ସୋଽପି ରାଜା ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଶାପଂ ଚ ତଦନଂତରମ୍
ସେ ରାଜା, ଦେବତାଙ୍କ ଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ପରେ ଏକ ଶାପ ପାଇଲେ।
ଏକାସନଂ ସମାରୂଢୌ କୃତ୍ଵା ଗୌରୀ ମହେଶ୍ଵରୌ
ଗୌରୀ ଓ ମହେଶ୍ୱର, ଏକ ଆସନ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଵିଶେଷେଣ ଦଦୌ ଦାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ମହୀପତିଃ
ସେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଦାନ ଦେଲେ।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ଭଗଵାନ୍ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ତାପରେ, ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଭଗବାନ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତତଃ ସ ନୃପତିସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଯୁଗପଦ୍ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍
ତାପରେ, ସେ ରାଜା ଦୁହେଁ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କ୍ରିୟା କଲେ।
ପୁରା ଦେଵି ମଯାନଂଦପୂରେ ଵ୍ଯାକୁଲ ଚେତସା
ପୂର୍ବେ, ହେ ଦେବୀ, ଆନନ୍ଦପୁରରେ ମୋ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଥିଲା।
ଦେହାର୍ଧଧାରିଣୀ ଦେଵି ସଦା ତ୍ଵଂ ଶୂଲଧାରିଣଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସଦା ଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଶ ଧାରଣ କରିଛ।
ଯସ୍ତଂ ନମତି ଦେଵେଶଂ ତେନ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଦା ନତା ॥ ନତାଯାଂ ତ୍ଵଯି ଦେଵେଶୋ ନତଃ ସ୍ଯାଦିତି ମେ ମତିଃ
ଯିଏ ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ତୁମକୁ ସଦା ପ୍ରଣାମ କରେ; ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ ହୁଏ—ଏହା ମୋର ଧାରଣା।
ତଥାପି ଚ ପୃଥକ୍ତ୍ଵେନ ମଯା ତ୍ଵଂ ତୁ ନତା ସହ ୬.୪୮.
ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କରିଛି।
ତସ୍ମାତ୍କୁରୁ ପ୍ରସାଦଂ ମେ ଯଃ ପୁରୋକ୍ତଃ ପୁରାରିଣା
ସେହିପାଇଁ, ମୋତେ ତୁମେ ସେ ଦୟା ଦିଅ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ପୁରାରି ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା।
ଯଯା ଵଂଶଧରଃ ପୁତ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଏକ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ପରାକ୍ରମୀ ଏବଂ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରସର କରୁଥିବା ପୁଅ ମିଳେ।
ତସ୍ମାଦ୍ବାଲୋଽପି ତେ ପୁତ୍ରଃ ପଂଚତ୍ଵଂ ସମୁପୈଷ୍ଯତି
ସେଥିପାଇଁ, ତୁମର ପୁଅ ଏଉଁ ଛୁଆଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟର ସେଷକୁ ପହଞ୍ଚିବ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ତୁ ତେ ଦୁଃଖମଲ୍ପମୃତ୍ଯୁସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ତାଙ୍କର ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦେଖାଏ, ସେ ଦେଖିବୁ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ତତୋ ଵଂଶଧରୋ ଜଯୀ
ତାପରେ ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ବିଜୟୀ ଏବଂ ବଂଶକୁ ଧାରଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହେବ।
ତସ୍ମାଦ୍ରାଜନ୍ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା କୁରୁ ରାଜ୍ଯମଭୀପ୍ସିତମ୍
ତେଣୁ ରାଜା, ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତ ରାଜ୍ୟ କର।
ଅନ୍ଯୋଽପି ମାନଵୋ ଯୋ ମାଂ ରୂପେଣା ନେନସଂସ୍ଥିତାମ୍
ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଏହି ରୂପରେ ମୋତେ ପୂଜା କରେ—
ତସ୍ଯାହଂ ସଂପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପୁତ୍ରାନ୍ହୃଦଯଵାଂଛିତାନ୍
ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟର ଆଶା ଅନୁଯାୟୀ ପୁଅ ଦେଇବି।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଭୂଯ ଏଵ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵାଂଛିତମ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ଏହିଠାରେ ପୁନିଥରେ, ରାଜାମାନ୍ୟ, ମୋତେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ଚାହିଁପାର।
ପୁତ୍ରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵଯା ସୋଽପି ଦତ୍ତୋ ଵଂଶଧରୋ ଜଯୀ ॥ ୬.୪୮.
ତୁମେ ଯେଉଁ ପୁଅକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବିଜୟୀ ଏବଂ ବଂଶଧାରୀ ଭାବେ ମିଳିବ।
ତଥାପି ନ ତଵାଦେଶୋ ଵ୍ଯର୍ଥଃ କାର୍ଯଃ କଥଂଚନ
ତଥାପି, ତୁମର ଆଦେଶ କେବେ ଅମାନ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ରାଜସୂଯକୃତେଽସ୍ମାକଂ ସଦା ବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସଦା ଆମର ମନ ଲାଗିରହିଛି।
ସର୍ଵୈସ୍ତୈର୍ଜାଯତେ ଯଜ୍ଞଃ ପାର୍ଥିଵୈଃ କରଦୀକୃତୈଃ
ଏହି ଯଜ୍ଞ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଶୁଳ୍କଦାତା ହୋଇଛନ୍ତି।
ତତୋ ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥିନଂ ମାଂ ତେ ଵାରଯଂତି ହିତୈଷିଣଃ
ତେଣୁ, ତୁମର ଭଲ ଚାହିଁବା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରୁ ରୋକିଦେଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତଵ ପ୍ରସାଦେନ ରାଜସୂଯୋ ଭଵେନ୍ମଖଃ
ତେଣୁ, ତୁମର କୃପାରେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହେବ।
ସୋଽପି ଲବ୍ଧଵରୋ ଭୂପଃ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ଗତଃ
ସେ ରାଜା ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ନିଜ ମହଳକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଏଵଂ ତେନ ନରେନ୍ଦ୍ରେଣ ପୂର୍ଵଂ ତତ୍ର ଵିନିର୍ମିତୌ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବକାଳରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ ବିଧିବଦ୍ଧ ହେଇଥିଲେ।
ଯସ୍ତାଭ୍ଯାଂ କୁରୁତେ ପୂଜାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପଂଚମୀ ଦିନେ ସୁତଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସୋଽଭୀଷ୍ଟଂ ସ୍ଵଵଂଶୋଦ୍ଧରଣକ୍ଷମମ୍
ଯିଏ ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଜ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଆଶାନୁସାରି ପୁଅ ପାଏ।
ସୂତ ଉଵାଚ ତତ୍ରୈଵାସ୍ତି ମହାପୁଣ୍ଯୋ ହ୍ରଦତୀରେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ସେଠାରେ ହ୍ରଦର କୂଳରେ ବହୁତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ପାପାନ୍ମନୁଷ୍ଯଃ କଲଶେଶ୍ଵରମ୍
କଳଶେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପୁରାସୀତ୍କଲଶୋନାମ ଯଦୁଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ଯଦୁବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ କଳଶା।