପଢ଼େ—
ପ୍ରାସାଦଂ ପରମଂ କୃତ୍ଵା ସାଧୁଦୃଷ୍ଟିସୁଖପ୍ରଦମ୍
ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ତସ୍ଯାଗ୍ରତଃ ଶୁଭଂ କୁଂଡଂ ତତ୍ର ଚୈଵ ଵିନିର୍ମିତମ୍
ସେହି ମନ୍ଦିରର ସାମ୍ନାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୋଖରୀ ମଧ୍ୟ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତତ୍ର ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତୌ ପଶ୍ଯେଦ୍ଯଃ ସମାହିତଃ
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ଭକ୍ତିସହିତ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଦେଖେ,
ତସ୍ଯୈଵ ପୂର୍ଵଦିଗ୍ଭାଗେଽଗସ୍ତ୍ଯକୁଣ୍ଡସମୀପତଃ
ସେହି ପୋଖରୀର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ପୋଖରୀ ନିକଟରେ,
ତସ୍ଯାଂ ଯଃ କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ମାସି ଵୈ ଫାଲ୍ଗୁନେ ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ତସ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣଦିଗ୍ଭାଗେ ତତ୍ରାସ୍ତି କପିଲା ନଦୀ
ସେହି ପୋଖରୀର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ କପିଳା ନଦୀ ଅଛି।
କପିଲାଯାଶ୍ଚ ପୂର୍ଵେଣ ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରଂ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
କପିଳା ନଦୀର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଅଛି।
ଯୋ ଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯ ତପସ୍ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରେ,
ତସ୍ଯାଧସ୍ତାଚ୍ଛିଲା ଵିପ୍ରା ଵିଦ୍ଯତେ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଶୁଭା
ସେଠାରେ ତଳେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏକ ପବିତ୍ର ବୈଷ୍ଣବ ପଥର ଅଛି।
ସଦା ମହାନଦୀତୋଯକ୍ଷାଲିତା ମୁକ୍ତିଦା ନୃଣାମ୍ ୬.୫୨.
ସେହି ପଥର ସଦା ବଡ଼ ନଦୀର ଜଳରେ ଧୋଇଯାଏ, ଏହା ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ତ୍ରିଵେଣୀ ଵହତେ ତସ୍ଯାଃ ପୁରତୋ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଦା
ସେହି ପଥରର ସାମ୍ନାରେ ତ୍ରିବେଣୀ ବହୁଛି, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ନୂନଂ ମୁକ୍ତିର୍ଭଵେତ୍ତେଷାଂ ଚିତା ଭସ୍ମନି ଗୋଷ୍ପଦମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଚିତା ଭସ୍ମ ସେଠାରେ ଗାଈର ଖୁର ଚିହ୍ନକୁ ପହଞ୍ଚେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ଯୈଵୋତ୍ତରଦିଗ୍ଭାଗେ ରୁଦ୍ରକୋଟିର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେହି ପୋଖରୀର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ରୁଦ୍ରକୋଟି ଅଛି।
ମହାଯୋଗିସ୍ଵରୂପେଣ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଠି ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶର ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏକ ମହାଯୋଗୀ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି।
ତତଃ କୌତୂହଲାଵିଷ୍ଟାଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ଯୁତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅହଂପୂର୍ଵମହଂପୂର୍ଵଂ ଵୀକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ତଂ ହରମ୍
ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ସେହି ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଦେଖିବି।
ଏତେଷାଂ ମଧ୍ଯତୋ ଯସ୍ତଂ ମହାଯୋଗିନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ସେହି ମହାଯୋଗୀ ଭଗବାନ୍କୁ ଦେଖେ,
ତତସ୍ତେଷାମଭିପ୍ରାଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଦେବ ମହେଶ୍ୱର