ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ଜଗାମ ନିଜମାଶ୍ରମମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନଷ୍ଟସ୍ମୃତିସ୍ତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଂତୂନ୍ପୁରଃସ୍ଥିତାନ୍
ତାପରେ, ସେ ସ୍ମୃତି ହରାଇ ଦେଖିଲେ, ସାମ୍ନାରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଦାଉଁଥିଲେ।
ଅଥ ତେ ମଂତ୍ରିଣସ୍ତସ୍ଯ ଶାପସ୍ଯାତଂ ମହୀପତେଃ
ତାପରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଶାପର ପ୍ରଭାବ ବୁଝିଲେ—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ କଲଶେଶ୍ଵରାଖ୍ଯାନେ କଲଶନୃପତେର୍ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାପେନ ଵ୍ଯାଘ୍ରତ୍ଵପ୍ରାପ୍ତିଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ଶ୍ରୀହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମାରେ, କଳଶେଶ୍ୱରଙ୍କ କଥାରେ, 'ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ କଳଶ ରାଜାଙ୍କ ବାଘ ହେବାର ବିବରଣୀ' ନାମକ ଉଣପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରରୂପସ୍ଯ କାନନେ
ଏଭଳି ରାଜା ବାଘର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ଦେଶେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେଠାରେ—
ତତ୍ରାସ୍ତି ନନ୍ଦିନୀନାମ ଧେନୁଃ ପୀନପଯୋଧରା
ସେଠାରେ ଏକ ଗାଈ ଅଛି, ନାମ ନନ୍ଦିନୀ, ଯାହାର ଦୁଧ ଭରିଥିବା ଉଦର ଅଛି।
ଅଥ ସା ନିଜଯୂଥସ୍ଯ ସଦାଗ୍ରେ ତୃଣଵାଂଛଯା
ସେ ସଦା ନିଜ ଝୁଣ୍ଡର ଆଗରେ ଥାଏ, ଘାସ ଖାଇବାକୁ ଚାହେ—
ଅପଶ୍ଯତ୍ତେଜସା ଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵଯମେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ସେଠାରେ, ସେ ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିଲା, ଯାହା ଏକାକି ଦାଉଁଥିଲା।
ତତସ୍ତସ୍ଯୋପରି ସ୍ଥିତ୍ଵା ସୁସ୍ରାଵ ସୁମହତ୍ପଯଃ
ତାପରେ, ସେ ତାହାର ଉପରେ ଦାଉଁଥିବାବେଳେ ବହୁତ ଦୁଧ ଝରାଇଲା।
ଏଵଂ ତାଂ ସ୍ନପନଂ ତସ୍ଯ ସଦା ଲିଂଗସ୍ଯ କୁର୍ଵତୀମ୍
ଏଭଳି, ସେ ସଦା ସେହି ଲିଙ୍ଗର ଅଭିଷେକ କରୁଥିଲା।
ଅନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଦିଵସେ ତତ୍ର ସ୍ଥାନେ ଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ସମାଗତଃ
ଅନ୍ୟ ଦିନ, ସେଠାରେ, ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ବାଘ ଆସିଲା।
ଅଥ ସା ତତ୍ର ଆଯାତା ପତିତା ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରେ
ତାପରେ, ସେଠାକୁ ଆସିବାବେଳେ, ସେ ବାଘର ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ତତଃ ସା ଗୋକୁଲେ ବଦ୍ଧଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ସ୍ଵଂ ଲଘୁଵତ୍ସକମ୍ ୬.୫୦.
ତାପରେ, ଗୋଶାଳାରେ ବନ୍ଧା ନିଜ ଛୋଟ ବଛାକୁ ମନେପକାଇଲା।
ଅଦ୍ଯୈକାହଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତା କାନନେ ଜନଵର୍ଜିତେ
ଆଜି ମୁଁ ଏକା ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଆସିଛି, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ମଣିଷ ନାହାନ୍ତି।
ଯେନ ସତ୍ଯେନ ଭକ୍ତ୍ଯାଦ୍ଯ ସ୍ନପନାଯାହମାଗତା
ଆଜି ଯେଭଳି ସତ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଁ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଆସିଛି,
ଏଵଂ ସା କରୁଣଂ ଯାଵନ୍ନନ୍ଦିନୀ ଵିଲପତ୍ଯଲମ୍
ଏଭଳି ନନ୍ଦିନୀ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଦୟାଭାବରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ,
ତସ୍ମାଦିଷ୍ଟତମଂ ଦେଵଂ ସ୍ମର ସ୍ଵର୍ଗକୃତେ ଶୁଭେ
ସେହିପାଇଁ, ଶୁଭା, ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ତୁମର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର।
ଶିଵାର୍ଚନକୃତେ ମୃତ୍ଯୁର୍ମମ ଜାତଃ ଶୁଭାଵହଃ
ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି, ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ନେଇଅସିଛି।
ଵତ୍ସୋ ମେ ଗୋକୁଲେ ବଦ୍ଧଃ ସ୍ମରମାଣୋ ମମାଗମମ୍
ମୋ ଛୁଆଁ ଗୋଶାଳାରେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି; ତା'କୁ ଭାବି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଵ୍ଯାଘ୍ର ଵିଲପାମି ସୁଦୁଃଖିତା
ଏହି କାରଣରୁ, ବଘା, ମୁଁ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଏଭଳି କାନ୍ଦୁଛି।
ତସ୍ମାନ୍ମୁଂଚ ମହାଵ୍ଯାଘ୍ର ମାଂ ସଦ୍ଯଃ ସୁତଵତ୍ସଲାମ୍
ତେଣୁ, ବଡ଼ ବଘା, ମୋତେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ଛୁଆଁ ପ୍ରତି ଅତି ମମତାବାନ୍।
ଭୂଯସ୍ତତ୍ରୈଵ ନିର୍ଯାସି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ଷଯାମ୍ଯହମ୍
ତୁମେ ଯଦି ପୁଣି ସେଠାକୁ ଯିବ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖାଇଦେବି।
ତାନାକର୍ଣଯ ମେ ଵକ୍ତ୍ରାତ୍ତତୋ ଯୁକ୍ତଂ ସମାଚର ॥ ୬.୫୦.
ମୋ ମୁଁହରୁ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ପରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାମ କର।
ଯତ୍ପାପଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଯାଂ ମାତାପିତ୍ରୋଶ୍ଚ ଵଂଚନେ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ମା' ବା ବାପାକୁ ଠକାଇବାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ,
ଵିଵସ୍ତ୍ରଂ ସ୍ନାନସକ୍ତାନାଂ ଦିଵାମୈଥୁନଗାମିନାମ୍
ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅବରଣ କରିବା, କିମ୍ବା ଦିନେ ସଂଗମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦେବାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ,
ରଜସ୍ଵଲାନୁସକ୍ତାନାଂ ଯତ୍ପାପଂ ନଗ୍ନଶାଯିନାମ୍
ରଜସ୍ୱଳା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ମିଶିବା, କିମ୍ବା ନଗ୍ନ ହୋଇ ଶୋଇବାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ,
ଵିଶ୍ଵାସଘାତକାନାଂ ଚ କୃତଘ୍ନାନାଂ ଚ ଯଦ୍ଭଵେତ୍
ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରିବା କିମ୍ବା କୃତଘ୍ନତା କରିବାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ,
ଗୋକନ୍ଯାବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ଦୂଷକାନାଂ ଚ ଯଦ୍ଭଵେତ୍
ଗୋପାଳି କନ୍ୟା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଷିତ କରିବାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ,
ଵୃଥାପାକପ୍ରକର୍ତୃଣାଂ ଵୃଥାମାଂସାଶିନାଂ ଚ ଯତ୍
ଅନାବଶ୍ୟକ ଜୀବ ମାରିବା କିମ୍ବା କାରଣ ବିନା ମାଂସ ଖାଇବାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ,