ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଶପଥୈର୍ଭଦ୍ରେ ଆଗମିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପୁନଃ
ଭଲ ମହିଳା, ତୁମେ ଶପଥ କରି କହିଥିଲ, 'ମୁଁ ପୁଣି ଆସିବି।'
ସୋଽହଂ ଭଦ୍ରେ ଦୁରାଚାରୋ ନୃଶଂସୋ ଜୀଵଘାତକଃ ୬.୫୧.
କିନ୍ତୁ ମୁଁ, ଭଲ ମହିଳା, ଦୁଷ୍ଟ, ନିର୍ଦୟ ଏବଂ ପ୍ରାଣ ନେଉଥିବା ଏକ ମୃଗ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ମେ ମହାଭାଗେ ପାପାସ୍ଯାତିଦୁରାତ୍ମନଃ
ତେଣୁ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ପାପୀ ମୋ ପାଖରୁ—
ଯେନ ମେ ସ୍ଯାତ୍ପରଂ ଶ୍ରେଯ ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
—ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ କିପରି ମୁଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇପାରିବି?
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଧର୍ମସର୍ଵସ୍ଵଂ ସଂକ୍ଷେପାନ୍ମମ କୀର୍ତଯ
ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ସାରକଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ମୋତେ କହ।
ଦ୍ଵାପରେ ଯଜ୍ଞଯୋଗଂ ଚ ଦାନମେକଂ କଲୌ ଯୁଗେ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଯୋଗ, କଳିଯୁଗରେ କେବଳ ଦାନ।
ଚରାଚରାଣାଂ ଭୂତାନାମଭଯଂ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିରାପଦତା ଦେଇଥାଏ—
ଅହିଂସଯା ଭଵେଦ୍ଯେଷାଂ ପ୍ରାଣଯାତ୍ରାନ୍ନପୂର୍ଵକମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଜୀବିକା ହିଂସା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ସେମାନେ ଅହିଂସା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି।
ନ ହିଂସଯା ଵିନାଽସ୍ମାକଂ ଯତଃ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରାଣଧାରଣମ୍ ଉପଦେଶଂ ସୁଧର୍ମାଯ ହିଂସକସ୍ଯାପି ଦେହିନାମ୍
ଆମ ପାଇଁ ହିଂସା ବିନା ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତଥାପି, ହିଂସା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଧର୍ମର ଉପଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ।
ଗହନେ ଯତ୍ପ୍ରଭାଵେନ ତ୍ଵଯା ମୁକ୍ତାସ୍ମ୍ଯହଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି ଧର୍ମର ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ, ତୁମେ ମୋତେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ଦେଲା।
ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ କୁରୁ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି, ସେଥିରେ ସଦା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କର।
ନାନ୍ଯସ୍ଯ କର୍ମଣଃ ଶକ୍ତିର୍ଵିଦ୍ଯତେ ତେ ନଖାଯୁଧ ୬.୫୧.
ତୁମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ନଖ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରୀ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥ ସା ଧେନୁର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ଯାଥ ଵନାଂତିକେ
ଏପରି କହି, ଗାଈ ତାପରେ ଜଙ୍ଗଲ ଧାରରେ ମୃଗ ପାଖକୁ—
ସୋଽପି ସଂଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ମୁକ୍ତିମାପ୍ତଵାନ୍
ସେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲା।
ଶାପଂ ଦୁର୍ଵାସସା ଦତ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵଂ ସହିତୈଃ ସୁତୈଃ
ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେ ସହିତ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଦେଲି।
ନୃପଃ କଲଶନାମାହଂ ହୈହଯାନ୍ଵଯସଂଭଵଃ
ମୁଁ ହେଉଛି କଳଶ ନାମକ ରାଜା, ହୈହୟ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ତତଃ ପ୍ରସାଦିତେନୋକ୍ତସ୍ତେନାହଂ ନଂଦିନୀ ଯଦା
ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲାପରେ, ସେ କହିଲେ—'ମୁଁ ହେଉଛି ନନ୍ଦିନୀ'।
ସା ନୂନଂ ନନ୍ଦିନୀ ତ୍ଵଂ ହି ଜ୍ଞାତା ଶାପାନ୍ତତୋ ମଯା
ଶାପ ଶେଷ ହେବା ପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନନ୍ଦିନୀ ବୋଲି ଚିହ୍ନିପାରିଲି।
ଯେନ ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଭୂଯଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରତି ସତ୍ଵରମ୍
ଏହିଠାରୁ ମୁଁ ଏବେ ତ୍ୱରିତ ମୋ ଘରକୁ ପୁଣି ଫେରୁଛି।
ନଂଦିନ୍ଯୁଵାଚ ଚମତ୍କାରପୁରକ୍ଷେତ୍ରମେତତ୍ପାତକନାଶନମ୍
ନନ୍ଦିନୀ କହିଲେ: ଏହି ଚମତ୍କାର କ୍ଷେତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ।
ଯଦନ୍ଯତ୍ର ଭଵେଚ୍ଛ୍ରେଯୋ ଵତ୍ସରେଣ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ତପସ୍ୱୀମାନେ ଏକ ବର୍ଷରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି,
ଏଵଂ ମତ୍ଵା ମଯା ଲିଂଗଂ ସ୍ନାପିତଂ ପଯସା ସଦା ୬.୫୧.
ଏହିପରି ଭାବି, ମୁଁ ସଦା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଏଁ।
ଗୋକୁଲଂ ଚ ସଖୀଃ ସ୍ଵାଶ୍ଚ ତଥାନ୍ଯଂ ଚ ସୁହୃଜ୍ଜନମ୍
ମୁଁ ମୋ ଗୋଠ, ସହେଳୀମାନେ, ନିଜ ଲୋକମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ସ୍ନେହିତମାନେ ଆଣିଥିଲି।
ଏତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ମଯା ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମୁଖାଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି।
ରାଜ୍ଯକର୍ମପ୍ରସକ୍ତେନ ଭୋଗାସକ୍ତେନ ନଂଦିନି
ନନ୍ଦିନୀ, ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୋଗରେ ମୁଁ ମନ ଲଗାଇ ରହିଥିଲି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମେ ମୁନିନା ତେନ ଦତ୍ତଃ ଶାପୋ ମହାତ୍ମନା
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନି ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ।
ସ୍ଥିତସ୍ତତ୍ରୈଵ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଧ୍ଯାଯମାନୋ ଦିଵାନିଶମ୍
ମୁଁ ସେଠାରେ ରହି, ଦିନ ଓ ରାତି ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲି।
ପ୍ରାସାଦଂ ତତ୍କୃତେ ମୁଖ୍ଯଂ ଵିଧାଯାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍
ତାହା ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯିବା ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲି।
ତତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେନ ସ୍ଵଲ୍ପୈରେଵ ଦିନୈର୍ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାହାର ପ୍ରଭାବରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ—
ତତ୍ର ଯଃ କାର୍ତିକେ ମାସି ଦୀପକଂ ସଂପ୍ରଯଚ୍ଛତି ୮୮ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଗୀତନୃତ୍ଯାଦିକଂ ନରଃ
ଏଠାରେ କେହି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଦୀପ ଦେଇଥିଲେ, ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ଆସିଲେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଏହାପରି କାମ କଲେ—