ଯଯା ଵଂଶଧରଃ ପୁତ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଏକ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ପରାକ୍ରମୀ ଏବଂ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରସର କରୁଥିବା ପୁଅ ମିଳେ।
ତସ୍ମାଦ୍ବାଲୋଽପି ତେ ପୁତ୍ରଃ ପଂଚତ୍ଵଂ ସମୁପୈଷ୍ଯତି
ସେଥିପାଇଁ, ତୁମର ପୁଅ ଏଉଁ ଛୁଆଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟର ସେଷକୁ ପହଞ୍ଚିବ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ତୁ ତେ ଦୁଃଖମଲ୍ପମୃତ୍ଯୁସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ତାଙ୍କର ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦେଖାଏ, ସେ ଦେଖିବୁ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ତତୋ ଵଂଶଧରୋ ଜଯୀ
ତାପରେ ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ବିଜୟୀ ଏବଂ ବଂଶକୁ ଧାରଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହେବ।
ତସ୍ମାଦ୍ରାଜନ୍ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା କୁରୁ ରାଜ୍ଯମଭୀପ୍ସିତମ୍
ତେଣୁ ରାଜା, ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତ ରାଜ୍ୟ କର।
ଅନ୍ଯୋଽପି ମାନଵୋ ଯୋ ମାଂ ରୂପେଣା ନେନସଂସ୍ଥିତାମ୍
ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଏହି ରୂପରେ ମୋତେ ପୂଜା କରେ—
ତସ୍ଯାହଂ ସଂପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପୁତ୍ରାନ୍ହୃଦଯଵାଂଛିତାନ୍
ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟର ଆଶା ଅନୁଯାୟୀ ପୁଅ ଦେଇବି।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଭୂଯ ଏଵ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵାଂଛିତମ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ଏହିଠାରେ ପୁନିଥରେ, ରାଜାମାନ୍ୟ, ମୋତେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ଚାହିଁପାର।
ପୁତ୍ରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵଯା ସୋଽପି ଦତ୍ତୋ ଵଂଶଧରୋ ଜଯୀ ॥ ୬.୪୮.
ତୁମେ ଯେଉଁ ପୁଅକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବିଜୟୀ ଏବଂ ବଂଶଧାରୀ ଭାବେ ମିଳିବ।
ତଥାପି ନ ତଵାଦେଶୋ ଵ୍ଯର୍ଥଃ କାର୍ଯଃ କଥଂଚନ
ତଥାପି, ତୁମର ଆଦେଶ କେବେ ଅମାନ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ରାଜସୂଯକୃତେଽସ୍ମାକଂ ସଦା ବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସଦା ଆମର ମନ ଲାଗିରହିଛି।
ସର୍ଵୈସ୍ତୈର୍ଜାଯତେ ଯଜ୍ଞଃ ପାର୍ଥିଵୈଃ କରଦୀକୃତୈଃ
ଏହି ଯଜ୍ଞ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଶୁଳ୍କଦାତା ହୋଇଛନ୍ତି।
ତତୋ ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥିନଂ ମାଂ ତେ ଵାରଯଂତି ହିତୈଷିଣଃ
ତେଣୁ, ତୁମର ଭଲ ଚାହିଁବା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରୁ ରୋକିଦେଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତଵ ପ୍ରସାଦେନ ରାଜସୂଯୋ ଭଵେନ୍ମଖଃ
ତେଣୁ, ତୁମର କୃପାରେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହେବ।
ସୋଽପି ଲବ୍ଧଵରୋ ଭୂପଃ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ଗତଃ
ସେ ରାଜା ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ନିଜ ମହଳକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଏଵଂ ତେନ ନରେନ୍ଦ୍ରେଣ ପୂର୍ଵଂ ତତ୍ର ଵିନିର୍ମିତୌ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବକାଳରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ ବିଧିବଦ୍ଧ ହେଇଥିଲେ।
ଯସ୍ତାଭ୍ଯାଂ କୁରୁତେ ପୂଜାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପଂଚମୀ ଦିନେ ସୁତଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସୋଽଭୀଷ୍ଟଂ ସ୍ଵଵଂଶୋଦ୍ଧରଣକ୍ଷମମ୍
ଯିଏ ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଜ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଆଶାନୁସାରି ପୁଅ ପାଏ।
ସୂତ ଉଵାଚ ତତ୍ରୈଵାସ୍ତି ମହାପୁଣ୍ଯୋ ହ୍ରଦତୀରେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ସେଠାରେ ହ୍ରଦର କୂଳରେ ବହୁତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ପାପାନ୍ମନୁଷ୍ଯଃ କଲଶେଶ୍ଵରମ୍
କଳଶେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପୁରାସୀତ୍କଲଶୋନାମ ଯଦୁଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ଯଦୁବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ କଳଶା।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ଦୁର୍ଵାସା ମୁନି ସତ୍ତମଃ
କେତେକ ସମୟ ପରେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ଦୁର୍ବାସା ଆସିଥିଲେ।
ଅଥୋତ୍ଥାଯ ନୃପସ୍ତୂର୍ଣଂ ସମ୍ମୁଖଃ ପ୍ରଯଯୌ ମୁଦା
ତାପରେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଖୁସି ହୋଇ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଚରଣୌ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେ ନିଜେ ମୁନିଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇଦେଲେ।
ଇଦଂ ରାଜ୍ଯମମୀ ପୁତ୍ରା ଇମା ନାର୍ଯ ଇଦଂ ଧନମ୍
ସେ କହିଲେ: 'ଏହି ରାଜ୍ୟ, ଏହି ପୁଅମାନେ, ଏହି ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅମାନେ, ଏହି ଧନ—'
ଗୃହାଗତାଯ ଵିପ୍ରାଯ ଵ୍ରତିନେଽସ୍ମଦ୍ଵିଧାଯ ଚ
'—ମୋ ଘରକୁ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥି, ବ୍ରତୀ ଏବଂ ମୋ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ।'
ନ ମେ କିଞ୍ଚିଦ୍ଧନୈଃ କାର୍ଯଂ ନ ରାଜ୍ଯେନ ନୃପୋତ୍ତମ
ମୁଁ ଧନ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ କିଛି ଚାହେଁ ନାହିଁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚିଦନ୍ନଂ ତେ ସିଦ୍ଧମସ୍ତି ଗୃହେ ନୃପ ୬.୪୯.
ସେଥିପାଇଁ, ରାଜା, ତୁମ ଘରେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି ହୋଇଛି—
ଅନ୍ନଂ ଭୋଜ୍ଯକୃତେ ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦଦୌ ସ୍ଵଯମେଵ ହି
ସେ ନିଜେ ଖାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଖାଦ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଵ୍ଯଞ୍ଜନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ପକ୍ଵାନ୍ନାନି ବହୂନି ଚ ତଥା ମାଂସଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ଚ ଲଵଣାଦ୍ଯୈଃ ସୁସଂସ୍କୃତମ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରସାଳ ତରକାରୀ, ଅନେକ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ, ଲୁଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମସଲା ସହିତ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା।
ଅଥାସୌ ବୁଭୁଜେ ଵିପ୍ରଃ କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, ଭୁଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ତ୍ୱରା ଭରି ଖାଇଲେ।