ସ୍ନେହକ୍ଷଯଶ୍ଚ ଦୀପେଷୁ ଵିଵାହେ ଚ କରଗ୍ରହଃ
ଦୀପରେ ସ୍ନେହ ଶେଷ ହେଉଥିଲା, ବିବାହରେ ହାତ ଧରିବା ହେଉଥିଲା।
ତସ୍ଯୈଵଂ ଗୁଣଯୁକ୍ତସ୍ଯ ସାର୍ଵଭୌମସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ଏପରି ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେଶର ଶାସକ ଏହି ଭୂପତି ପାଇଁ—
ତତଃ ପୁତ୍ରକୃତେ ଗତ୍ଵା ଚକାର ସୁମହତ୍ତପଃ
ତାପରେ, ପୁଅ ପାଇଁ ସେ ଯାଇ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ।
ପଂଚାଗ୍ନିସାଧକୋ ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଵର୍ଷାସ୍ଵାକାଶସଂସ୍ଥିତଃ ୬.୪୮.
ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ସେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ଉପରେ ବସିଲେ, ବର୍ଷାକାଳରେ ଆକାଶ ତଳେ ଖୋଲା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ତତସ୍ତଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଚ୍ଚୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସୂକ୍ତୈଃ ଶ୍ରୁତୈରପି
ତାପରେ, ସେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ବେଦମୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଧରଣୀତଲେ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତୁମ ଦୟାରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେ କିଛି ଅଛି—
ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ମହାମୂର୍ଖ ନ ପ୍ରଣାମଃ କୃତୋ ମମ
କାରଣ, ହେ ମହାମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କରିନାହା।
ତଵ ସଂଲପ୍ସ୍ଯତେ ପୁତ୍ରୋ ଯଥୋକ୍ତଃ ଶୂଲପାଣିନା ୬.୪୮.
ତୁମର ପୁଅ, ଶୂଳଧାରୀ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ସହ କଥା ହେବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵତୀ ସାର୍ଧଂ ଦେଵେନ ଶଂଭୁନା
ଏପରି କହି, ଦେବୀ ଶଂଭୁଙ୍କ ସହିତ—
ସୋଽପି ରାଜା ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଶାପଂ ଚ ତଦନଂତରମ୍
ସେ ରାଜା, ଦେବତାଙ୍କ ଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ପରେ ଏକ ଶାପ ପାଇଲେ।
ଏକାସନଂ ସମାରୂଢୌ କୃତ୍ଵା ଗୌରୀ ମହେଶ୍ଵରୌ
ଗୌରୀ ଓ ମହେଶ୍ୱର, ଏକ ଆସନ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଵିଶେଷେଣ ଦଦୌ ଦାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ମହୀପତିଃ
ସେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଦାନ ଦେଲେ।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ଭଗଵାନ୍ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ତାପରେ, ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଭଗବାନ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତତଃ ସ ନୃପତିସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଯୁଗପଦ୍ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍
ତାପରେ, ସେ ରାଜା ଦୁହେଁ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କ୍ରିୟା କଲେ।
ପୁରା ଦେଵି ମଯାନଂଦପୂରେ ଵ୍ଯାକୁଲ ଚେତସା
ପୂର୍ବେ, ହେ ଦେବୀ, ଆନନ୍ଦପୁରରେ ମୋ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଥିଲା।
ଦେହାର୍ଧଧାରିଣୀ ଦେଵି ସଦା ତ୍ଵଂ ଶୂଲଧାରିଣଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସଦା ଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଶ ଧାରଣ କରିଛ।
ଯସ୍ତଂ ନମତି ଦେଵେଶଂ ତେନ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଦା ନତା ॥ ନତାଯାଂ ତ୍ଵଯି ଦେଵେଶୋ ନତଃ ସ୍ଯାଦିତି ମେ ମତିଃ
ଯିଏ ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ତୁମକୁ ସଦା ପ୍ରଣାମ କରେ; ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ ହୁଏ—ଏହା ମୋର ଧାରଣା।
ତଥାପି ଚ ପୃଥକ୍ତ୍ଵେନ ମଯା ତ୍ଵଂ ତୁ ନତା ସହ ୬.୪୮.
ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କରିଛି।
ତସ୍ମାତ୍କୁରୁ ପ୍ରସାଦଂ ମେ ଯଃ ପୁରୋକ୍ତଃ ପୁରାରିଣା
ସେହିପାଇଁ, ମୋତେ ତୁମେ ସେ ଦୟା ଦିଅ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ପୁରାରି ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା।
ଯଯା ଵଂଶଧରଃ ପୁତ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଏକ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ପରାକ୍ରମୀ ଏବଂ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରସର କରୁଥିବା ପୁଅ ମିଳେ।
ତସ୍ମାଦ୍ବାଲୋଽପି ତେ ପୁତ୍ରଃ ପଂଚତ୍ଵଂ ସମୁପୈଷ୍ଯତି
ସେଥିପାଇଁ, ତୁମର ପୁଅ ଏଉଁ ଛୁଆଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟର ସେଷକୁ ପହଞ୍ଚିବ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ତୁ ତେ ଦୁଃଖମଲ୍ପମୃତ୍ଯୁସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ତାଙ୍କର ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦେଖାଏ, ସେ ଦେଖିବୁ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ତତୋ ଵଂଶଧରୋ ଜଯୀ
ତାପରେ ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ବିଜୟୀ ଏବଂ ବଂଶକୁ ଧାରଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହେବ।
ତସ୍ମାଦ୍ରାଜନ୍ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା କୁରୁ ରାଜ୍ଯମଭୀପ୍ସିତମ୍
ତେଣୁ ରାଜା, ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତ ରାଜ୍ୟ କର।
ଅନ୍ଯୋଽପି ମାନଵୋ ଯୋ ମାଂ ରୂପେଣା ନେନସଂସ୍ଥିତାମ୍
ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଏହି ରୂପରେ ମୋତେ ପୂଜା କରେ—
ତସ୍ଯାହଂ ସଂପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପୁତ୍ରାନ୍ହୃଦଯଵାଂଛିତାନ୍
ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟର ଆଶା ଅନୁଯାୟୀ ପୁଅ ଦେଇବି।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଭୂଯ ଏଵ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵାଂଛିତମ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ଏହିଠାରେ ପୁନିଥରେ, ରାଜାମାନ୍ୟ, ମୋତେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ଚାହିଁପାର।
ପୁତ୍ରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵଯା ସୋଽପି ଦତ୍ତୋ ଵଂଶଧରୋ ଜଯୀ ॥ ୬.୪୮.
ତୁମେ ଯେଉଁ ପୁଅକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବିଜୟୀ ଏବଂ ବଂଶଧାରୀ ଭାବେ ମିଳିବ।
ତଥାପି ନ ତଵାଦେଶୋ ଵ୍ଯର୍ଥଃ କାର୍ଯଃ କଥଂଚନ
ତଥାପି, ତୁମର ଆଦେଶ କେବେ ଅମାନ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।