ଏଵଂ ଚିଂତଯମାନସ୍ଯ ମମ ସା ଦଯିତା ତତଃ
ଏଭଳି ଭାବିଥିବା ବେଳେ, ସେ ମୋର ପ୍ରିୟା, ତାପରେ—
ମା ନାଥ କୁରୁ ପଦ୍ମାନାଂ ଵିକ୍ରଯଂ ଧନଲୋଭତଃ ୬.୪୭.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଧନର ଲୋଭରେ ପଦ୍ମଗୁଡିକ ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ଉପଵାସୋ ବଲାଜ୍ଜାତଃ ସସ୍ଯାଭାଵାଦସଂଶଯମ୍
ଫସଲ ନଥିବାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉପବାସ ଶକ୍ତିବାନ୍ ହେଇଗଲା।
ତତ୍ରୋଭାଭ୍ଯାଂ କୃତଂ ସ୍ନାନଂ ଦିଵା ସରସି ଶୋଭନେ
ସେଠାରେ, ଦିନେ ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ସୁନ୍ଦର ଝିଲିରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲୁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦେଵଂ ମହାକାଲଂ ପୂଜଯାମୋଽଧୁନା ଵଯମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ଆମେ ଏବେ ମହାକାଳ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା।
ତୈଃ ପଦ୍ମୈଃ ସତ୍ତ୍ଵମାସ୍ଥାଯ କୃତ୍ଵା ପୂଜାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେହି ପଦ୍ମଗୁଡିକ ନେଇ, ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ଆମେ ପୂଜା କରିଥିଲୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କ୍ଷୁତ୍ପୀଡଯା ସମାଯାତା ନୈଵ ନିଦ୍ରା କଥଂଚନ
ଭୋକର କଷ୍ଟରେ ମୋତେ ନିଦ୍ରା କେବେ ଆସିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ ପ୍ରଭାତସମଯେ ପ୍ରୋଦ୍ଗତେ ରଵିମଂଡଲେ
ତାପରେ, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଆ ଉଠିଥିଲା—
ଅଥ ସା ଦଯିତା ମହ୍ଯଂ ତଦାଦାଯ କଲେଵରମ୍
ସେ, ମୋ ପ୍ରିୟା, ତାପରେ ମୋ ପାଇଁ ସେହି ଦେହକୁ ଧରିଥିଲା।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦହଂ ଜାତଃ କାଂତୀନାଥୋ ମହୀପତିଃ
ସେହି ପୂଜାର ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ କାନ୍ତୀର ରାଜା ହେଇଗଲି।
ତତଃ ସ୍ଵଯଂଵରଂ ପ୍ରାପ୍ତା ମାଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ନିଜଂ ପତିମ୍
ତାପରେ, ସେ ସ୍ୱୟଂବରରେ ମୋତେ ନିଜ ପତି ଭାବରେ ଚିହ୍ନି, ମୋତେ ଚୟନ କଲା।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦସ୍ଯ ମହାକାଲସ୍ଯ ଜାଗରମ୍ ୬.୪୭.
ଏହି କାରଣରୁ, ମହାକାଳଙ୍କ ପାଇଁ ଜାଗରଣ କରାଯାଇଥିଲା।
ଅନଯା ପ୍ରିଯଯା ସାର୍ଧଂ ପୁଷ୍ପଧୂପାନୁଲେପନୈଃ
ଏହି ପ୍ରିୟା ସହିତ, ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ—
କୃତୋ ଵିପ୍ରା ମଯା ତ୍ଵେଷ ସ ତଦା ରାତ୍ରିଜାଗରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଉତ୍ସାହରେ ସେ ରାତିର ଜାଗରଣ କରିଥିଲି।
ଅଧୁନା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତୋ ଯଥୋକ୍ତଵିଧିନା ତତଃ
ଏବେ ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକାରରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କରିଥିଲେ।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ମଯା ସତ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ କହିଦେଲି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ପ୍ରଚକ୍ରୁର୍ଜପତେସ୍ତସ୍ଯ ସାଧୁଵାଦାନନେକଶଃ
ତାଙ୍କର ଜପକୁ ଅନେକ ଭଲ କଥା କହିକି ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ମହାକାଲପ୍ରସାଦେନ ନ କିଂଚିଦ୍ଦୁର୍ଲଭଂ ଭୁଵି
ମହାକାଳଙ୍କର କୃପାରେ ପୃଥିବୀରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵିଶେଷତଃ ସର୍ଵେ ଵର୍ଷେଵର୍ଷେ ଵଯଂ ନୃପ
ସେହିପାଇଁ, ରାଜା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଏହା କରୁଛୁ।
ତତଃ ସ ପାର୍ଥିଵସ୍ତେ ଚ ସର୍ଵ ଏଵ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ
ତାପରେ ସେ ରାଜା ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଵିଶେଷାଦ୍ଧର୍ଷସଂଯୁକ୍ତା ଵିଵିଧୈର୍ଗୀତଵାଦନୈଃ ତଦାରଭ୍ଯ ନୃପାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଚକ୍ରୁର୍ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତାଃ
ବିଶେଷ ଉତ୍ସାହ ସହିତ, ବିଭିନ୍ନ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଏହା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ସମୁତ୍ଥାଯ ସ ଭୂପତିଃ ଅନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଯଯୌ ହୃଷ୍ଟଃ ସସୈନ୍ଯଃ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରତି ॥ ୬.୪୭.
ତାପରେ, ପ୍ରଭାତରେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଭୂପତି ଉଠି, ଅନୁମତି ନେଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସେନା ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ଯିବାକୁ ନିକଳିଲେ।
ତତଃ କାଲେନ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦେହାନ୍ତଂ ସ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ରାଜା ଜୀବନର ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ମହାକାଲସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ମହାକାଳଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି।
ଆଶ୍ରମୋ ଽସ୍ତି ସୁଵିଖ୍ଯାତୋ ନାନାଦ୍ରୁମସମାଵୃତଃ
ଏଠାରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯାହା ବହୁତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଘେରାଯାଇଛି।
ଯତ୍ର ତେନ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯୋମାମହେଶ୍ଵରୌ
ସେଠାରେ, ସେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ।
ଆସୀଦ୍ରାଜା ହରିଶ୍ଚଂଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଶଂକୁତନଯଃ ପୁରା
ପୂର୍ବେ ଏଠାରେ ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କ ପୁଅ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ନ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଂ ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିର୍ନାକାଲମରଣଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେଠାରେ କେବେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ରୋଗ କିମ୍ବା ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନଥିଲା।
କାଲଵର୍ଷୀ ସଦା ମେଘଃ ସସ୍ଯାନି ପ୍ରଚୁରାଣି ଚ
ମେଘ ନିୟମିତ ଭାବେ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଫସଲ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ହୋଇଥିଲା।
୨ ଦଂଡସ୍ତତ୍ରାଭଵଦ୍ଵାସ୍ତୌ ଗୃହରୋଧୋଽକ୍ଷଦେଵନେ
ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡ କେବଳ ଚୋରି, ଘର ଭିତରେ ରଖିବା କିମ୍ବା ଦାୟସ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଥିଲା।