ତସ୍ମାଦହଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଂ ଚ ତିଷ୍ଠାତ୍ର ଗୋକୁଲେ
ତେଣୁ ମୁଁ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବି, ତୁମେ ଏଠି ଗୋକୁଳରେ ରୁହ।
ତତ୍କଥଂ ମମ ଜୀଵଂ ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷସ୍ଯସୁଭିରାତ୍ମନଃ ୬.୫୧.
ତୁମେ କିପରି ତୁମର ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମା ସହିତ ମୋର ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କରିବ?
ଅପଶ୍ଚିମମିଦଂ ପୁତ୍ର ମାତୃସଂଦିଷ୍ଟମୁତ୍ତମମ୍
ପୁଅ, ଏହା ମୋର ମାଆଙ୍କର ଶେଷ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପଦେଶ।
ଭ୍ରମମାଣୋ ଵନେ ପୁତ୍ର ମା ପ୍ରମାଦଂ କରିଷ୍ଯସି
ପୁଅ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ କେବେ ଅସାବଧାନ ହେଉନି।
ସମୁଦ୍ରମଟଵୀଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଵିଶଂତେ ଲୋଭମୋହିତାଃ
ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ପଡି, ଯେଉଁମାନେ ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଲୋଭାତ୍ପ୍ରମାଦାଦ୍ଵିଶ୍ରଂଭାତ୍ପୁରୁଷୋ ଵଧ୍ଯତେ ତ୍ରିଭିଃ
ଲୋଭ, ଅସାବଧାନତା ଓ ଅବିଶ୍ୱାସ — ଏହି ତିନିଟି କାରଣରୁ ଲୋକ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଆତ୍ମା ପୁତ୍ର ତ୍ଵଯା ରକ୍ଷ୍ଯଃ ସର୍ଵଦୈଵ ପ୍ରଯ ତ୍ନତଃ
ପୁଅ, ସବୁବେଳେ ଉତ୍ସାହରେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵିଷମସ୍ଥଂ ତୃଣାନ୍ନାଦ୍ଯଂ କଥଂଚିତ୍ପୁତ୍ରକ ତ୍ଵଯା
ପୁଅ, ବିପଦ୍ସ୍ଥଳରେ ଥିବା ଘାସ କେବେ ଖାଅନି।
ଏଵଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ତଂ ଵତ୍ସମଵଲିହ୍ଯ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ବଛାକୁ ପୁନିପୁନି ଚାଟିଲେ।
ତତଃ ସଖୀଜନଂ ସର୍ଵଂ ଗତା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ସଖୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱିଜ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତାଃ ସର୍ଵା ଗତ୍ଵାଽରଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ତାପରେ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ବହୁଲେ ଚଂପକେ ଦାମେ ଵସୁଧାରେ ଘଟସ୍ରଵେ ୬.୫୧.
ଘନ ଚମ୍ପାକ ଗଛର ଝୁପଡିରେ, ମାଟିର ଝରଣା ଓ ଘଡ଼ାରୁ ପାଣି ବହୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ।
ତଥାନ୍ଯା ଧେନଵୋ ଯାଶ୍ଚ ସଂସ୍ଥିତା ଗୋକୁଲାଂତିକେ ଅଦ୍ଯାହଂ ନିଜଯୂଥସ୍ଯ ଭ୍ରମଂତୀ ନାତିଦୂରତଃ
ଏଭଳି ଗୋକୁଳ ନିକଟରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାୟମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଆଜି ମୁଁ ମୋ ଦଳ ସହିତ ଅତି ଦୂରକୁ ଯାଉନି।
ତତଶ୍ଚ ଗହନଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଵନଂ ମାନୁଷଵର୍ଜିତମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ମଣିଷ ଶୂନ୍ୟ ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ଦର୍ଶନାର୍ଥାଯ ସୁତସଂଭାଷଣାଯ ଚ
ତୁମମାନେ ଦେଖିବା ଓ ମୋ ପୁଅ ସହ କଥାହେବା ପାଇଁ।
ଦୃଷ୍ଟଃ ସଂଭାଷିତଃ ପୁତ୍ରଃ ଶାସିତଶ୍ଚ ମଯା ହି ସଃ
ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଦେଖିଛି, କଥାହେଇଛି ଏବଂ ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି।
ଅଜ୍ଞାନାଜ୍ଜ୍ଞାନତୋ ଵାପି ଭଵତୀନାଂ ମଯା କୃତମ୍
ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରୁ, ମୁଁ ତୁମମାନେ ପାଇଁ କାମ କରିଛି।
ଅନାଥୋ ହ୍ଯବଲୋ ଦୀନଃ କ୍ଷୀରପୋ ମମ ବାଲକଃ
ମୋ ଶିଶୁ ଅନାଥ, ଦୁର୍ବଳ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଦୁଧ ଖାଇଥିବା।
ଭ୍ରମମାଣୋଽସମେ ସ୍ଥାନେ ଵ୍ରଜମାନୋଽନ୍ଯଗୋକୁଲେ
ଅଜଣା ଜାଗାରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା, ଅନ୍ୟ ଗୋପାଳ ଗାଁକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ,
ଅହଂ ତତ୍ର ଗମିଷ୍ଯାମି ସ ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଃ
ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବାଘ ରହିଛି ।
ଆପଦ୍ଧର୍ମଂ ନ ଵେତ୍ସି ତ୍ଵଂ ନୂନଂ ଯେନ ପ୍ରଗଚ୍ଛସି
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆପତ୍କାଳର ଧର୍ମ ଜାଣୁନାହାଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଚାଲିଯାଉଛ ।
ନ ନର୍ମଯୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ହିନସ୍ତି ନ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଜାତିର୍ନ ଵିଵାହକାଲେ ୬.୫୧.
ମଜା କରି କହାଯାଇଥିବା କଥା କେବେ କ୍ଷତି କରେନାହିଁ; ନାହିଁ ନାରୀମାନେ ଦୋଷୀ, ବା ବିବାହ ସମୟରେ କେବେ ଦୋଷ ହୁଏନାହିଁ ।
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ନ ଗଂତଵ୍ଯଂ ଦୋଷୋ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ତେ ଶୁଭେ
ତେଣୁ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏଥିରେ ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ଶୁଭେ ।
ଆତ୍ମପ୍ରାଣହିତାର୍ଥାଯ ନ ସାଧୂନାଂ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ
ନିଜ ପ୍ରାଣ ଓ ଉପକାର ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା କାମକୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଲୋକୋ ଧର୍ମଃ ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ସତ୍ୟ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦଢ଼ିତ; ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଦଢ଼ିତ ।
ଵିଷ୍ଣଵେ ପୃଥିଵୀଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ବଲିଃ ପାତାଲମାଶ୍ରିତଃ
ବଳି ଭୂମିକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଇ, ପାତାଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ।
ଯଃ ସ୍ଵଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ନ କରୋତି ଯଥୋଦିତମ୍
ଯିଏ ନିଜ ଉଚ୍ଚାରିତ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରେନାହିଁ,
ଯା ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯପ୍ରତିଷ୍ଠାର୍ଥଂ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜସି ଦୁସ୍ତ୍ଯଜାନ୍
ତୁମେ ସତ୍ୟ ପାଇଁ, ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରାଣକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛ ।
କିଂ ତ୍ଵାଂ କଲ୍ଯାଣି ଵକ୍ଷ୍ଯାମଃ ସ୍ଵଯଂ ଧର୍ମାର୍ଥଵାଦିନୀମ୍
ହେ କଳ୍ୟାଣି, ତୁମେ ନିଜେ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଥା କହୁଛ, ଆମେ ତୁମକୁ କଣ କହିବୁ ?
ତସ୍ମାଦ୍ଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗେ ନ ଶୋଚ୍ଯଃ ପୁତ୍ରକସ୍ତଵ
ତେଣୁ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଯାଅ; ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।